czwartek, 13 grudnia 2018

Bittersweet feeling


Stoi tuż za nią trzymając ręce na jej ramionach. Całuje kark, rozpina sukienkę, ale jej nie zdejmuje. Pasja, namiętność, pożądanie. Jest wszystko. A wszystko jest tak delikatne, tak subtelne. 

Trochę później Eva rozkłada na łóżku cały zestaw, który ma służyć przyjemności ich obojga. Zaczynają zabawę, ale bardzo szybko okazuje się, że Eva nie potrafi dominować. Nie chce tego robić. Przez chwilę próbuje. Stacza wewnętrzną walkę ze sobą. Potrafiła. Kiedyś potrafiła. Ale to nie ona się zmieniła. To sytuacja jest inna. O wiele lepiej Eva czuję się w roli uległej. Nic nowego. Taka jej natura? Nie. To nastrój, który może się zmieniać.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.

Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.

Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa".  Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.

E.





wtorek, 4 grudnia 2018

List do św. Mikołaja

Święty Mikołaju,

dawno już nie pisałam do Ciebie listów. Nie jestem pewna, czy pamiętam jak to się robi, ale spróbuję. Może coś Ci  się uda jeszcze zorganizować.

W tym roku byłam (a przynajmniej się starałam) grzeczna. Prawie zawsze. No dobra, czasami. Ale zdarzyło mi się kilka razy, naprawdę.

W związku z powyższym Drogi święty Mikołaju proszę Cię:

O Jego rękę w moich włosach kiedy głaszcze mnie po głowie.
I Dotyk Jego palców na mojej skórze, kiedy spokojnie leżymy, a on przysypia i udaje, że mnie słucha.
O Jego pocałunki w czoło, te spontaniczne, których On nie kontroluje, a które mi sprawiają mi tak wiele przyjemności.
O Jego uśmiech na Twarzy, kiedy mnie wita.

Właściwie, to wiem, że to wszystko mam. Tylko ja proszę o więcej. O czas, żebym mogła to wszystko mieć częściej.

Proszę Cię też święty Mikołaju, żebyś może przerzucił chorobę z małego Mikołajka na mnie? Po co ma się biedak męczyć. Ja mogę. Chciałabym, żeby on nie musiał.

To chyba tyle. Mam nadzieję, że moje oczekiwania względem Twoich możliwości nie są wygórowane.

I mógłbyś przecenić ten piękny płaszcz, który mierzyłam ostatnio? :D

Pozdrawiam
E.




środa, 14 listopada 2018

"Mogło być lepiej..."

Mogło?

Mogło. Mogło być dłużej. Mógł zostać.

Nie. Nie mogło być lepiej. Nie mógł zostać.

Czerpać radość z tego, co mam jest najlepszym rozwiązaniem.

Eva podskakuje na dźwięk domofonu. Ale to jeszcze nie Trzy. Więc na chwilę się uspokaja. J znowu domofon. Tym razem to już Trzy. Eva wita jak zwykle eleganckiego Trzy w spodniach od "kociej" piżamy i sportowej bluzie. Tym razem nie ma sukienki. Nie było też żadnych oczekiwań. Dziś zwyczajnie byli dla siebie. Ona czuła się tak dobrze, bo lubi taką zwyczajność. Po dwóch naprawdę ciężkich dniach ta chwila wydaje się snem. Przyjemnym snem. Jest dużo żartów. Są też ciosy. Wymierzone poduszką ;) Dziś to Eva dominowała ;)

Eva uśmiecha się do siebie. Jest zadowolona. Jest szczęśliwa. Dobrze się bawiła, choć żałuje, że jej czas minął. Przyszła pora się pożegnać. Za każdym razem tak będzie. Za każdym razem będzie trzeba się pożegnać. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czas jest po naszej stronie.

Trzy dni temu:

Eva tym razem nie czeka na Trzy. Czas ucieka jej minuta po minucie. Brakuje jej już tych minut. On za chwilę będzie, a ona w rozsypce. Wyciera rozlana w kuchni kawę. Z podłogi, z mebli, z własnych rąk. Ledwie skończyła, a On jest. Ona cieszy się na Jego widok jak dziecko. Proponuje drinka, ale nie ma możliwości go przygotować, bo zajmują się przyjemniejszymi możliwościami. Czerpią przyjemność płynącą z możliwości spotkania. Eva zastanawia się, po co tyle czasu poświęcać na ubieranie i makijaż, skoro po kilku minutach wygląda, jakby dopiero wstała. To nic. Mimo wszystko mam nadzieję, że Trzy docenia starania Evy.

Już tęsknię. Minęło 30 minut, a ja tęsknię. Zastrzelcie mnie ;)

E.


niedziela, 30 września 2018

"Naucz się rozmawiać"

Dziękuję za tą radę. Postaram się. Naprawdę.

Zawiodłam. Nie po raz pierwszy. Pewnie nie ostatni. Ale ty razem bardziej boli. Poczucie winy. Tym razem zawiodłam kogoś, kto znaczy dla mnie więcej. Kogoś, kto chcąc trzymać dystans rani mnie bardziej. A ja wiem, że zasłużyłam.

Tak naprawdę, to jeszcze zanim wprost usłyszałam, dlaczego muszę teraz cierpieć przyczynę wyjaśniła mi osoba postronna.

To przecież takie oczywiste.
W całej swojej niezależności muszę teraz zrobić to, co rok temu. Zdobyć zaufanie. Otworzyć się i pozwolić o siebie dbać. Ja?! Mam przyznać, że nie zawsze mogę dawać powodu, do dumy?
To nie miało tak być. Miałam być chwilami bez problemów, chwilami spokoju, oderwania od codzienności, a nie powodem do zmartwień. Mam przyznać, że trzeba się mną opiekować, że czasami potrzebuje rady, a czasami zwrócenia mi uwagi, że robię źle? Mam przyznać, że zasługuje często na to, żeby na mnie nakrzyczeć? Mam przyznać, że nie jestem ani silna, ani twarda?

Przyznaję. Tylko czy o to naprawdę chodzi? Czuję się przygotowywana na coś złego. Czuję, że dystans ma na celu łagodne przejście do zupełnego milczenia.
Jeśli tak będzie - poczekam. Już raz czekałam i przetrwałam. Teraz też dam radę.

Eva wydawać by się mogło funkcjonuje tak samo. Poszła do pracy i starała się jak mogła. Poszła na umówione spotkanie, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Odwaliła codzienne obowiązki w domu, żeby być przygotowaną na przyszły tydzień. Zwykły weekend? Wcale nie taki zwykły.
Rok. Minął już rok, czy minął tylko rok?

E.

poniedziałek, 24 września 2018

Anioł

Nie bój się Evo. Nie martw się. Nic nie stracisz, a zyskasz. Otwórz się. Odkrywałaś się w gorszych sytuacjach. Opowiedziałaś o problemach o wiele trudniejszych. Nawet o tym czego naprawić się nie da. 

Eva czuje się jak dziecko z obrazka, który stoi w jej salonie. To dwójka małych dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Idą samotnie, wyglądają na przestraszonych. Ale cały obrazek dostarcza poczucia spokoju. Za dziećmi stoi Anioł i oczywiste jest, że czuwa nad tą dwójką.

Eva też ma swojego Anioła. I nie pierwszy raz przekonała się, że nie musi być ze wszystkim sama. Teraz leży na łóżku i płacze. Jest zawstydzona. Może nawet czuje się upokorzona. Ale w tym wszystkim czuje się też... no właśnie.
Kiedy dostaje kwiaty to nie kwiaty sprawiają, że się uśmiecha. To świadomość, że ktoś poświęca swój czas, że myśli o niej i że ktoś chce sprawić jej przyjemność.

Za każdym razem, kiedy Eva musi przyznać się do błędu, porażki lub własnej słabości łamie się. Tym razem do ostatniej chwili wstydziła się poprosić. W końcu nie miała wyjścia.

Poprosiła.

Bolało. Wstyd i poczucie winy. Ale najbardziej obawy. Obawy jak zostanie odebrana. Obawa przed odrzuceniem.

Teraz to wszystko ucichło. Eva cicho łka sobie leżąc na łóżku, ale jest spokojna. Niemal czuje dłoń swojego Anioła na ramieniu. Dłoń, która po raz kolejny łapie ją kiedy Eva zbacza z dobrej drogi. Dłoń za której dotykiem tak bardzo tęskni.

Po burzy zawsze przychodzi słońce.

Nie zapomnę.




E.

piątek, 21 września 2018

Makaron z cukrem.

Składniki:
 - makaron (dowolny, ja najbardziej lubię nitki)
 - cukier (według uznania)

Gotujesz wodę, odcedzasz makaron. Kiedy jest jeszcze ciepły wsypujesz do niego cukier, mieszasz.
Gotowe.

Nie wiem dlaczego o tym piszę. Zerkam na pustą miskę z której przed chwilą zniknęła właśnie taka zawartość.

Jestem zmęczona.
Bardzo.

Na wyświetlaczu pojawia się wiadomość. "Tęsknię za Tobą". Jedna linijka i Eva zatapia się we wspomnieniach. Żołądek jej się ściska i czuje jak przechodzi ją dreszcz. Już kiedyś tak się czuła. Już kiedyś tęskniła tak samo mocno. Tęsknota jej nie opuszcza, ale w tej jednej chwili czuje jak ona się nasila. Czuje to samo, co kilka miesięcy temu. To samo, co czuła w sylwestrową noc, kiedy pragnienie by być w zupełnie innym miejscu było niemal namacalnie bolesne. Dniami i nocami. Eva tęskni dniami i nocami.

A teraz z innej beczki.
Znacie przypowieść o Hiobie? O tym, który wszystko, co miało dla niego jakieś znaczenie -  wszystko, co było ważne stracił skazany na cierpienie?

Czy właśnie w takiej sytuacji się znajdę? Otóż mam wrażenie, że wszystko co udało mi się osiągnąć, że każde moje osiągnięcie wymyka mi się z rąk. Że mogę wszystko stracić. Nie wiem jak mam z tym walczyć. Czuję się bezsilna i na własne żądanie jestem w tym wszystkim sama. Bo jak zwykle dwa wyjścia, które mam są nie do przyjęcia. Jedno będzie skutkować uzależnieniem się od innych. Drugie przyznaniem się do własnej głupoty. Oba wiążą się do przyznania, że nie jestem tak silna i zaradna jak chciałabym być. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się do porażki. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się, że nie potrafię o siebie zadbać.

Bo nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć, że jest jakiś problem. Czekam, jakby sam miał się rozwiązać, tymczasem on narasta. Aż w końcu robi się zbyt wielki i zbyt ciężki, bym mogła nieść do sama. Dam radę jeszcze chwilę, czy w końcu mnie przygniecie?

Mam dość tego nostalgicznego tonu. Ale nie potrafię w tej chwili pomyśleć, że jutro będzie lepiej.

E.




środa, 12 września 2018

Życie to nie bajka.

Szykują się kolejne zmiany. Duże zmiany. Mam nadzieję, że będą one dobre. Biorąc pod uwagę moje obecne położenie nie jest ciekawe, więc może być tylko lepiej.

Minęła fascynacja nową pracą. Pojawił się w jej miejsce niepokój. Strach, czy wszystko się uda. Moja motywacja trochę się posypała. Musiałam zmodyfikować swoje plany. W każdym miesiącu przekładam plany urlopowe o kolejny miesiąc. W końcu się uda i gdzieś wyjadę. Mam nadzieję, bo zauważam w swoim zachowaniu błędy, które nie powinny mieć miejsca. Tłumaczę to wszystko osłabieniem i przemęczeniem. Zapominam o ważnych rzeczach, jestem rozkojarzona. Zagubiona. A każde moje potknięcie traktuję jako porażkę. Co gorsze nie uczę się na własnych błędach. To największy błąd.

Od tygodnia nie bardzo dużo śpię. Śpię długo rano i śpię po powrocie do domu. A później nie mogę spać w nocy zadręczając się wieloma problemami, analizując ich przyczyny. To jednak nie jest najgorsze, bo ten tydzień spania poprzedzał okres lęku. Wewnętrznego lęku. Czułam się jak przed deszczem, kiedy na niebie wisi ogromna chmura, a ja nie mam parasolki, ale mam pewność, że nie wrócę do domu sucha. Czułam, że dzieje się, lub będzie działo coś okropnego. Ten czas bardzo mnie zmęczył. Szczególnie, że wydarzyło się też w tym czasie wiele drobnych rzeczy, które również nie powinny mieć miejsca.
Przetrwałam. Jakoś.

Są takie chwile, kiedy wyłączam myślenie. Zdarzają się, kiedy jestem totalnie zmęczona, albo kiedy wypiję kilka drinków.

I jeszcze w jednej sytuacji.

Ewa wbija pod kołdrę i owija się nią. Jak zwykle jest jej zimno tuż po prysznicu. Otula się i czeka, aż będzie mogła przytulić się do jego ciała. Dołącza do niej. Leży na plecach i przygarnia ją do swojej piersi. Mają czas na rozmowy. Nie tylko codzienne. Rozmawiają o wszystkim, co dla nich ważne i o sprawach mało ważnych. O jedzeniu, pracy, wakacjach. O wszystkim.

Kilka godzin później Eva śpiąc na brzuchu czuje delikatny ruch tuż za sobą. Nie otwierając oczu przekręca się na bok i czuje jak silna ręka obejmuje ją i ciągnie w swoją stronę. Momentalnie uśmiecha się przez sen i przyciąga tą rękę zacieśniając uścisk. Czuje na swoim karku oddech Trzy. Jest spokojna. Nie myśli. Cieszy się tylko chwilą. Korzysta z niej.

Za każdym razem, kiedy myślę o problemach, kiedy robi się ciężko i wiem, że muszę wrócić do trybu funkcjonowania w codzienności myślę o takich chwilach Evy. I myślę o kolejnych, które przyjdą.

Za chwilę minie rok odkąd w moim życiu na nowo pojawił się Trzy. Zaskakujące jak wiele wydarzyło się w tym czasie. Zaskakujące, w jakim kierunku to wszystko poszło. Zaskakujące jak wiele jeszcze może się wydarzyć.

Bajki są przecież nieprzewidywalne.

E.

wtorek, 7 sierpnia 2018

Przepraszam

Mam coś do powiedzenie Evie. Ciężko mi się z tym wszystkim pogodzić, ale przyszła na to pora. 

Przepraszam.
Przepraszam Cię za to, że żyjesz tak jak żyjesz. Przepraszam Cię za ostatni weekend. Zostawiłam Cię samą. Moja duma nie pozwoliła mi pozwolić Ci poprosić kogoś o wsparcie, którego tak bardzo potrzebowałaś od piątku. Wiem Evo, że nie masz mi za złe, że nie chciałam nikogo angażować. Wiem, że rozumiesz jak ważne jest dla mnie nie być ciężarem dla innych. Tym razem przesadziłam. Powinnam pomyśleć o tym, czego Ty potrzebujesz. Przecież wcale nie musimy być w życiu zawsze twarde. Powinnam już wiedzieć, że mając kogoś u boku jest łatwiej. Teraz wiem, że mając kogoś u boku nie polałoby się tak dużo łez. Mając kogoś u boku nie pozwoliłabyś sobie na słabości. 
Przepraszam Cię Evo, że pozbawiłam Cię wsparcia. Dobra dusza powiedziała Ci prawdę.

 E: Kto w takich sytuacjach przyjeżdża sam?
 P: Ten, kto jest silni i niezależny.
 E: Nie jestem silna. A jeśli, to wyłącznie dlatego, że nie mam wyboru.
 P: Gdybyś chciała, żeby ktoś był przy tobie tam teraz to byś poprosiła. Przecież wiesz, że bym przyjechała.
 E: Ty misiu masz więcej na głowie niż mój pobyt tutaj.

Jesteś silna. Wiem to. Wierze w to. Dałaś sobie rade sama jak zawsze. Jestem z Ciebie dumna. Ale czuję się winna, bo wiem, że mogło Ci być łatwiej. Przepraszam.


Dawno mnie tu nie było. Dużo się wydarzyło, mam wiele do opowiedzenia. To nie lenistwo trzyma mnie z daleka. To strach przed napisaniem prawdy, Ale w końcu się odważę. Obiecuję. 




poniedziałek, 18 czerwca 2018

To, co dobre

Eva miała dziś bardzo trudny dzień. Nerwowy, stresujący. Do tego stopnia, że zapomniała o jedzeniu bo nie czuła głodu, a poziom adrenaliny pozwolił jej zapomnieć również o kawie. Wracała do domu zmęczona i bez humoru. Wszystko zmieniło się, kiedy otworzyła drzwi mieszkania. Uderzył ją unoszący się w pomieszczeniu zapach kwiatów, które od wczoraj są ozdobą salonu. Zalała ją fala ciepła, spokoju i beztroski. W jednej sekundzie poczuła się pełna energii i można nawet powiedzieć, że nastrój zmienił się diametralnie.

Poprzedniego dnia Eva przygotowała się na piknik z Trzy. Były lody i czereśnie. I woda chłodziła się od samego rana, żeby gasić pragnienie w upalny dzień. Wszystko było zaplanowane, więc niespodzianką okazało się, że Eva nie ma zejść na dół, tylko spodziewać się Trzy u siebie. Po dźwięku domofonu czeka już gotowa przy drzwiach. Serce wali jak szalone, kiedy rozlega się pukanie. I wielkie zaskoczenie, kiedy pierwszy plan zajmuje bukiet ogromnych kwiatów.
E: Z jakiej to okazji:
T: Bez okazji. 
E: Coś przeskrobałeś, czy dopiero wydarzy się coś, co mi się nie spodoba?
T: Nic. Pomyślałem, że sprawię Ci przyjemność. 

Eva nawet nie potrafi opisać jak wielka ta przyjemność była. Bo Eva przecież nie oczekuje takich gestów więc każdy z nich docenia podwójnie. A Trzy zaskakuje ją, kiedy ona zupełnie się tego nie spodziewa. Jak samą możliwością spędzenia razem czasu.

Bo Eva spędziła wczoraj cudowne popołudnie. Co było takiego niezwykłego? A właśnie to, że było niezwykle zwyczajne. Spacer, kolacja, lody, seks. Niby nic, prawda? A jednak Eva uśmiecha się sama do siebie. Dostała piękne kwiaty. Dostała pocałunki. I dostała czas. Najcenniejsza w moich oczach nagroda. Czas poświęcony Evie. Chwilami było trudno. Chwilami nawet Eva bała się powiedzieć choćby słowo. Ale było pięknie. Bo razem. Tylko dla siebie. I Eva ma jeszcze jedną nagrodę. Pewność, że Trzy również miło spędził ten czas.

Eva ma listę życzeń. Zrobiła taką dawno temu jeszcze kiedy była Młodą. Jakie to zabawne jak bardzo zmieniły się jej priorytety. Bo teraz na tej liście są życzenia, które w większości przypadków mają podobny format, ale towarzyszy im dopisane "... z Trzy".
Jest jednak coś niezwykłego, bo na tej liście pojawia się tak wiele zupełnie prozaicznych czynności, że ktoś mógłby powiedzieć "Jakie to banalne, proste. W czym problem?". A my doskonale wiemy, że czasami te właśnie prozaiczne rzeczy są najtrudniejsze do zrobienia, a to powoduje, że każda z tych prozaicznych rzeczy cieszy o wiele bardziej.

I jeszcze jedno. Jakoś tak się złożyło, że piszę dziś siedząc na podłodze w sypialni. Z uśmiechem wymalowanym na mojej twarzy nie tylko na wspomnienie wczorajszego popołudnia. Zerkam na wstążkę przywiązaną do łóżka. I mam dziwne wrażenie, że wyraz mojej twarzy ulega zmianie i w anielskim rozmarzonym wzroku pojawiają się piekielne płomyki ;)

E.

środa, 13 czerwca 2018

Obietnice

Podaj mi swą dłoń 
I nie puszczaj mnie. 
Ja nie puszczę Cię. 
Obiecuję... 

Popatrz mi w oczy 
I uśmiechnij się. 
Ja też uśmiechnę się. 
Obiecuję...

Otwórz ramiona
I obejmij mnie.
Ja też przytulę Cię.
Obiecuję...

Otwórz myśli 
I wpuść tam mnie.
Ja wysłucham Cię.
Obiecuję...

Odetchnij spokojnie
I poczuj mnie.
Ja będę czuć Cię. 
Obiecuję...


Eva nie chce tylko brać. Chce też dawać. Chce być wsparciem. Chce być potrzebna. Czeka na przyzwolenie. Tymczasem martwi ją milczenie

Są chwile, które przynoszą zwątpienie. Chwile, w których wydaje mi się, że nie mam siły, nie jestem dość dobra, brakuje mi odwagi czy pewności siebie. Dziś jest zupełnie inaczej. Dziś całą swoją duszą wierzę, że zniosę wszystko. Dam radę w każdej sytuacji. Bo tylko wtedy będę pomocna. Tylko wtedy będę się do czegoś nadawała.

Eva nie poznaje sama siebie. Jaka Eva jest naprawdę? Taka jak dziś czy taka jaka była kilka miesięcy temu?

E.




poniedziałek, 28 maja 2018

Chwila

Chwila na która tak długo czekałam przyszła nagle. Zupełnie niespodziewanie.

Pierwszy weekend od dawna, kiedy mogłam naprawdę odpocząć. Nie miałam żadnych planów, więc mogłam robić na o miałam ochotę. Pójść na basen, na siłownię, uczyć się, sprzątać, poprasować. Mogłam wszystko. Nie musiałam nic.

Eva wbrew pozorom wypoczęta poczuła się w niedzielny wieczór po dwóch godzinach treningu. Była nie tylko wypoczęta, ale też bardzo zadowolona z siebie.
Z butelką piwa w jednej ręce i laptopem w drugiej stanęła na balkonie i pomyślała, że to jest ta właśnie magiczna chwila, której brakowało jej od dawna. Urosły jej skrzydła i odleciała do świata swoich uwielbianych słów. Oczy zaszkliły się i poczuła ogromną ulgę. Dziś znowu spędza wieczór z laptopem na kolach. Przymyka co chwilę powieki i cofa się w czasie do chwil z poprzedniego tygodnia.

Eva patrzy w oczy w kolorze trufli. Czuje pod powiekami, że jej własne oczy robią się wilgotne.
 - Co się dzieje?
 - Nic - Eva uśmiecha się czule i składa  pocałunek na jego ustach.- Nie mogę Ci powiedzieć.
 - Możesz mi powiedzieć wszystko.
 - Mogę. Ale nie chcę.
 - Powiedz.
 - Nie mogę. To znaczy mogę, ale Ty nie chcesz tego usłyszeć. Nie powinieneś tego usłyszeć - odpowiada Eva myśląc, czy może jednak powinien?

Chwilę wcześniej Eva siedzi na balkonie popijając wino i przegryzając je truskawkami. Delikatne światło rzuca tylko paląca się świeca. Można pomyśleć, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Jednak dla Evy ta chwila jest magiczna. To za sprawą towarzysza, którym jest Trzy.

Awans? Eva już nie jest hotelową kochanką, skoro spędzają czas w domu. Jakby po dniu pracy, a nie dwóch tygodniach opowiadają sobie co robili. To była miła chwila.

Chciałabym móc liczyć na więcej takich niezwyczajnie zwyczajnych chwil.

E.

piątek, 18 maja 2018

Niewypowiedziane

Świat oszalał.

Czego chce Eva? Dobija się do mnie tuż po przebudzeniu, dobija się, kiedy gotowa jestem do spania. A w chwili, kiedy dopuszczam ją do słowa nie ma nic do powiedzenia. Nie daje mi spokoju. Wiem, że Evę coś trapi. Widzę to, czuję to. Ale jeśli Eva sama nie będzie wiedziała, czym się martwi ja nie będę w stanie nic zrobić, żeby zmienić sytuację.

Eva czuję się jak w piekarni. Na nic nie ma czasu. Każdy dzień jest wypełniony. Ciągła gonitwa. To jest dobre. Psychicznie dobre. Ale widzę, że Eva nie nadąża fizycznie. Eva też to widzi, ale nie chce się przyznać.
Nie wiem jak wytłumaczyć fakt dzisiejszego zdarzenia. Eva poczuła się dziś jak wyrwana ze snu. Nagle. Nie wiedzieć czemu zaparkowała w najbliższym możliwym miejscu, rozłożyła się na fotelu, zamknęła oczy i odliczyła od 10 do 0. Dlaczego? Bo uświadomiła sobie, że jest na drugim końcu miasta i pojęcia nie ma jak się tam znalazła. Ostatnie czego była świadoma, to czerwone światło na skrzyżowaniu w centrum. Zerknęła na zegarem i z bólem stwierdziła, że jechała 40 min. Jak to możliwe, że nie pamięta całej tej drogi? Gdzie była przez ten czas myślami? Wystraszyła się. Bo to nie pierwszy raz.


Tak sobie leżę i myślę, że zupełnie nie o tym chciałam pisać. Od kilku dni zerkam na komputer, ale kiedy już myślę, że przyszła pora na pisanie nie wiem od czego miałabym zacząć.

Jestem trochę rozbita. Wszystko wydaje się być dobrze, więc zupełnie nie rozumiem skąd u mnie tyle obaw. Jakby jakaś chmura wisiała i za chwilę miała wylać całą swoją zawartość. Czegoś mi w tym całym pędzie brakuje. Może zwykłej chwili spokoju?
Stan w którym tkwię nie podoba mi się. Wcale.

Jak szybko można się wypalić?
Eva była tak zadowolona. Miała tyle entuzjazmu. A w tym tygodniu bardzo często miałam wrażenie, że nie ma siły. W tym tygodniu miała trudności zarówno ze wstawaniem jak i z zasypianiem. Dzisiejszego ranka szukała nawet sobie wymówek. Nie, nie poddała się. Ale samo to, że chciała bardzo mnie zirytowało. Zmienność jej nastrojów irytuje mnie nieustannie.

Eva przyznała się dziś przed sama sobą, że jest jej przykro. Kiedy wszyscy robią co chcą jej zostaje robić, co może. Też chciałaby robić co chce, a nie może sobie na to pozwolić. Efekt zmian. I złego zarządzania czasem. I złego zarządzania sobą. Trudno. Może następnym razem się uda. powiedziała dziś Eva z najszczerszym z udawanych uśmiechów na jaki było ją stać. Przynajmniej mogła wytłumaczyć swoja odmowę zmianami bez szukania wymówek.

Evę tęskni za pisaniem. Chciałaby jak pół roku temu pisać o tym jak się czuje. Pozwalać słowom budować zdania, rozwijać się. Obserwować jak linijka po linijce tworzą coś głębokiego. Jak z jednego hasła, z jednego słowa tworzy się historia. Prawie jak z przebiśniegiem. Nie ma słów. Jakby między Evą a monitorem wyrosła ściana. palce na klawiaturze nie wystukują żadnej literki.

Eva własnie się rozpłakała. Jest na siebie zła tak bardzo, że emocje biorą nad nią górę.

Jestem wściekła na Evę za tą słabość. Eva nie może liczyć na to, że zawsze będzie mogła liczyć na czyjeś słowa. Wszystko zależy wyłącznie od niej samej. To ona ma w siebie wierzyć, a nie oczekiwać, że ktoś będzie w nią wierzył! Nie może w każdej trudnej chwili trwać w przekonaniu, że ktoś doda jej otuchy.

Ale mogę mieć nadzieję, że ktoś tego chce - odpowiada w myśli Eva.

Dobrej nocy.
E.

wtorek, 1 maja 2018

Rezygnacja

Szukam czegoś, czego mogłabym złapać się w chwilach jak ta, kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, a ja czuję pustą obojętność. Nie wiem, czy jest to spowodowane zmianami na które się zdecydowałam i związanych z nimi stresem i obawami, czy też zwyczajnie przeceniłam własną osobę i życie sprowadziło mnie na ziemię?

Coś pękło. Rozsypało się. Jak lustro rozbite na milion kawałków.

Dlaczego akurat dziś?

Od kilkunastu dni dzieje się coś złego. Jestem zmęczona. Zmęczona pozorami. Zmęczona czekaniem. Zabieganiem. Złudną nadzieją. Zmęczona niepewnością. Zmęczona samotnością.

Już czuję jak bardzo będzie chaotycznie. Zawsze tak jest, kiedy nie potrafię przyznać się wprost do tego jak się czuję. Przychodzi taka chwila, że chcę wyrzucić z siebie wszystko i wiem, że jeśli się zatrzymam i przeczytam, co napisałam nikt tego  nie przeczyta, bo zacznę w najlepszym przypadku poprawiać tekst, jeśli nie skasuję całości. Nie dziś.

Byłam ostatnio ponownie po pół roku na spotkaniu z którego poprzednio wyszłam tak silnie zmotywowana jakbym mogła przenosić góry. Z ostatniego nie wyniosłam nic. Czy  to zbieg okoliczności, że chwilę przed tym pierwszym razem w moim życiu pojawił się Trzy? Czy to przypadek, że teraz, pomimo, że jest dobrze wcale nie czuję tego, że tak własnie jest?

Jest inaczej. I różnica mnie boli.

Nie dało się inaczej. Wróciłam do początku. Słowo po słowie, zdjęcie po zdjęciu. Masa wspomnień. Masa uczuć, emocji. Zarówno przyjemnych jak tych mniej. Czy ja wymyślam? Kombinuje? A może tylko moje oczekiwania są większe niż możliwości? Dlaczego się złoszczę?

Wróciłam przez przypadek do tematu uległości. Mojej uległości. Nie. Nie jestem zupełnie uległa. Jest jednak we mnie kilka cech, które mogą mnie tak definiować. A do tematu sprowadza mnie zazwyczaj jedna potrzeba, a mianowicie poczucie przynależności. I nie chodzi mi wcale o bycie czyjąś własnością. W tym kontekście chodzi tylko o to, że chce, żeby ktoś interesował się mną, był ze mnie dumny, żeby ktoś mnie potrzebował.

Evie nie wolno zapominać, gdzie jest jej miejsce. Nigdy. Nie wolno jej cofać się w czasie i myśleć, że musi coś od siebie dać, żeby coś innego dostać. Eva może od siebie dawać tylko jeśli sama tego chce.
Nie wiem tylko, czy Eva potrafi w to uwierzyć.

Jutro Eva będzie inna. Będzie pewna siebie i zupełnie z siebie zadowolona. Jutro. Dziś już idzie spać. Może sen przyjdzie.

E.




poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







poniedziałek, 2 kwietnia 2018

środa, 21 marca 2018

Magia słów

Słowa.
Mogą ranić, cieszyć, gasić, dawać nadzieję i ukojenie, rozwiewać wątpliwości, dodawać otuchy,  sprawiać przyjemność lub przykrość.

Niepokoi mnie brak słów.
Zamykam się i wyraźnie to widzę. Już nawet w głowie nie składam zdań zbudowanych z własnych emocji, a już o wklepywaniu znaków na komputerze nawet nie wspomnę. Gorzej, że oszczędzam słowa nie tylko pisane. Nie chce mi się też mówić. Mniej mi zależy na wszystkim.

Straciłam rok słów. Blog przestał istnieć, a z nim moje pierwsze posty. Moje wspomnienia, cierpienia, radości. Straciłam obraz siebie samej. Straciłam słowa kierowane do mnie z perspektywy osoby czytającej. Nie ma. Przykro mi.
Czy to przypadek, że w takiej chwili? Czuję się jakbym chciał pozbyć się tego okresu ze swojego życia, jakbym chciała przespać ten rok, a przecież w dużej mierze to on mnie ukształtował. A ja byłam taka naiwna...


Jestem zła. Bardzo zła. Zasmakowałam komfortu, a teraz muszę wrócić do poprzedniego stanu. Mieszkanie w pojedynkę ma tylko plusy. Wcale nie czułam się samotna, czego się obawiałam. Tak to już jest, że do dobrego człowiek przyzwyczaja się szybko. Cudowna swoboda, kiedy po prysznicu okazuje się, ze nie mam ręcznika :)
Dam radę. Wytrzymam. Tylko 6 miesięcy i będzie znowu dobrze ;) Kogo ja oszukuje? To aż 6 miesięcy. Jeśli ostatnie 6 tygodni tak bardzo mi się dłuży to wolę nie myśleć jak mam przetrwać 6 miesięcy. Mam nadzieję, że kiedy pogoda zacznie nas znowu rozpieszczać będę  miej czasu spędzać w mieszkaniu.

A teraz najciekawsze. Urlop. Ponad 2 tygodnie. Nie planowałam tego. Zresztą nigdy nie mogłam sobie ze względu na charakter mojej pracy pozwolić na tak długa przerwę. A teraz, kiedy muszę zastanawiam się po co mi to? Żadnego planu na jego wykorzystanie. Żadnej możliwości spędzenie tych dni wolnych tak jak bym chciała. Może zatrudnię się jako kelnerka na ten czas? ;) Wszystko poprzewracało się do góry nogami.

Pustosłowia. Brak słów boli. Nie tylko brak słów, które wychodzą ode mnie. Najbardziej tych kierowanych do mnie.
To nic.
Rozumiem.

Tak sobie wmawiam.
Dam radę.

E.





czwartek, 8 marca 2018

Dzień Kobiet

Spóźniona do pracy jadę taksówką. Od kierowcy dostaję  tulipana. Jest ładny. Jedyny dzisiaj. 

Tęsknię. Za poczuciem przynależności. Za świadomością, że nie jestem niczyja. Chciałabym... nie. Nie chciałabym. Pragnę tego. Słyszeć "moja...". Nie, nie jestem zazdrosna, a jednak dzisiejszy dzień był dla mnie poniekąd smutny, choć również zaskakująco miły. Kwiaty to nie wszystko. Przecież to nie ma znaczenia. Najważniejsza jest świadomość. A ja przecież dostałam już tak wiele. 

Pojawia się jednak niedosyt. Tęsknota. Poczucie winy. Jakiej winy? Co ja takiego zrobiłam?

Bycie niczyją jest trudne dla Evy, która chciałaby być dumą. Chciałaby być siłą. Powodem do uśmiechu. Oparciem. 
Poczucie pustki i osamotnienia jest tego dnia bardzo raniące. Ale jest coś silniejszego. Jest wiara w siebie. Wiara, którą Eva ma od niedawna. 






Eva

wtorek, 6 marca 2018

Korkociągiem w plecy...


Bo nożem przecież boli za mało.

U mnie wszystko w porządku :) Dużo w ostatnim czasie się wydarzyło, dużo zmian na mnie spadło i jeszcze kilka na mnie czeka. Ale jest w porządku. Zawsze wierzyłam w ludzi. W każdym starałam się zobaczyć to, co dobre. Może dlatego przy okazji tych wszystkich zmian nie zauważyłam, że nadzieja, że wszystko się ułoży jest złudna. Skąd u mnie pomysł, że ktoś pójdzie mi na rękę? Jak mogłam wierzyć, że coś mi się należy? Jak mogłam wierzyć, że ktoś zachowa się w stosunku do mnie... fair?

Słowa mamy, która powtarzała, że przez życie należy przejść tak, aby nikt nie miał do nas żalu, czy pretensji okazują się totalna bzdurą. To nie prawda, że jeśli ja będę traktować ludzi dobrze, to oni tak będą traktować mnie. Koniec końców po raz kolejny okazuje się, że ludzie są podli. Okazuje się, że warto być egoista i dbać wyłącznie o własne interesy. Skąd taki wywód? Konflikt w pracy. Konflikt z najwyższym szczeblem.

Podniosłam się. Podniosłam się naprawdę :) Już nie myślę, że moje życie nie ma sensu, już przestałam karać się za całe zło świata. Podniosłam się. Zaakceptowałam swoje błędy. Które mogę naprawię, których nie mogę... nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę. Ale akceptuję.

Wierze w siebie. Wierzę, że mogę dużo. Naprawdę dużo. Wierze, że mogę mieć wszystko. No prawie wszystko. Czasami myślę, że coś ciągnie mnie do góry kiedy upadam, ale to nie tak. To ja sama się podnoszę, bo mam cichą nadzieję, że ktoś obserwuje mnie z za zakrętu i kiedy widzi, że się nie poddaje jest ze mnie dumny.

Jesteś?

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

piątek, 9 lutego 2018

Wczoraj.

Eva leży na łóżku i czuje, jak łzy spływają z kącików jej oczu i wpływają wprost do uszu. Zastanawia się, co się z nią stało. Wmówiła wszystkim swego czasu, że lubi swoje życie. Wmówiła to nawet sobie. 
Miała Wilka od czasu do czasu, przyjaciółki, które zapełniały jej czas, samotne wieczory na przemyślenia i poranki w pośpiechu, żeby nie spóźnić się do pracy. 

Zmiana przyszła tak niespodziewanie. W niezwykłej formie. Czasami myślę, że to wygląda jak wybudzenie się z zimowego snu. Nagle Evie "chciało się". Jeść, uczyć, żyć. Nagle przypomniała sobie, że kiedyś miała na siebie plany, że coś miała osiągnąć. 
Zwrot też przyszedł niespodziewanie. Wczoraj Eva odłączyła lodówkę. Robi za dużo hałasu, a skoro i tak jest w niej tylko musztarda i jakaś konfitura od mamy (swoją drogą trzeba sprawdzić, czy nie zaczęła żyć własnym życiem), nie ma sensu żeby zużywała energię. Nazwę to udziałem w ochronę środowiska. 

Nie jestem fanką teorii spiskowych, ale to wszystko się nie klei. Nie pasuje. Nie wiem jak to się stało, że pojawiły się w mojej głowie wątpliwości. To tylko przypuszczenia. Nie jestem przecież, aż tak naiwna, prawda?
Jestem?

wtorek, 6 lutego 2018

Pożegnanie z gracją

Eva jedzie do pracy komunikacja miejską słuchając na przemian dwóch piosenek. Przed Evą stoi mężczyzna po sześćdziesiątce. Pomimo wolnych miejsc stoi, jakby obawiał się, że siadając zniszczy pakunek, który trzyma w ręce. Pudełko pączków. Na samą myśl o nich robi mi się słodko i błogo. Eva zastanawia się, czy w pracy będą pączki. W tamtym roku były tylko dlatego, że sama je kupiła, więc nie licząc na zarząd zagląda przed pracą do spożywczego i wychodzi z torbą tłuściutkich nadziewanych różnymi specyfikami od kremu toffi po zwykłą marmoladę pysznościami. Uśmiecha się od ucha do ucha po wejściu do biura, bo wie, że sprawi tym przyjemność kolegom i koleżankom z pracy, bo na stole nic nie ma.

E: Hej, mam pączki - mówi zadowolona Eva zdejmując kurtkę. 
K: Po co?
E: No, bo tłusty czwartek!
K: Przecież dzisiaj wtorek...

I czar prysł.

Nie ma mnie. Jestem obecna ciałem, ale nie ma mojego ducha. Ten poleciał do Paryża słuchając na przemian dwóch piosenek dzisiaj rano. Powoli do mnie dociera. Wcale nie byłam na to gotowa. Myślałam, że jestem. Wiedziałam, co się wydarzy. Czułam to. I wydawało mi się, że to akceptuję. Miałam rację. Tylko mi się wydawało.

Ktoś zdecydował za mnie. Ktoś uważa, że wie lepiej niż ja sama, co jest dla mnie dobre.
Jestem rozdarta.
Z jednej strony chcę milczeć i z całą pokora i uległością zgodzić się na to, co jest dla mnie "lepsze".
Z drugiej strony, cała się wewnątrz trzęsę ze złości, bo dotarło do mnie jak bardzo w tym wszystkim zostało pominięte moje zdanie. Tak naprawdę nie mogłam go nawet wyrazić zanim zapadła decyzja, która - swoją drogą - zupełnie mi się nie podoba.

I jestem smutna. To wszystko spadło na mnie tak nagle. Jestem bezradna.

Znajdę sposób. Tym razem będzie inaczej.
Znajdę.

E.

wtorek, 23 stycznia 2018

Śmiać się jak mysz do sera.

To prawda, że lubię pisać.
Tak, to prawda, że potrafię zamienić uczucia w słowa.
Prawdą jest również, że daje mi to nie tyle przyjemność, co ulgę.

Ile jest słów, których nigdy nikt nie ujrzy? Ile takich kartek papieru zapisanych długopisem i googlowych dokumentów w chmurze? Tego nie wiem ja sama. Jest ich wiele zaczętych i porzuconych po jednym zdaniu. Są wśród nich takie z gwiazdką, co oznacza, że są ukończone. Mogę je jeszcze podzielić na te, które ktoś czytał i takie, których nie widziały ludzkie oczy, takie do których wracam i te, których po napisaniu nigdy więcej nie otworzę.

Najbardziej lubię to, co powstaje pod wpływem chwili. Jeden mały impuls wystarczy do napisania wypracowania. Lubię też to, co jest rozwinięciem jednego zdania, czasem nawet epitetu.

Nie potrafię jednak mówić. O swoich obawach, o lękach. O nadziejach, czy dylematach. A właściwie potrafię. Ale nie tym, którym to wszystko mówić powinnam.

T: Boję się.
J: Czego?
T: Że się w sobie zakochamy. 
J: To nic nie zmieni.
T: Ty już się zakochałaś. Ja też. 
J. To nic nie zmienia. 

Nie? A może jednak?
W ostatnim czasie pisze jeszcze więcej. I o wiele częściej chciałabym coś napisać, ale nie potrafię.
Łapię się na tym, że większość słów zapisanych skierowanych jest w kierunku konkretnego odbiorcy. A nie mogę się przecież tak odkrywać ;)

Mam wiele nowych wspomnień, które przywołuję na myśl, kiedy potrzebuję chwili odpoczynku, relaksu lub zwyczajnie rozluźnienia atmosfery.

Sery.
Lubię białe twarożki na świeżej bagietce, ze szczypiorkiem na przykład. Lubię żółty na kanapce, mozzarelle na pizzy. Lubię pseudopleśniowe Presidenty (jak zwał tak zwał) z orzechami włoskimi. Lubię serki wiejskie na śniadanie.
Ostatnio jadłam najgorsze na świecie sery jakieś tam. Były różne, cały zestaw. Każdy gorszy od poprzedniego. Nie potrafię opisać jak okropne to wszystko było. Próbowałam dosłownie po okruszynce, popijałam wodą, winem, a i tak nie mogłam znieść posmaku jaki pozostał w moich ustach. Gdyby ktoś kazał mi teraz spróbować tego ponownie od razu kazałabym się postukać palcem w głowę. Może za 10 lat przyjdzie mi na myśl kolejna próba, ale sorry, to "może" jest bardzo wątpliwe. To jednak stało się jednym z moich ulubionych wspomnień.


Kelner stawia przed Evą talerz pięknie ułożonych serów i opowiada, który jest jaki, a ona zapamiętuje pierwszy - krowi oraz fakt, że ostatni jest niebieski, zielony czy jakiś taki zepsuty. Ten pierwszy nie smakuje wcale. Z kolejnymi jest jeszcze gorzej. Ale Eva twardo próbuje każdego. Po dosłownie okruszynce. Każdy "kęs" obficie popijając na zmianę wodą i winem. Ale nie poddaje się. Postanowiła, że spróbuje wszystkiego (ciekawe, czy tak twardo trzymałaby się postanowień, gdyby w menu była ośmiornica). Tymczasem Trzy siedzi obok i śmieje się. Śmieje się niemal na głos obserwując zachowanie Evy. Śledząc ruchy jej dłoni, kiedy sięga widelcem po nieprawdopodobnie mały kawałek sera, kiedy podnosi go do ust i próbuje. Eva żałuje, że sama nie widzi min, jakie musi przy tym robić, skoro sprawiło to tyle zabawy Trzy. Przywołało na Jego twarzy prawdziwe zadowolenie, dziecięca radość.
Cały tamten wieczór Eva czuła się wyjątkowo, ale to ta chwila dała jej najwięcej satysfakcji. Moment, kiedy widziała prawdziwą radość w Jego oczach. W swojej próżności poczuła dumę, że to ona wywołała ten szczery śmiech. I w swojej naiwności pozwoliła sobie myśleć, że tak jak dla Evy dla Trzy również ta chwila będzie miłym wspomnieniem.


Teraz właśnie była ta chwila, kiedy musiałam pomyśleć o czymś przyjemnym. Teraz właśnie była ta chwila, kiedy siedząc w pracy śmieję się jak mysz do sera. Zresztą, na wspomnienie sera ;)

Eva.




wtorek, 16 stycznia 2018

Rodzina

Eva unosi się na wodzie, delikatnie podtrzymując drewnianej tratwy. Ta tratwa jest jednoosobowa, więc nie ma na niej miejsca dla Evy. A wtedy osoba na tratwie odrywa od niej jej dłonie. Eva nie potrafi pływać, więc nawet nie próbuje walczyć z wodą. Tonie. Tonie z otwartymi oczami patrząc jak oddala się ode niej osoba na tratwie, z rozczarowaniem wpatrując się w jej oczy. 

Chodziłam dziś po wodzie.

Czułam się dziś cudownie. Czułam się bezpieczna. Czułam się szczęśliwa. Czułam się bezbronna i jednocześnie silna. Czułam dziś, że wszystko się ułoży. Patrzyłam w oczy, które we mnie wierzą i czułam, że jestem w dobrym miejscu. Chciałam, żeby czas się zatrzymał. Chciałam trwać w takiej chwili. 

Teraz tonę. Jestem zawiedziona. Jestem rozczarowana. Czuję się zdradzona. Ufałam. Wierzyłam. Od dziecka. Tak bliska mi osoba w kilka sekund stała się obca. Po kilku słowach, które usłyszałam, chciałabym nie mieć z nią nic więcej wspólnego. Dlaczego ona? Byłyśmy zawsze tak blisko. Nie potrafiła powiedzieć mi w oczy prawdy, przekazała mi ją przez innych. Wybrała najgorszy sposób z możliwych, sposób raniący mnie w ten sposób podwójnie. Nie tylko mnie. Wybrała sposób, który być może zrujnuje całą moją pracę, jaką włożyłam w odcinanie się od rodziny. Wszystkie wysiłki, by stać się niezależną staną się nic nie warte. 

Staram się skupiać na tej przyjemniejszej części dzisiejszego dnia. Myślę o tym, jak przyjemnie było się dziś obudzić, poleżeć dłużej niż zwykle i jak pyszną kawę piłam tego ranka. Zderzenie z rzeczywistością boli tym bardziej, że wzniosłam się dzisiaj naprawdę wysoko, żeby upaść i przypomnieć sobie, że sama jestem kowalem własnego losu. 

E.

czwartek, 11 stycznia 2018

Podsumujemy?



To już trzecia godzina odkąd przekręcam się z boku na bok ciągle nie mogąc usunąć. Wydarzenia ostatnich tygodni wywołują u mnie wiele sprzecznych emocji. Skończył się nie tylko kolejny rok kalendarzowy, ale też kolejny rok mojego życia. Cóż, może wydaje nam się w takich chwilach, że jesteśmy o rok starsi i o rok mądrzejsi, a wygląda na to że ja jestem tylko starsza.


Tuż przed Sylwestrem miałam ochotę napisać podsumowanie całego ostatniego roku. Kiedy obudziłam się pierwszego stycznia przyszło mi na myśl pytanie pojawiające się każdego roku: “Czy kiedyś obudzę się i powiem to był dobry rok?” W ubiegłym roku wątpiłam. W tym roku wiem, że to nie zależy od tego jaki był cały rok, ale jak czujemy się w momencie podsumowania tego roku. Myślę, że można mieć 11 naprawdę fatalnych miesięcy po których przychodzi jeden wspaniały miesiąc, miesiąc w którym czujemy uniesienie, ulotne chwile. Miesiąc, w którym czujemy się szczęśliwi .Jeśli to właśnie na ten miesiąc przypada podsumowanie zupełnie inaczej wygląda nasze spojrzenie na czas który minął.


Teraz mogę z czystym sumieniem, a nie pod wpływem chwili powiedzieć, że miniony rok może nie tyle był dobry ile był lepszy od poprzedniego. Oczywiście popełniłam całą masę błędów. Podjęłam milion złych decyzji poszłam złą drogę za każdym razem kiedy miałam wybór. I doszłam właśnie do takiego momentu kiedy zastanawiam się co właściwie w tym roku było dobre? Nie było nawet łatwiej. No po prostu inaczej. Niepowodzenia były inne, decyzje były inne, motywy działania też były inne. Ja byłam inna. Patrząc jednak obiektywnie na wszystko co się wydarzyło najtrudniejsze był pierwszy kwartał. Ale minął. Nie pamiętam drugiego kwartału tego roku, po prostu umknął. Trzeci kwartał też jakoś tak umknął. Wiele się działo, naprawdę wiele się działo. Wiele imprez, wyjazdów, spotkań, wyjść wieczornych, a wszystko to by nie myśleć o tym co wcześniej, by zagłuszyć tęsknotę, myślenie, ból.


Ostatni kwartał tego roku minął jeszcze szybciej a jednocześnie ciągnął się w nieskończoność.


Ewa mówi o tym jak szybko minął ostatni kwartał tego - już poprzedniego - roku ze smutkiem na twarzy, która szybko rozpromienia się myśląc, że jednocześnie czas ciągnął się nieskończoność. Jednostki czasu zmieniły się. Nabrały innego znaczenia dla Ewy. Wszystko za sprawą Trzy, który przywrócił na jej twarz ponownie uśmiech. Ten prawdziwy uśmiech. Ewa wraca myślami do momentu w jakim była przed rokiem i wie doskonale, że robi sobie dokładnie taką samą krzywdę. Dlaczego? Bo podejmuje decyzje które nie są dla niej dobre. A może są? A może właśnie o to chodzi, żeby podejmować dobre decyzje, ale dobre na tą chwilę, nie martwiąc się tym jakie będą miały skutki w przyszłości? Ewa przeżywa wiele chwil małego szczęścia. Naprawdę wiele. Ja nie mam sumienia odebrać Evie tych chwil, więc też inni niech pozwolą Ewie cieszyć się ten co ma. Szczególnie że lada moment może znowu nie mieć nic, świadoma, że przecież szczęście jest zamknięte w butelce wina. I tak samo ulotne.


"Prawdą w moim wydaniu stała się nieprawda. Prawdziwsza prawda, miała nie wyjść na jaw, bo nie chciałam komuś sprawiać przykrości. A przecież mogła. Może łatwiej byłoby tą prawdziwszą prawdę przyjąć?"


x