Zdarzało mi się tak wiele razy nosić w głowie jedno słowo, a po wpisaniu go w polu "tytuł" na białym polu wylewał się potok słów.
Dziś nie ma jednego słowa. Nie ma nawet jednego zdania. Jest tak wiele tematów do poruszenia, wiele sytuacji do nadrobienia. Systematyczność to zdecydowanie coś, czego brakuje mi w odniesieni do pisania. Teraz mogłabym usiąść i wrócić do tych wszystkich chwil, które chciałam utrwalić. Oczywiście "na świeżo" inaczej wybrzmiewają emocje.
Chodzi mi po głowie, żeby przyjąć to jako znak, by zacząć od nowa.
Jak miałby wyglądać początek?
Eva leży już z komputerem na kolanach. Jeszcze nieprzyzwyczajona do nowej klawiatury często musi poprawiać błędy w słowach, które pojawiają się na ekranie. Czuje wielką ekscytację i być może chce też pisać zbyt szybko popędzana obawą, że umknie jej któraś z myśli.
Kim jest Eva?
Eva jest kobietą, która tak jak wiele innych kobiet ma za sobą złe i dobre doświadczenia, która ma za sobą już ponad trzydzieści lat życia i niewiadomą ich ilość przed sobą.
Patrzysz na nią i widzisz stereotypową postać. Czy jednak można ją za taką uznać? Czy w życiu w ogóle spotykamy chociaż jedną osobę, którą można uznać za stereotyp? Nie jestem osobą, która będzie potrafiła obiektywnie ocenić Evę. Jest ona tak różna w każdej sytuacji, że często zaskakuje nawet samą siebie.
Dziś Eva jest taka, jaką lubią ją inny. Uśmiechnięta, pełna zapału. Nie potrzebuje żadnej motywacji.
Do do niej takie podobne. Potrafi cieszyć się rzeczami, które inni traktują z niepojętą dla niej obojętnością. Cieszy się możliwością odczuwania, ale również posiadania. Ona z przyjemnością dzieli się swoją radością z rzeczy codziennych, na pozór nie mających większego znaczenia. Ale nie dla niej. Najciekawsze w tych radościach jest to, że ta trwająca w tej chwili radość nie jest wieczna. I jutro może Eva już nie będzie okazywała tej radości w ten sam sposób. Ale wróci do niej ta świadomość, że może coś przeżyć na nowo. I spojrzy na przedmiot dający jej radość i na nowo będzie nim zachwycona. Nie ma znaczenia upływający czas. Może to być dzień, miesiąc, czy nawet rok. Potrafi wrócić do chwil i na nowo przeżywać to samo. To sprawia, że choć wspomnienia mogą wydawać się nieco inne nigdy nie będą miały okazji wyblaknąć.
W tej chwili Eva uśmiecha się pod nosem i wylicza sobie ile takich drobnych rzeczy cieszy ją pomimo upływu czasu i bawi ją fakt, ze jako pierwsze przyszły jej na myśl trufle w czerwonym pudełku. Nawet kolor pamięta. Oblizuje wargi jakby pamiętała również ich smak.
Dziś Eva cieszy się nowym komputerem. Żeby nie było - nie chodzi o sam fakt jaki jest zajebisty (mały, lekki, szykbi!). Cieszy ją fakt, że wróciła ochota na pisanie. Zaskakujące, bo w podstawówce potrafiła pisać swoje myśli długopisem. Dziwna świadomość, że już nie zapomni o czym chciała pisać zanim komputer załapie, że Eva chce go uruchomić :)
Musiałam pochwalić się nowym sprzętem.
A teraz do rzeczy. Eva ma duże zaległości. Przez jakiś czas pisanie nie przynosiło radości. Albo to Eva zapomniała, że ono przynosi radość. Czas na poprawę.
Życie toczy się nieubłagalnie szybko. Okres pandemii daje się we znaki każdemu, ale dla Evy jej sytuacja była wyjątkowo trudna. Rozprzestrzeniający się wirus ciągnął za sobą wiele efektów ubocznych mających skutki głęboko znacząc swoje ślady w świadomości. Każda z sytuacji wymagałaby skupienia się nad nią osobno, ale na to przyjdzie pora. Napiszę wtedy jak smakuje życie bezrobotnej singielki z kredytem hipotecznym ;) Napisze też jak smakuje życie w sytuacjach wydających się sięgających dna, kiedy uświadamiamy sobie, że mamy wsparcie większe niż możemy się spodziewać. Dziś jednak nie będzie o strachu. Nie napisze o wielu sytuacjach, które miały miejsce w przeszłości dalszej i bliższej.
Ale nie dziś.
Dziś zacznę od nowa.
Zacznę przedstawiać Evę od nowa.
Wiele wody upłynęło odkąd Eva się przedstawiła
tutaj.
Co się zmieniło?
Eva ma wciąż trzydzieści lat. Tylko teraz do "trzydzieści" trzeba dodać "kilka".
Eva wciąż (jeszcze) pracuje, studiuje, ale nie szuka już męża. Nie, żeby go znalazła. Chociaż właściwie, to znalazła (on znalazł ją). Znalazła męża, ale czyjegoś.🙊 Nikomu nie mówcie, że jestem kochanką 😅
I porzuciła pieczenie. Chyba bała się, że przyjaciółka jednak ją zabije.
Czyta wciąż, chociaż trochę mniej. Teraz słucha.
I Eva nie chce zaczynać od nowa. Chce budowana doświadczeniami z przeszłości iść do przodu choćby małymi krokami. Wracając do przeszłości, która pozwala doceniać ze zdwojoną siłą to, co dobre. I powroty do przeszłości to nie tylko złe doświadczenia. To przecież tez cudowne wspomnienia tworzone na przestrzeni ostatnich lat.
Eva nie jest już kobietą uległą. Bywa uległa. Miewa chwile, kiedy chce taka być. Bardziej przez chęć pokazania swojego oddania i poczucia przynależności niż z jakiegokolwiek innego powodu.
Chcę powiedzieć o Evie coś jeszcze.
Eva nie jest już zagubiona. Czasami potrzebuje trochę pomarudzić, użalać się nad sobą, ponarzekać. Owszem, bywa infantylna i często szuka jakiegoś znaku na swojej drodze, wsparcia, jakiegoś lekarstwa na całe zło świata. Ma jednak więcej siły, żeby mierzyć się z własnymi słabościami. Ma więcej pewności siebie. Ma więcej wiary w siebie.
Eva ma teraz Trzy.
E.