Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozstanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozstanie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

wtorek, 23 stycznia 2018

Śmiać się jak mysz do sera.

To prawda, że lubię pisać.
Tak, to prawda, że potrafię zamienić uczucia w słowa.
Prawdą jest również, że daje mi to nie tyle przyjemność, co ulgę.

Ile jest słów, których nigdy nikt nie ujrzy? Ile takich kartek papieru zapisanych długopisem i googlowych dokumentów w chmurze? Tego nie wiem ja sama. Jest ich wiele zaczętych i porzuconych po jednym zdaniu. Są wśród nich takie z gwiazdką, co oznacza, że są ukończone. Mogę je jeszcze podzielić na te, które ktoś czytał i takie, których nie widziały ludzkie oczy, takie do których wracam i te, których po napisaniu nigdy więcej nie otworzę.

Najbardziej lubię to, co powstaje pod wpływem chwili. Jeden mały impuls wystarczy do napisania wypracowania. Lubię też to, co jest rozwinięciem jednego zdania, czasem nawet epitetu.

Nie potrafię jednak mówić. O swoich obawach, o lękach. O nadziejach, czy dylematach. A właściwie potrafię. Ale nie tym, którym to wszystko mówić powinnam.

T: Boję się.
J: Czego?
T: Że się w sobie zakochamy. 
J: To nic nie zmieni.
T: Ty już się zakochałaś. Ja też. 
J. To nic nie zmienia. 

Nie? A może jednak?
W ostatnim czasie pisze jeszcze więcej. I o wiele częściej chciałabym coś napisać, ale nie potrafię.
Łapię się na tym, że większość słów zapisanych skierowanych jest w kierunku konkretnego odbiorcy. A nie mogę się przecież tak odkrywać ;)

Mam wiele nowych wspomnień, które przywołuję na myśl, kiedy potrzebuję chwili odpoczynku, relaksu lub zwyczajnie rozluźnienia atmosfery.

Sery.
Lubię białe twarożki na świeżej bagietce, ze szczypiorkiem na przykład. Lubię żółty na kanapce, mozzarelle na pizzy. Lubię pseudopleśniowe Presidenty (jak zwał tak zwał) z orzechami włoskimi. Lubię serki wiejskie na śniadanie.
Ostatnio jadłam najgorsze na świecie sery jakieś tam. Były różne, cały zestaw. Każdy gorszy od poprzedniego. Nie potrafię opisać jak okropne to wszystko było. Próbowałam dosłownie po okruszynce, popijałam wodą, winem, a i tak nie mogłam znieść posmaku jaki pozostał w moich ustach. Gdyby ktoś kazał mi teraz spróbować tego ponownie od razu kazałabym się postukać palcem w głowę. Może za 10 lat przyjdzie mi na myśl kolejna próba, ale sorry, to "może" jest bardzo wątpliwe. To jednak stało się jednym z moich ulubionych wspomnień.


Kelner stawia przed Evą talerz pięknie ułożonych serów i opowiada, który jest jaki, a ona zapamiętuje pierwszy - krowi oraz fakt, że ostatni jest niebieski, zielony czy jakiś taki zepsuty. Ten pierwszy nie smakuje wcale. Z kolejnymi jest jeszcze gorzej. Ale Eva twardo próbuje każdego. Po dosłownie okruszynce. Każdy "kęs" obficie popijając na zmianę wodą i winem. Ale nie poddaje się. Postanowiła, że spróbuje wszystkiego (ciekawe, czy tak twardo trzymałaby się postanowień, gdyby w menu była ośmiornica). Tymczasem Trzy siedzi obok i śmieje się. Śmieje się niemal na głos obserwując zachowanie Evy. Śledząc ruchy jej dłoni, kiedy sięga widelcem po nieprawdopodobnie mały kawałek sera, kiedy podnosi go do ust i próbuje. Eva żałuje, że sama nie widzi min, jakie musi przy tym robić, skoro sprawiło to tyle zabawy Trzy. Przywołało na Jego twarzy prawdziwe zadowolenie, dziecięca radość.
Cały tamten wieczór Eva czuła się wyjątkowo, ale to ta chwila dała jej najwięcej satysfakcji. Moment, kiedy widziała prawdziwą radość w Jego oczach. W swojej próżności poczuła dumę, że to ona wywołała ten szczery śmiech. I w swojej naiwności pozwoliła sobie myśleć, że tak jak dla Evy dla Trzy również ta chwila będzie miłym wspomnieniem.


Teraz właśnie była ta chwila, kiedy musiałam pomyśleć o czymś przyjemnym. Teraz właśnie była ta chwila, kiedy siedząc w pracy śmieję się jak mysz do sera. Zresztą, na wspomnienie sera ;)

Eva.




czwartek, 28 września 2017

Ta ostatnia niedziela...

Sen I.
 - Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.

Później:
- Nie chciałaś mnie.  - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem. 
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić. 



Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz.  - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.


Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
 - Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
 - Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
 - Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
 - Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
 - Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.

Morał:

Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.


Na marginesie:

Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?


E.




poniedziałek, 10 kwietnia 2017

S. S. S. S. i S.

Sama.
Strach.
S.
Smutek.
Szansa.

Rozdział 1. Sama

Zbyt często życie podejmuje decyzje za moimi plecami.

Chciałam mieszkać sama, wiele razy o tym wspominałam. Ale nie już, nie w tej chwili. Nie tak nagle. Decyzja została podjęta niespodziewanie i bez mojej wiedzy.

W pierwszej kolejności zdenerwowałam się. Bardzo. Chodziłam i przeklinałam wszystko i wszystkich. Później pomyślałam, że właściwie powinnam się cieszyć.

Po godzinie plątania się między pokojami, kiedy opadły emocje, a ja zdążyłam pokręcić się sama dotarło do mnie, co przeraża mnie najbardziej.

Rozdział 2. Strach
Zostałam sama. I nie chodzi o samotność w kontekście towarzystwa. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, które miałam wiedząc, że ktoś do mieszkania wróci, że jednak ktoś jest za ścianą.

Usiadłam na podłodze w pustym pokoju i polały się łzy. Nie powinnam się bać. Już od tak dawna jest spokój. Dlaczego więc dzisiaj wróciły wspomnienia, a wraz z nimi lęk i nerwobóle? Dlaczego zapulsowało ramie, na którym blizny są praktycznie niewidoczne? Dlaczego?

Rozdział 3. S.
To już druga niedziela z rzędu, kiedy wracam do domu i cierpię. Dzisiaj jestem kompletnie zaskoczona. Ubiegłotygodniowego cierpienia sama chciałam, byłam na nie przygotowana. Teraz nie potrafię powiedzieć, co jest gorsze.

Ostatni tydzień był... krótki. Przeżyłam go jak jeden dzień. Czas uciekł tak szybko, że właściwie nie potrafię powiedzieć co się w tym czasie wydarzyło. Okrutnie tęsknie. Choćby za nic nieznaczącym "dzień dobry", "dobrej nocy". Łapię się na tym, że kursor miga w okienku wiadomości, a ja walczę sama ze sobą, a jednak nic nie piszę. Nie mogę, bo jeśli dostałabym odpowiedź pewnie zmieniłabym zdanie.

Rozdział 4. Smutek
Nie jest mi smutno, że nie padło chociaż pytanie, czy dotarłam. Przecież nie chciałam tego. Żyję jak maszyna mechanicznie wykonując to, co muszę i nic ponad to. Smutek w moich oczach podobno zaraża innych. Nie wolno mi tak robić. Nie wolno mi przespać ani jednego dnia więcej. I tak jestem stara. Nie mogę obudzić się za jakiś czas z poczuciem, że coś mnie ominęło. Nie mogę się cofać. Pierwszy krok nie może być krokiem do tyłu.

Rozdział 5. Szansa

"patrzysz na mnie i wołasz
wszystko boli

przytulam Cię i szepczę
ale wszystko może się zagoić" [R.K]

(chwilami zastanawiam się, czy Rupi faktycznie mi pomaga, czy raczej pogłębia rany)

Próbuję. Serio. Próbuje dać sobie szanse na "normalność". Wiem, że mam jeszcze szansę na zrealizowanie planów. Musze sobie tylko przypomnieć te wszystkie plany i na nowo zrobić listę, bo przez rok odkąd pojawiłam się tutaj te plany ewoluowały tak wiele razy, że już nie wiem, które z nich chcę realizować. Ale szansa jest. Skorzystam.

Obiecuję, że ten tydzień będzie lepszy.

Eva.





niedziela, 2 kwietnia 2017

Zatrzaśnięcie drzwi

7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.

Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.

Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.

Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.

Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.

Eva