poniedziałek, 24 września 2018

Anioł

Nie bój się Evo. Nie martw się. Nic nie stracisz, a zyskasz. Otwórz się. Odkrywałaś się w gorszych sytuacjach. Opowiedziałaś o problemach o wiele trudniejszych. Nawet o tym czego naprawić się nie da. 

Eva czuje się jak dziecko z obrazka, który stoi w jej salonie. To dwójka małych dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Idą samotnie, wyglądają na przestraszonych. Ale cały obrazek dostarcza poczucia spokoju. Za dziećmi stoi Anioł i oczywiste jest, że czuwa nad tą dwójką.

Eva też ma swojego Anioła. I nie pierwszy raz przekonała się, że nie musi być ze wszystkim sama. Teraz leży na łóżku i płacze. Jest zawstydzona. Może nawet czuje się upokorzona. Ale w tym wszystkim czuje się też... no właśnie.
Kiedy dostaje kwiaty to nie kwiaty sprawiają, że się uśmiecha. To świadomość, że ktoś poświęca swój czas, że myśli o niej i że ktoś chce sprawić jej przyjemność.

Za każdym razem, kiedy Eva musi przyznać się do błędu, porażki lub własnej słabości łamie się. Tym razem do ostatniej chwili wstydziła się poprosić. W końcu nie miała wyjścia.

Poprosiła.

Bolało. Wstyd i poczucie winy. Ale najbardziej obawy. Obawy jak zostanie odebrana. Obawa przed odrzuceniem.

Teraz to wszystko ucichło. Eva cicho łka sobie leżąc na łóżku, ale jest spokojna. Niemal czuje dłoń swojego Anioła na ramieniu. Dłoń, która po raz kolejny łapie ją kiedy Eva zbacza z dobrej drogi. Dłoń za której dotykiem tak bardzo tęskni.

Po burzy zawsze przychodzi słońce.

Nie zapomnę.




E.