środa, 24 maja 2017

Przejrzeć na oczy

Wściekłam się na siebie.

Od tygodnia próbuję napisać, co mam w głowie i już kilka wersji zalega w szkicach, a w żadnej nie ma mnie prawdziwej. W jednej wersji chcę być silna, pokazać jak świetnie daję sobie radę. W drugiej nie chcę się przyznać, że moje serce krwawi, a w kolejnej, że jestem chwilami szczęśliwa.
Bo za jedną wersję dostanie mi się opier..l, za kolejną idą litość i pożałowanie, a jeszcze inna daje innym poczuć się lepiej moim kosztem.

Kiedyś potrafiłam pisać o tym, co naprawdę czuję. Młoda pisała wprost, obrazując każdą ranę w swoim sercu. Dlaczego Eva tego nie robi? Bo zamiast myśleć o tym, że to jej pomoże znowu udaje silną. I nie chce pokazać, że to się jeszcze nie skończyło. A teraz kim jestem? Evą czy Młodą?

Dzieje się coś złego. Gdzie ja jestem?

Idę do przodu i wszystko wydaje się super odlotowo wspaniałe, a jednak coś każe mi się zatrzymać i zastanowić, gdzie w tym wszystkim jestem ja sama? Czy to w ogóle jestem ja?

Eva uśmiecha się słuchając muzyki, a ja nie słucham przecież muzyki!
Eva odwołuje swoje treningi, a ja nie opuszczam przecież zajęć, bez konkretnego powodu!
Eva ma kwiatki na balkonie, a ja moje kwiatki przecież zdychały bez wody!
Eva spokojnie przesypia noce, a ja przecież zawsze miałam problemy z zasypianiem!
Eva jest szczęśliwa, a ja... ja przecież...

Nadal mam problem z dopuszczeniem do siebie myśli, że wszystko jest dobrze. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Bo przecież u mnie nigdy nie było dobrze.

Dwa miesiące po pożegnaniu z S. mam kolejną szansę spotkać się z nim. Na początku maja odmówiłam. Dziś sama nie wiem, czy bardziej się ucieszyłam, czy wystraszyłam. Wszystko jest tak zakręcone, że nie wiem, czego mam się trzymać.

Spędziłam bardzo przyjemny weekend z Sąsiadem. Nawet mi nie przeszkadzało, że musiałam tyle km zrobić żeby zobaczyć się przez chwilę z rodziną. Było aktywnie, zabawnie, chwilami leniwie. Było dobrze.
Ostatnio odkryłam jednak drugie dno słowa "dobrze". Zapytałam kogoś jak się ma i dostałam odpowiedź "dobrze". Ale nie było dobrze. Czułam to. Czułam, że to takie samo "dobrze" jak to, które mówię, żeby nie tłumaczyć, co jest źle. I zwykle mało mnie obchodzi, kiedy słyszę taką odpowiedź, ale nie lubię, kiedy odpowiadają mi tak osoby bliskie. Wątpię wtedy w sens tego stwierdzenia, wiedząc, jaki ma ono sens dla mnie.

Dobrze - jest źle ale nie będę o tym gadać
Dobrze - jest znośnie. Bo jakoś trzeba żyć.
Dobrze - wszystko ok

Przecież, jeśli  komuś jest naprawdę dobrze, jeśli jest szczęśliwy to tym szczęściem się dzieli używając słów prawdziwie opisujących sytuację. Cudownie, przyjemnie, uroczo... Ale nie "dobrze". Dobrze, oznacza źle, a w najlepszym przypadku znośnie.

S. wyjechał prawie 4 miesiące temu. Pierwszy miesiąc to było piekło. Z różnych powodów. Kiedy już się trochę ogarnęłam spotkaliśmy się. Już dawno napisałam o tym jak wyglądał weekend z S. ale to było obarczone takim bólem, że nie potrafię się tym podzielić. Pożegnałam się. Miało być tak ostatecznie.
Dlaczego wracam? Dlaczego wracam do S. myślami za każdym razem, kiedy czuję się źle? Dlaczego wtedy szukam kontaktu? Pozwalam sobie na więcej, niż powinnam? Dlaczego zamykam oczy i czuję jego rękę w swoich włosach, na karku, na szyi?
Dlaczego to wszystko dzieje się pomimo, że zabiera mi to resztki godności?
Dlaczego pożegnałam się, a nadal czuję się ... nadal czuję się, jakbym należała do S...
...
...
...
...
...
...
...
Powinnam sama sobie strzelić za to w twarz.

Dziś informacja, że możemy się zobaczyć. Aż poszłam zapalić. Z jednej strony chciałabym tego. Rozmowy. Tylko to jak wystawianie się przeciwnikowi na linię ognia. Wiem przecież, co będzie później. Rozdarcie.

Jestem wystarczająco silna, żeby spojrzeć w oczy wilka? Nie potrafiłam dotrzymać słowa, kiedy obiecywałam, że więcej się nie odezwę. Nie potrafię trzymać się z daleka, ale rozmowy na skype to nie to samo, co spotkanie na żywo. I co miałoby mi dać to spotkanie? Kolejne rozczarowanie? Nie mogę przecież liczyć na odpowiedzi. Skoro nie dostałam ich przez dwa miesiące powinnam już wiedzieć, że nie mogę się ich spodziewać. 

Pewnie posypie się za ten wpis fala wyrzutów. Ale to jedyne miejsce, gdzie bez oceniania mnie dowiecie się, co naprawdę jest w mojej głowie. 

Cierpię okrutnie. Jestem rozdarta chcąc, a nie mogąc. Mając szanse i odrzucając ją po raz kolejny, Ostatnio w rozmowie padło stwierdzenie, że jestem emocjonalną masochistką. Jestem. Już wcześniej pisałam o tym nawet na blogu. Zawsze szukam sobie problemów, szukam powodów do narzekania na samą siebie. I zupełnie szczerze napisałam, że dla kilku chwil z S. warto cierpieć. Bo w chwili, kiedy już jest się w miejscu, w którym chce się być, wszystko inne staje się nieważne. 

Prawda jest jeszcze jedna. Nie mogę czuć się dobrze przy kimś, bo nie uporałam się ze sobą. Sytuacja w jakiej znalazłam się z S. wydawał mi się naturalna, bo traktowałam to jako karę. Karę za przeszłość. Dlatego teraz, kiedy boję się napisać, że jest naprawdę dobrze, mogę powiedzieć, że jest to wynikiem moich wyrzutów sumienia. 

Nie mogę tak żyć. Nie mogę żyć z kimś, kto da mi szczęście. Bo będzie to życie w kłamstwie. 
Przeszłość miała racje. Albo będę cierpiała, albo to ja kogoś skrzywdzę. 

Wybieram opcję pierwszą. 

Do przeczytania
Eva.


poniedziałek, 8 maja 2017

Praca:

- Eva, co tam?
- Dobrze, dziękuję.  - Eva podnosi głowę i uśmiecha się
- Że dobrze, to widać, może powiedz dlaczego?
- Ale co widać? - pyta Eva
- No, że coś się u Ciebie dzieje. S wrócił? - Eva czuje jak szpila wbija się w jej serce.
- Nie wrócił. I przecież już mówiłam, że nie wróci - Odpowiada Eva.
- No to nie wiem, tak jakaś zadowolona chodzisz.
- A i owszem. Bo mam powody - dodaje Eva i puszcza koledze oczko. - I dużo pracy - dodaje, po czym wraca wzrokiem do monitora i postanawia napisać post.


Wróciła chęć pisania.

Albo zwyczajnie znowu jestem pełna lęków i ciągnie mnie, żeby wyrzucić je z siebie.

Moje lęki. To jakaś paranoja.
Znowu nie mogę spać w nocy. Z soboty na niedzielę prawie oka nie zmrużyłam, a wczoraj sytuacja się powtórzyła. Nie mogę spać, bo nie mogę uwierzyć, że może być dobrze.

Szukam dziury. Szukam problemów, szukam powodów, żeby powiedzieć, że coś jest nie tak jak powinno i nie mogę ich znaleźć. Nie czułam się tak od bardzo, bardzo dawna. Nie czułam się tak dobrze.

To właściwie bardzo dziwne czuć niepokój, który wywołuje spokój, prawda? To naprawdę straszne uczucie.
To mój brak wiary? Dlaczego tak trudno mi zaakceptować, że zasłużyłam na to, co przynosi mi życie, że doszukuję się czegoś, do czego mogłabym się przyczepić?

Nie mam do czego. I boję się do tego przyznać. Boję się, że okaże się to prawdą. Boję się, że znowu ktoś, kto zasługuje na coś dobrego dostanie w prezencie rozczarowanie. Czuję się jak w bajce, do której nie miałam prawa trafić. Moje bajki nie są przecież jak dobre komedie. Moje bajki to zawsze dramaty. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

A może da się zamknąć swoją przeszłość w pudełku i spalić? Czy to możliwe zacząć wszystko od nowa, tak z czystą kartą? Bez strachu, bez żalu?
Ciężko mi ogarnąć obecną sytuację. Nie chciałam, a mam. Mam czego chciałam i nie chcę tego zaakceptować?

Blokuję się, bronię. Stawiam mur. Tylko sama nie wiem w jakim celu, bo przecież podświadomie wiem, że wcale nie muszę.

Moje "Dam sobie radę sama" również powinnam schować do kieszeni. Chciałam kogoś, kto zatroszczy się o mnie, ale nie pozwalam na to. "Sama dam sobie radę". Oczywiście, że dam. Ale po co? Przecież wcale nie muszę. Dlatego zaczynając od dziś, nawet, kiedy nie chcę pomocy, nie będę zabierać przy tym możliwości stania obok. Może tak zacznę?


Eva.








piątek, 5 maja 2017

Wilki w lesie zawsze są.

Historia.

Eva umówiła się na kawę. Jak zwykle odkładała spotkanie, aż w końcu zrobiło jej się głupio i zgodziła się na kawę po pracy. Było jej wszystko jedno, jak minie ta godzina, ale jak to się zwykło mówić "pierwsze spotkanie nie powinno trwać dłużej niż godzinę", więc miała nadzieję na szybki powrót do domu. I przecież to tylko kawa.

W całej wymianie zdań, nie było właściwie nic ciekawego. Facet wydawał się Evie całkiem inteligentny, potrafił się wypowiedzieć i umiał się zachować. Miał klasę. W momencie, kiedy podnosił szklankę wzrok Ewy padł na jego zegarek. Nie, nie dlatego, że to był złoty rolex, ani nic w tym stylu.
Eva pomyślała, że to niemożliwe.

- Czy możesz pokazać mi zegarek? - zapytała, a On odwrócił rękę tarczą w jej stronę. 
- Nie interesuje mnie godzina, ale masz coś przypięte do paska.- maleńki znaczek. Wielkości jednogroszówki. Eva nie myliła się. Triskelion. - Przypadek? - dopytuje.
- Nie, nie przypadek. - Eva zauważa zmianę we wzroku swojego rozmówcy. - Nie często mi się zdarza, że ktoś rozumie jego wymowę. Jestem zaskoczony.
"Co Ty kurwa nie powiesz? Zaskoczony? Ja jestem w szoku. Miało nie być klimatycznie" - myśli Eva.
- Ja również. - mówi.

Ale mija już godzina, a pierwsze spotkanie nie powinno... ble, ble ble. Eva Żegna się i wraca. "To jakiś żart" - myśli sobie.


Nie szukać, a mieć. Postanowiłam jakiś czas temu żyć z dnia na dzień i przyjmować to, co daje życie. A wtedy pieprzone życie, chciało mnie oszukać. Chciało mi dać jedną noc "szczęścia" wiedząc, że w efekcie mogłoby okazać się że nie dostaję tego, co dobre, ale samo zło. Odmówiłam. Czy bez żalu? Nie do końca. Ale wiem, że moja decyzja była słuszna.

Historia opisana wyżej coś mi uświadomiła. Jak mam wpaść w szpony wilka i tak wpadnę :) Prędzej czy później mnie dopadnie. Bo przecież jak się okazuje zdarzają się tak niespodziewane sytuacje jak ta tutaj opisana.
Jest też coś jeszcze, co trochę mnie nurtuje. Zastanawiam się, czy nie doszukuję się u mężczyzn przejawów dominacji. Wiem, że chciałabym takiego własnie faceta, ale czy to znaczy że na siłę chcę zobaczyć takie, czy inne cechy? Bo Sąsiad, który wydaje się być taki spokojny ma w głosie coś takiego, że nie mam najmniejszej ochoty pyskować, drażnić się, czy prowokować. Spędzając z nim czas czuję, po prostu czuję, że chcę się podporządkować. "Nie przeklinaj, proszę" - w zupełnie spokojnym tonie, a gwarantuje, że następnym razem zastanowię się, zanim coś powiem. Pewne gesty i słowa pozwalają mi myśleć, że ma naturę dominującą. Czy zdaje sobie z tego sprawę? - nie wiem. Jak ja się z tym czuję? - wyjątkowo dobrze. Tym bardziej nie mogę zrozumieć skąd moje obawy. Jak to jest, że zainteresował mnie ktoś, kto zupełnie nie jest w moim  typie? Absolutnie odbiega od mojego wyobrażenia faceta, z jakim chciałabym być. A jednak, czas spędzony wspólnie to czas spędzony miło. Mało tego, chcę więcej tego czasu spędzonego wspólnie. Chcę cieszyć się tymi chwilami.

A jednak zdarza mi się, w tych gorszych chwilach wracać myślami tam, gdzie byłam bezpieczna. Tam, gdzie ogarniał mnie (pozorny) spokój. Tam, gdzie choć wiedziałam, że to złudne zaznawałam chwil małego szczęścia.

Może znalazłam rozwiązanie swoich wątpliwości. Nie dopuszczam do siebie myśli, że może być dobrze, spokojnie i tak jak chcę. Może podświadomie pakuję się w ramiona takim draniom, dla których nic nie znaczę, katuję sama siebie, męczę się psychicznie, bo wtedy to ja przechodzę przez te wszystkie rozczarowania kimś, a nie ja jestem powodem rozczarowań innych.

Moja skorupka pękła. I co się okazało? Że jest kolejna.

Eva.