Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nowy początek. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nowy początek. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady". 









poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







wtorek, 6 marca 2018

Korkociągiem w plecy...


Bo nożem przecież boli za mało.

U mnie wszystko w porządku :) Dużo w ostatnim czasie się wydarzyło, dużo zmian na mnie spadło i jeszcze kilka na mnie czeka. Ale jest w porządku. Zawsze wierzyłam w ludzi. W każdym starałam się zobaczyć to, co dobre. Może dlatego przy okazji tych wszystkich zmian nie zauważyłam, że nadzieja, że wszystko się ułoży jest złudna. Skąd u mnie pomysł, że ktoś pójdzie mi na rękę? Jak mogłam wierzyć, że coś mi się należy? Jak mogłam wierzyć, że ktoś zachowa się w stosunku do mnie... fair?

Słowa mamy, która powtarzała, że przez życie należy przejść tak, aby nikt nie miał do nas żalu, czy pretensji okazują się totalna bzdurą. To nie prawda, że jeśli ja będę traktować ludzi dobrze, to oni tak będą traktować mnie. Koniec końców po raz kolejny okazuje się, że ludzie są podli. Okazuje się, że warto być egoista i dbać wyłącznie o własne interesy. Skąd taki wywód? Konflikt w pracy. Konflikt z najwyższym szczeblem.

Podniosłam się. Podniosłam się naprawdę :) Już nie myślę, że moje życie nie ma sensu, już przestałam karać się za całe zło świata. Podniosłam się. Zaakceptowałam swoje błędy. Które mogę naprawię, których nie mogę... nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę. Ale akceptuję.

Wierze w siebie. Wierzę, że mogę dużo. Naprawdę dużo. Wierze, że mogę mieć wszystko. No prawie wszystko. Czasami myślę, że coś ciągnie mnie do góry kiedy upadam, ale to nie tak. To ja sama się podnoszę, bo mam cichą nadzieję, że ktoś obserwuje mnie z za zakrętu i kiedy widzi, że się nie poddaje jest ze mnie dumny.

Jesteś?

E.







piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva











poniedziałek, 10 kwietnia 2017

S. S. S. S. i S.

Sama.
Strach.
S.
Smutek.
Szansa.

Rozdział 1. Sama

Zbyt często życie podejmuje decyzje za moimi plecami.

Chciałam mieszkać sama, wiele razy o tym wspominałam. Ale nie już, nie w tej chwili. Nie tak nagle. Decyzja została podjęta niespodziewanie i bez mojej wiedzy.

W pierwszej kolejności zdenerwowałam się. Bardzo. Chodziłam i przeklinałam wszystko i wszystkich. Później pomyślałam, że właściwie powinnam się cieszyć.

Po godzinie plątania się między pokojami, kiedy opadły emocje, a ja zdążyłam pokręcić się sama dotarło do mnie, co przeraża mnie najbardziej.

Rozdział 2. Strach
Zostałam sama. I nie chodzi o samotność w kontekście towarzystwa. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, które miałam wiedząc, że ktoś do mieszkania wróci, że jednak ktoś jest za ścianą.

Usiadłam na podłodze w pustym pokoju i polały się łzy. Nie powinnam się bać. Już od tak dawna jest spokój. Dlaczego więc dzisiaj wróciły wspomnienia, a wraz z nimi lęk i nerwobóle? Dlaczego zapulsowało ramie, na którym blizny są praktycznie niewidoczne? Dlaczego?

Rozdział 3. S.
To już druga niedziela z rzędu, kiedy wracam do domu i cierpię. Dzisiaj jestem kompletnie zaskoczona. Ubiegłotygodniowego cierpienia sama chciałam, byłam na nie przygotowana. Teraz nie potrafię powiedzieć, co jest gorsze.

Ostatni tydzień był... krótki. Przeżyłam go jak jeden dzień. Czas uciekł tak szybko, że właściwie nie potrafię powiedzieć co się w tym czasie wydarzyło. Okrutnie tęsknie. Choćby za nic nieznaczącym "dzień dobry", "dobrej nocy". Łapię się na tym, że kursor miga w okienku wiadomości, a ja walczę sama ze sobą, a jednak nic nie piszę. Nie mogę, bo jeśli dostałabym odpowiedź pewnie zmieniłabym zdanie.

Rozdział 4. Smutek
Nie jest mi smutno, że nie padło chociaż pytanie, czy dotarłam. Przecież nie chciałam tego. Żyję jak maszyna mechanicznie wykonując to, co muszę i nic ponad to. Smutek w moich oczach podobno zaraża innych. Nie wolno mi tak robić. Nie wolno mi przespać ani jednego dnia więcej. I tak jestem stara. Nie mogę obudzić się za jakiś czas z poczuciem, że coś mnie ominęło. Nie mogę się cofać. Pierwszy krok nie może być krokiem do tyłu.

Rozdział 5. Szansa

"patrzysz na mnie i wołasz
wszystko boli

przytulam Cię i szepczę
ale wszystko może się zagoić" [R.K]

(chwilami zastanawiam się, czy Rupi faktycznie mi pomaga, czy raczej pogłębia rany)

Próbuję. Serio. Próbuje dać sobie szanse na "normalność". Wiem, że mam jeszcze szansę na zrealizowanie planów. Musze sobie tylko przypomnieć te wszystkie plany i na nowo zrobić listę, bo przez rok odkąd pojawiłam się tutaj te plany ewoluowały tak wiele razy, że już nie wiem, które z nich chcę realizować. Ale szansa jest. Skorzystam.

Obiecuję, że ten tydzień będzie lepszy.

Eva.





niedziela, 2 kwietnia 2017

Zatrzaśnięcie drzwi

7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.

Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.

Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.

Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.

Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.

Eva


















sobota, 18 marca 2017

Wolna sobota

Leże na suchej części kanapy z nogami wyciągniętymi na stoliku, komputerem na kolanach oraz kawą  pobliżu i zastanawiam się, co mam ze sobą zrobić.

Po nieprzespanej nocy Eva budzi się bez budzika o zwykłej porze, jakby szła do pracy (oczywiście, jakby szła do pracy spóźniona). Pomyślała, że to będzie dobry dzień. Ostatnie 2 miesiące zapełnia swoje weekendy (właściwie dni robocze również) w taki sposób, żeby jak najmniej czasu spędzać sama.
Na śniadanie do kawy Eva zrobiła naleśniki. Właściwie sama się do siebie uśmiechała, że ma na to ochotę. Zwykle nie chce jej się robić takich rzeczy, kiedy nie ma kogo poczęstować. Wyjęła z lodówki dżemik truskawkowy i polewę toffi. Już myślałam, że zapomniała, ale chyba uświadomiła sobie, że miała odstawić cukier, bo z bólem serca odłożyła dodatki.
Kawa w ręce, naleśniczki na talerzu, komputerek na kolankach. Smacznego.
Kawa rozlana na kanapie (na kanapie w kolorze ecru), naleśniczki w kawie, a komputerek nadal na kolankach. SMACZNEGO. Teraz brakuje tylko papierosów po śniadaniu.
Dzień już nie jest taki miły.

Teraz Eva leży jak napisała na wstępie z włączonym trybem analizy i zastanawia się jak poukładać swoje obecne dylematy. Zdarzało jej się mówić, że życie samo weryfikuje jej plany i zamiary, a w tej chwili ładnie można dać temu przykład. Przez długi czas myślała, że spędzi ten weekend w swojej oazie spokoju, przy okazji spotka się z S. Tylko S. nie był pewny swojej dostępności. Tak było prawie 2 miesiące temu. Na szczęście Eva w pewnej chwili uświadomiła sobie, że nie zawsze musi wszystko uzależniać od woli i czasu innych, Uświadomiła sobie, że może układać kalendarz dla siebie, bez synchronizowania go z innymi kalendarzami. Dlatego, kiedy w lutym Pan Tajemnica zaproponował jej wjazd na narty odmówiła i postanowiła, że właśnie obecny weekend przedłuży i pojedzie pozjeżdżać (Zupełnie nie wiem, dlaczego odmówiła, ale tłumaczyła się brakiem zaufania i długością wyjazdu). Teraz sama przyznaje, że powinna była jechać i nie wymyślać sobie wymówek. Koniec końców siedzi w Warszawie i czeka, aż przyjdzie do niej natchnienie do sprzątania, zakupów i innych  takich czynności na które ostatnio tak bardzo nie ma czasu.
Ten dzień wolny sam się ułoży i Eva ma zamiar wykorzystać go dobrze. Za zmianę planów nie może nikogo winić. Wizyta, mamy, której spodziewa się jutro będzie miła. Cieszy się na nią, choć będą towarzyszyć jej obawy. Ale Eva jak zwykle będzie starała się pokazać jaka jest silna i być podparciem dla wszystkich. A na kim oprze się Eva?

Marzec przyniósł Evie wiele dobrego. Chociaż niestety nie może jeszcze nosić szpilek czuje, że odrobina wiosny wdziera się do jej życia. A raczej ona ta wiosnę zaprasza.
Każdego dnia coś. Odbudowałam trochę mostów :) Odświeżyłam kontakty i bateria w telefonie jakoś szybciej pada. Lubię to. Lubię, kiedy inni poświęcają mi czas i są wdzięczni za czas, który ja im poświęcam.
Ostatnia niedziela spędzona z Szachrajką i jej przedszkolem dała Evie dużo powodów do radości. Serniczek, poprawiony karnisz i kwiaty, które dostała od cudownych mężczyzn ;) Dodatkowo towarzyszył im Pan Tajemnica, który już nie jest taką tajemnicą, jaką wydawał się być. I cóż, chyba zaczyna pokazywać swoją dominującą naturę, próbuje jej pokazać jaką chciałby ją widzieć.nakreślać jakieś normy, zasady, których Eva powinna się trzymać. Powinna, bo sama nie wie, czy chce. Czy chce tego w takim wydaniu. Czy chce tego już teraz. I nie chodzi o to, że Eva chce się zamknąć. Przeciwnie. Ona chce zaufać bardziej.

Eva tęskni za chwilami, kiedy czuła się absolutnie bezpieczna, Dziś tęskni za nimi jeszcze bardziej, bo w nocy zwyczajnie się bała. Przeszłość była tak blisko, tuż za ścianą.
Eva całą noc nasłuchiwała, czy nikt nie idzie. Sprawdzała drzwi kilka razy, jakby same miały się otworzyć. To wszystko za nią, zostało w tyle, a jednak jak widać jeszcze gdzieś resztki się plączą. Ale Eva nie ogląda się do tyłu. Jest sobota :) Trzeba się wziąć w garść :)

Eva tęskni też za sobą w uległej odsłonie. Za szpilkami, pończochami na pasie, za wzrokiem spuszczonym, za głaskaniem po głowie. Chciałaby uklęknąć. Stracić na chwilę pewność siebie, żeby później odzyskać ją, widząc, że jest powodem dumy. Eva chciałaby oddać się w dobre ręce, W ręce nieprzypadkowe.

Jak szepnęła Szachrajka: głowa do góry, pierś do przodu, szpilki na nogi, siekierka w rękę (może mop wystarczy) i ... sprzątać idę, bo wieczór mnie zastanie :)




środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.

niedziela, 19 lutego 2017

Idziemy do przodu

Kiedy pierwszy raz szukałam informacji o BDSM byłam przerażona. Internet jako nieocenione źródło informacji dostarczył mi niezapomnianych wyrażeń, które dziś wspominam z ironicznym uśmiechem.
Minął prawie rok od mojego pierwszego kontaktu z tematem i mogę powiedzieć, że coś już wiem, coś już znam, ale nadal pozostaje mi wiele do odkrycia.

Moja uległa natura dawała się zauważyć od dawna, ale w kontekście zwykłej codzienności i nie wynikała z mojej chęci służenia, ale altruistycznego podejścia do życia.
Teraz wiem, ze tego nie da się jednak porównać z uległością, którą ukształtowałam w sobie. Co więcej, zmieniły się moje poglądy na życie, zmieniły się moje oczekiwania i plany na siebie.
To, czego nauczyłam się zostanie dla mnie i mam nadzieje, przyniesie coś dobrego.
Pozwoli mi znaleźć swoje szczęście i spełnienie.

Klimat dla mnie to już nie tylko wiązanie, poniżanie i bicie. To nie tylko emocje, zaufanie, bezpieczeństwo. To przede wszystkim odkrywanie siebie.
Ja na nowo odkryłam swoja kobiecość, pożądanie i przyjemność z seksu. Najbardziej jednak cieszę się z faktu, że nauczyłam się wierzyć w komplementy. Dlaczego to takie ważne? Bo po latach pozwoliło mi to odzyskać chociaż cząstkę pewności siebie.

Chcę wierzyć że nic nie dzieje się bez przyczyny. Chcę wierzyć ze wszystko co się wydarzyło miało jakiś cel. Te myśli dają mi względny spokój. Dają jakąś pociechę.

To, że na mojej drodze pojawił się S. pozwoliło mi uwierzyć, że mogę komuś zaufać, otworzyć się, dowiedzieć się więcej o sobie, o swoich potrzebach. Chcę wierzyć, że to spotkanie miało przygotować mnie na coś dobrego, na coś, co czeka na mnie. Na Kogoś, kto na mnie czeka. Może jest tuż za rogiem, może jeszcze daleko, a może tuż obok...

Eva


sobota, 18 lutego 2017

Przeprowadzka

Postanowienie przeniesienia bloga to była decyzja jednej chwili. Wcześniej nawet tego nie rozważałam.
Dzieje się jednak tak wiele w mojej głowie, że ta zmiana nie może być zła. Chciałabym odciąć się od tego, co było, a wkroczyć w życie jakby na nowo. Startujemy!

Czy można zacząć jeszcze raz w wieku 30 lat? A można. Ja mogę. Sama wyrażam na to zgodę i nikomu  nic do tego.

Możecie mnie dopingować, albo odwrócić się plecami. Będzie mi miło, jeśli zostaniecie. Jeśli odejdziecie... cóż. Jakoś to przeżyję.

Kto zna mnie już trochę wie, że ja zawsze się podnoszę i ze wszystkim radze sobie sama. Już nie. Nie będę więcej udawać, że jest dobrze, kiedy  nie jest i nie będę obawiała się poprosić o pomoc. Jeśli  moje altruistyczne podejście do świata sprawdza się, mogę czasami stanąć po drugiej stronie?

Słowem wstępu (który wynika z zakończenia) chciałabym podsumować siebie, co niestety okaże się za chwile trudniejsze niż krzyżówka z "Chwili dla Ciebie".

Jeśli ktoś zapytałby o moje motto nie usłyszałby nic. Kiedyś myślałam, ze kieruję się zasadą "Jak się nie ma co się lubi, trzeba zrobić wszystko, by to mieć". Dziś uważam, że to bzdura. Dziś bardziej pasuje: "Jak się nie ma, co się lubi, to znaczy, że czeka na nas coś lepszego!" i tego właśnie chcę się trzymać.

Dzisiejszy dzień był wyjątkowy. Był trudny, wiele mnie kosztował. Ale dziś właśnie znalazłam w sobie siłę, żeby powiedzieć, co naprawdę myślę. Nie dostałam żadnej odpowiedzi, żadnego komentarza, chociaż oczekiwałam tego. Najważniejsze jednak przyszło wraz z tym. Spokój wewnętrzny, którego mi brakowało.

Wiem, że ukojenie przyjdzie w swoim czasie. Wszystko zależy ode mnie jak szybko się ono pojawi.
Od moich dobrych chęci i postanowień poprawy.

"Czasem najtrudniej jest postawić kropkę. Nadużywamy wtedy przecinków, chcąc przedłużyć to, co w rzeczywistości już dawno powinno mieć swój koniec." 

Ja dziś postawiłam kropkę.

Nie idę tam, gdzie mnie nie chcą. Skoro dziś nadal jestem Singielką, to znaczy, że Bóg patrzy na mnie z góry i mówi: a tą zostawię dla kogoś wyjątkowego". - o tak!

Tego się trzymajmy!



piątek, 17 lutego 2017

Dzień dobry, jestem Eva

Wita Was Eva.

Eva to nie jest jej prawdziwe imię, a szkoda, bo bardzo jej się podoba.

Eva ma 30 lat i biorąc pod uwagę jej wiek i doświadczenie (życiowe) nadal nie jest do końca określone, czy jest normalna (sama obawia się, że nie, ale ma to daleko ..).

Eva pracuje, studiuje, szuka męża i uczy się piec od swojej fantastycznej przyjaciółki ( która o dziwo - jeszcze jej nie zabiła).

Eva uwielbia czytać, ale nigdy nie pamięta autorów pozycji, które przerabia (ostatnio zapomniała ile przyjemności daje jej czytanie).

Eva chce zacząć na nowo, nie wracając do przeszłości (co jest totalnie niemożliwe, bo przeszłość ukształtowała ją taką jaka jest teraz).

Eva jest kobietą uległą, co udowodniła w ostatnim czasie samej sobie (i nie tylko).

Eva życzy Wam miłej lektury.