wtorek, 16 stycznia 2018

Rodzina

Eva unosi się na wodzie, delikatnie podtrzymując drewnianej tratwy. Ta tratwa jest jednoosobowa, więc nie ma na niej miejsca dla Evy. A wtedy osoba na tratwie odrywa od niej jej dłonie. Eva nie potrafi pływać, więc nawet nie próbuje walczyć z wodą. Tonie. Tonie z otwartymi oczami patrząc jak oddala się ode niej osoba na tratwie, z rozczarowaniem wpatrując się w jej oczy. 

Chodziłam dziś po wodzie.

Czułam się dziś cudownie. Czułam się bezpieczna. Czułam się szczęśliwa. Czułam się bezbronna i jednocześnie silna. Czułam dziś, że wszystko się ułoży. Patrzyłam w oczy, które we mnie wierzą i czułam, że jestem w dobrym miejscu. Chciałam, żeby czas się zatrzymał. Chciałam trwać w takiej chwili. 

Teraz tonę. Jestem zawiedziona. Jestem rozczarowana. Czuję się zdradzona. Ufałam. Wierzyłam. Od dziecka. Tak bliska mi osoba w kilka sekund stała się obca. Po kilku słowach, które usłyszałam, chciałabym nie mieć z nią nic więcej wspólnego. Dlaczego ona? Byłyśmy zawsze tak blisko. Nie potrafiła powiedzieć mi w oczy prawdy, przekazała mi ją przez innych. Wybrała najgorszy sposób z możliwych, sposób raniący mnie w ten sposób podwójnie. Nie tylko mnie. Wybrała sposób, który być może zrujnuje całą moją pracę, jaką włożyłam w odcinanie się od rodziny. Wszystkie wysiłki, by stać się niezależną staną się nic nie warte. 

Staram się skupiać na tej przyjemniejszej części dzisiejszego dnia. Myślę o tym, jak przyjemnie było się dziś obudzić, poleżeć dłużej niż zwykle i jak pyszną kawę piłam tego ranka. Zderzenie z rzeczywistością boli tym bardziej, że wzniosłam się dzisiaj naprawdę wysoko, żeby upaść i przypomnieć sobie, że sama jestem kowalem własnego losu. 

E.