czwartek, 11 stycznia 2018
Podsumujemy?
To już trzecia godzina odkąd przekręcam się z boku na bok ciągle nie mogąc usunąć. Wydarzenia ostatnich tygodni wywołują u mnie wiele sprzecznych emocji. Skończył się nie tylko kolejny rok kalendarzowy, ale też kolejny rok mojego życia. Cóż, może wydaje nam się w takich chwilach, że jesteśmy o rok starsi i o rok mądrzejsi, a wygląda na to że ja jestem tylko starsza.
Tuż przed Sylwestrem miałam ochotę napisać podsumowanie całego ostatniego roku. Kiedy obudziłam się pierwszego stycznia przyszło mi na myśl pytanie pojawiające się każdego roku: “Czy kiedyś obudzę się i powiem to był dobry rok?” W ubiegłym roku wątpiłam. W tym roku wiem, że to nie zależy od tego jaki był cały rok, ale jak czujemy się w momencie podsumowania tego roku. Myślę, że można mieć 11 naprawdę fatalnych miesięcy po których przychodzi jeden wspaniały miesiąc, miesiąc w którym czujemy uniesienie, ulotne chwile. Miesiąc, w którym czujemy się szczęśliwi .Jeśli to właśnie na ten miesiąc przypada podsumowanie zupełnie inaczej wygląda nasze spojrzenie na czas który minął.
Teraz mogę z czystym sumieniem, a nie pod wpływem chwili powiedzieć, że miniony rok może nie tyle był dobry ile był lepszy od poprzedniego. Oczywiście popełniłam całą masę błędów. Podjęłam milion złych decyzji poszłam złą drogę za każdym razem kiedy miałam wybór. I doszłam właśnie do takiego momentu kiedy zastanawiam się co właściwie w tym roku było dobre? Nie było nawet łatwiej. No po prostu inaczej. Niepowodzenia były inne, decyzje były inne, motywy działania też były inne. Ja byłam inna. Patrząc jednak obiektywnie na wszystko co się wydarzyło najtrudniejsze był pierwszy kwartał. Ale minął. Nie pamiętam drugiego kwartału tego roku, po prostu umknął. Trzeci kwartał też jakoś tak umknął. Wiele się działo, naprawdę wiele się działo. Wiele imprez, wyjazdów, spotkań, wyjść wieczornych, a wszystko to by nie myśleć o tym co wcześniej, by zagłuszyć tęsknotę, myślenie, ból.
Ostatni kwartał tego roku minął jeszcze szybciej a jednocześnie ciągnął się w nieskończoność.
Ewa mówi o tym jak szybko minął ostatni kwartał tego - już poprzedniego - roku ze smutkiem na twarzy, która szybko rozpromienia się myśląc, że jednocześnie czas ciągnął się nieskończoność. Jednostki czasu zmieniły się. Nabrały innego znaczenia dla Ewy. Wszystko za sprawą Trzy, który przywrócił na jej twarz ponownie uśmiech. Ten prawdziwy uśmiech. Ewa wraca myślami do momentu w jakim była przed rokiem i wie doskonale, że robi sobie dokładnie taką samą krzywdę. Dlaczego? Bo podejmuje decyzje które nie są dla niej dobre. A może są? A może właśnie o to chodzi, żeby podejmować dobre decyzje, ale dobre na tą chwilę, nie martwiąc się tym jakie będą miały skutki w przyszłości? Ewa przeżywa wiele chwil małego szczęścia. Naprawdę wiele. Ja nie mam sumienia odebrać Evie tych chwil, więc też inni niech pozwolą Ewie cieszyć się ten co ma. Szczególnie że lada moment może znowu nie mieć nic, świadoma, że przecież szczęście jest zamknięte w butelce wina. I tak samo ulotne.
"Prawdą w moim wydaniu stała się nieprawda. Prawdziwsza prawda, miała nie wyjść na jaw, bo nie chciałam komuś sprawiać przykrości. A przecież mogła. Może łatwiej byłoby tą prawdziwszą prawdę przyjąć?"
x