wtorek, 23 stycznia 2018

Śmiać się jak mysz do sera.

To prawda, że lubię pisać.
Tak, to prawda, że potrafię zamienić uczucia w słowa.
Prawdą jest również, że daje mi to nie tyle przyjemność, co ulgę.

Ile jest słów, których nigdy nikt nie ujrzy? Ile takich kartek papieru zapisanych długopisem i googlowych dokumentów w chmurze? Tego nie wiem ja sama. Jest ich wiele zaczętych i porzuconych po jednym zdaniu. Są wśród nich takie z gwiazdką, co oznacza, że są ukończone. Mogę je jeszcze podzielić na te, które ktoś czytał i takie, których nie widziały ludzkie oczy, takie do których wracam i te, których po napisaniu nigdy więcej nie otworzę.

Najbardziej lubię to, co powstaje pod wpływem chwili. Jeden mały impuls wystarczy do napisania wypracowania. Lubię też to, co jest rozwinięciem jednego zdania, czasem nawet epitetu.

Nie potrafię jednak mówić. O swoich obawach, o lękach. O nadziejach, czy dylematach. A właściwie potrafię. Ale nie tym, którym to wszystko mówić powinnam.

T: Boję się.
J: Czego?
T: Że się w sobie zakochamy. 
J: To nic nie zmieni.
T: Ty już się zakochałaś. Ja też. 
J. To nic nie zmienia. 

Nie? A może jednak?
W ostatnim czasie pisze jeszcze więcej. I o wiele częściej chciałabym coś napisać, ale nie potrafię.
Łapię się na tym, że większość słów zapisanych skierowanych jest w kierunku konkretnego odbiorcy. A nie mogę się przecież tak odkrywać ;)

Mam wiele nowych wspomnień, które przywołuję na myśl, kiedy potrzebuję chwili odpoczynku, relaksu lub zwyczajnie rozluźnienia atmosfery.

Sery.
Lubię białe twarożki na świeżej bagietce, ze szczypiorkiem na przykład. Lubię żółty na kanapce, mozzarelle na pizzy. Lubię pseudopleśniowe Presidenty (jak zwał tak zwał) z orzechami włoskimi. Lubię serki wiejskie na śniadanie.
Ostatnio jadłam najgorsze na świecie sery jakieś tam. Były różne, cały zestaw. Każdy gorszy od poprzedniego. Nie potrafię opisać jak okropne to wszystko było. Próbowałam dosłownie po okruszynce, popijałam wodą, winem, a i tak nie mogłam znieść posmaku jaki pozostał w moich ustach. Gdyby ktoś kazał mi teraz spróbować tego ponownie od razu kazałabym się postukać palcem w głowę. Może za 10 lat przyjdzie mi na myśl kolejna próba, ale sorry, to "może" jest bardzo wątpliwe. To jednak stało się jednym z moich ulubionych wspomnień.


Kelner stawia przed Evą talerz pięknie ułożonych serów i opowiada, który jest jaki, a ona zapamiętuje pierwszy - krowi oraz fakt, że ostatni jest niebieski, zielony czy jakiś taki zepsuty. Ten pierwszy nie smakuje wcale. Z kolejnymi jest jeszcze gorzej. Ale Eva twardo próbuje każdego. Po dosłownie okruszynce. Każdy "kęs" obficie popijając na zmianę wodą i winem. Ale nie poddaje się. Postanowiła, że spróbuje wszystkiego (ciekawe, czy tak twardo trzymałaby się postanowień, gdyby w menu była ośmiornica). Tymczasem Trzy siedzi obok i śmieje się. Śmieje się niemal na głos obserwując zachowanie Evy. Śledząc ruchy jej dłoni, kiedy sięga widelcem po nieprawdopodobnie mały kawałek sera, kiedy podnosi go do ust i próbuje. Eva żałuje, że sama nie widzi min, jakie musi przy tym robić, skoro sprawiło to tyle zabawy Trzy. Przywołało na Jego twarzy prawdziwe zadowolenie, dziecięca radość.
Cały tamten wieczór Eva czuła się wyjątkowo, ale to ta chwila dała jej najwięcej satysfakcji. Moment, kiedy widziała prawdziwą radość w Jego oczach. W swojej próżności poczuła dumę, że to ona wywołała ten szczery śmiech. I w swojej naiwności pozwoliła sobie myśleć, że tak jak dla Evy dla Trzy również ta chwila będzie miłym wspomnieniem.


Teraz właśnie była ta chwila, kiedy musiałam pomyśleć o czymś przyjemnym. Teraz właśnie była ta chwila, kiedy siedząc w pracy śmieję się jak mysz do sera. Zresztą, na wspomnienie sera ;)

Eva.