niedziela, 26 lutego 2017

Poszukiwania mężczyzny mojego życia :)

Wyjście trzech singielek i jednej prawie mężatki musiało zaowocować podjęciem pewnych słusznych mniej czy bardziej decyzji, które mają zmienić moje (i nie tylko) życie.

Dla wielu dziewczyn randkowanie, jest przecież takie przyjemne, obarczone nutką ryzyka, koniecznością przygotowań itd. Mi się zwyczajnie nie chce. Nie mam na to najmniejszej ochoty, ale wiedząc, że i tak czeka to na mnie predzej czy później niech to już będzie prędzej, żebym nie zarzuciła sobie zbytniego lenistwa i nie przyznała się przed sobą, że nadal tęsknię i gdzieś tam w środku jeszcze tli się iskierka nadziei. Czym prędzej ją zgaszę, tym więcej będę miała satysfakcji ze swojego zycia :)

No dobrze, to szukam, tylko gdzie?
Byłam juz na jednym portalu, który daje możliwość poznania wyłącznie osób klimatycznych. Teoretycznie sprawa prosta, skoro skupia klimatyczne towarzystwo, ale oczekiwania obecnych tam... cóż. Nie do końca pokrywają się z moimi. Tam poznałam S. Mogłabym spróbować na nowo, ale przekopywanie się przez  tony maili, weryfikowanie gdzie jest prawda, a gdzie obłuda skutecznie mnie odpycha.

Może odejść od klimatu? Może sprobówać poznać kogoś bez założenia że relacja ma mieć określony charakter? Są sytuacje, kiedy zwyczajnie czuję, kiedy ktoś budzi mój respekt, a kiedy to ja dyktuję zasady. Może na takich osądach się oprzeć?

A może zwyczajnie sobie odpuscić cały ten proces i poprostu żyć jak żyję? Może ktoś się gdzieś trafi, może życie samo coś podeśle?
Doszłam już przecież do podsumowania, że S. wcale nie jest taki wyjątkowy, bo przecież inni też mnie nie chcą :P

Zanim poczynię jakieś kroki muszę nauczyć się być zołzą. Ja! Zołzą! Dociera chyba do mnie (szkoda, że tak poźno) że za dużo daję od siebie. Lubię sprawiać innym radość, czy to pomocą, dobrym słowem czy też upieczonym swieżym ciastem, ale chyba mam dość. Wykorzystywania tego, że jestem, że potrafię się dostosować, zmienić swoje plany, żeby podporządkować się do planów innych. I nie jestto brak asertywności. W każdej chwili mogę powiedzieć "nie", ale wtedy bede miała żal do siebie, że odmowiłam, że może ktoś na mnie liczył. Tak juz mam, taka jestem.
Szkoda, że to takie trudne...

M.

środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.

niedziela, 19 lutego 2017

Idziemy do przodu

Kiedy pierwszy raz szukałam informacji o BDSM byłam przerażona. Internet jako nieocenione źródło informacji dostarczył mi niezapomnianych wyrażeń, które dziś wspominam z ironicznym uśmiechem.
Minął prawie rok od mojego pierwszego kontaktu z tematem i mogę powiedzieć, że coś już wiem, coś już znam, ale nadal pozostaje mi wiele do odkrycia.

Moja uległa natura dawała się zauważyć od dawna, ale w kontekście zwykłej codzienności i nie wynikała z mojej chęci służenia, ale altruistycznego podejścia do życia.
Teraz wiem, ze tego nie da się jednak porównać z uległością, którą ukształtowałam w sobie. Co więcej, zmieniły się moje poglądy na życie, zmieniły się moje oczekiwania i plany na siebie.
To, czego nauczyłam się zostanie dla mnie i mam nadzieje, przyniesie coś dobrego.
Pozwoli mi znaleźć swoje szczęście i spełnienie.

Klimat dla mnie to już nie tylko wiązanie, poniżanie i bicie. To nie tylko emocje, zaufanie, bezpieczeństwo. To przede wszystkim odkrywanie siebie.
Ja na nowo odkryłam swoja kobiecość, pożądanie i przyjemność z seksu. Najbardziej jednak cieszę się z faktu, że nauczyłam się wierzyć w komplementy. Dlaczego to takie ważne? Bo po latach pozwoliło mi to odzyskać chociaż cząstkę pewności siebie.

Chcę wierzyć że nic nie dzieje się bez przyczyny. Chcę wierzyć ze wszystko co się wydarzyło miało jakiś cel. Te myśli dają mi względny spokój. Dają jakąś pociechę.

To, że na mojej drodze pojawił się S. pozwoliło mi uwierzyć, że mogę komuś zaufać, otworzyć się, dowiedzieć się więcej o sobie, o swoich potrzebach. Chcę wierzyć, że to spotkanie miało przygotować mnie na coś dobrego, na coś, co czeka na mnie. Na Kogoś, kto na mnie czeka. Może jest tuż za rogiem, może jeszcze daleko, a może tuż obok...

Eva


sobota, 18 lutego 2017

Przeprowadzka

Postanowienie przeniesienia bloga to była decyzja jednej chwili. Wcześniej nawet tego nie rozważałam.
Dzieje się jednak tak wiele w mojej głowie, że ta zmiana nie może być zła. Chciałabym odciąć się od tego, co było, a wkroczyć w życie jakby na nowo. Startujemy!

Czy można zacząć jeszcze raz w wieku 30 lat? A można. Ja mogę. Sama wyrażam na to zgodę i nikomu  nic do tego.

Możecie mnie dopingować, albo odwrócić się plecami. Będzie mi miło, jeśli zostaniecie. Jeśli odejdziecie... cóż. Jakoś to przeżyję.

Kto zna mnie już trochę wie, że ja zawsze się podnoszę i ze wszystkim radze sobie sama. Już nie. Nie będę więcej udawać, że jest dobrze, kiedy  nie jest i nie będę obawiała się poprosić o pomoc. Jeśli  moje altruistyczne podejście do świata sprawdza się, mogę czasami stanąć po drugiej stronie?

Słowem wstępu (który wynika z zakończenia) chciałabym podsumować siebie, co niestety okaże się za chwile trudniejsze niż krzyżówka z "Chwili dla Ciebie".

Jeśli ktoś zapytałby o moje motto nie usłyszałby nic. Kiedyś myślałam, ze kieruję się zasadą "Jak się nie ma co się lubi, trzeba zrobić wszystko, by to mieć". Dziś uważam, że to bzdura. Dziś bardziej pasuje: "Jak się nie ma, co się lubi, to znaczy, że czeka na nas coś lepszego!" i tego właśnie chcę się trzymać.

Dzisiejszy dzień był wyjątkowy. Był trudny, wiele mnie kosztował. Ale dziś właśnie znalazłam w sobie siłę, żeby powiedzieć, co naprawdę myślę. Nie dostałam żadnej odpowiedzi, żadnego komentarza, chociaż oczekiwałam tego. Najważniejsze jednak przyszło wraz z tym. Spokój wewnętrzny, którego mi brakowało.

Wiem, że ukojenie przyjdzie w swoim czasie. Wszystko zależy ode mnie jak szybko się ono pojawi.
Od moich dobrych chęci i postanowień poprawy.

"Czasem najtrudniej jest postawić kropkę. Nadużywamy wtedy przecinków, chcąc przedłużyć to, co w rzeczywistości już dawno powinno mieć swój koniec." 

Ja dziś postawiłam kropkę.

Nie idę tam, gdzie mnie nie chcą. Skoro dziś nadal jestem Singielką, to znaczy, że Bóg patrzy na mnie z góry i mówi: a tą zostawię dla kogoś wyjątkowego". - o tak!

Tego się trzymajmy!



piątek, 17 lutego 2017

Dzień dobry, jestem Eva

Wita Was Eva.

Eva to nie jest jej prawdziwe imię, a szkoda, bo bardzo jej się podoba.

Eva ma 30 lat i biorąc pod uwagę jej wiek i doświadczenie (życiowe) nadal nie jest do końca określone, czy jest normalna (sama obawia się, że nie, ale ma to daleko ..).

Eva pracuje, studiuje, szuka męża i uczy się piec od swojej fantastycznej przyjaciółki ( która o dziwo - jeszcze jej nie zabiła).

Eva uwielbia czytać, ale nigdy nie pamięta autorów pozycji, które przerabia (ostatnio zapomniała ile przyjemności daje jej czytanie).

Eva chce zacząć na nowo, nie wracając do przeszłości (co jest totalnie niemożliwe, bo przeszłość ukształtowała ją taką jaka jest teraz).

Eva jest kobietą uległą, co udowodniła w ostatnim czasie samej sobie (i nie tylko).

Eva życzy Wam miłej lektury.