sobota, 11 stycznia 2020

cmentarzysko nadzieii

och, to już?

Naprawdę?

Minął kolejny rok. Kurde, jak szybko.

Wpatrując się w monitor przebiegam myślami po wydarzeniach ubiegłego roku. Tak wiele się wydarzyło.

Tytuł zaczerpnęłam z serialu. Spodobał mi się. Przywiódł na myśl wie wydarzeń, które jak wydawało mi się kiedyś odbierały mi nadzieję na życie w zgodzie ze sobą. Teraz wiem, że nadzieje rodzą się z potrzeby chwili.
Kiedy kilka tygodni temu myślałam o nieuchronnie zbliżającym się końcu roku analizowałam wszystko, co było dobre. A dobrego było wiele. Nowego było wiele.

Chwilami zapominałam o Evie. Myślałam, że nie ma jej od jakiegoś czasu, ale wróciła w pełnej gotowości, by bez najmniejszych przeszkód, bez żadnych oporów powiedzieć, że wciąż we mnie jest i chce mieć coś do powiedzenia. Eva nie pozwoliła bym zepchnęła na margines jej uległość, bo ona jest jej nieodłączną częścią. Ta pewność siebie pozwoliła spojrzeć na siebie łagodniej i przyznać, że wciąż chce ulegać, co nie jest równoznaczne z wyzbyciem się poczucia własnej wartości.
Ja i Eva nie zgadzamy się ze stwierdzeniem, iż uległa nie ma prawa czuć, wymagać, oczekiwać. Ma to prawo. A przede wszystkim ma prawo czuć się wyjątkowa.

Ta świadomość bycia wyjątkową i ważną nie pojawiła się z kosmosu. Pojawiła się z czynów. Gestów małych i dużych dających poczucie przynależności. Cały ten rok Eva miała okazję po  wielokroć doświadczyć, że nie jest tylko hotelową kochanką.

Ktoś powie, że Eva nie zrobiła w tym roku zbyt wiele. Nie przeczytała 54 książek, nie zrobiła żadnego kursu, nie zarobiła więcej niż w roku poprzednim, nie zyskała wielu nowych przyjaciół.

Ale ubiegły rok był dla Evy wyjątkowy, bo pozwolił stworzyć tak wiele wspomnień, że nie śmiałabym próbować zamknąć je w żadnych ramach. Dał okazję do namalowania w pamięci całej galerii obrazów, których nie pozwoli sobie zapomnieć. Dał powody do uśmiechów licznych jak gwiazdy na bezchmurnym niebie, w które tak często wpatrywała się tego lata.

Tak wiele rzeczy wykreślonych z listy życzeń. Tak wiele obietnic mogło spełnić się w ubiegłym roku. Tak wiele marzeń mogłam zrealizować. A przy każdej z tych okazji, nawet jeśli wydawać mogłoby się, że sama coś zrobiłam za rogiem czaił się Trzy. Dzielił mój zachwyt życiem, przygodą, nowościami. Dawał mi szanse poznawać je, nawet jeśli nie zawsze własnymi zmysłami.

Tak Evo. Zgadzamy się w tej kwestii. To był dobry rok.

E.