wtorek, 27 października 2020

"Wyrok TK: kobiety urodzą dzieci z ciężkimi wadami"

 Zacytowałam nagłówek z wczorajszego serwisu informacyjnego. 

Poruszać ten temat? Może lepiej to zostawić dla siebie?

Włosy mi się jeżą na rękach. 

Jestem kobietą. Mam prawo mieć zdanie. Czy powinnam je wyrażać? W jaki sposób? Jak mam rozmawiać z koleżankami, które mają odmienne zdanie? Jak mam rozmawiać i nie być przy tym hipokrytką?

Pamiętam książkę Hanny Krall "Zdążyć przed Panem Bogiem". Zastanawiam się, czy czytając tą lekturę byłam już wystarczająco dorosła, żeby dokładnie przeanalizować główny wątek, czy potrafiłam stwierdzić, czy ktoś ma prawo decydować o prawie do życia. Dziś wiele lat później wraca ten sam temat. Z innymi przemyśleniami. 

Popieram. Popieram chęć wyrażania własnych poglądów. Popieram walkę, jaką podejmują kobiety. Nie popieram sposobu w jaki chcą to nasze prawo wywalczyć. 

I nie chodzi o to, że jestem przeciwna protestom. Rozumiem też wulgaryzmy, bo frustracja potrafi doprowadzić do granic nawet najbardziej kulturalne i pokojowo nastawione osoby i popieram też fakt, że wyjście na ulice jest jedynym sposobem na zwrócenie uwagi ludzi w dobrym kierunku. Szkoda mi matek, które stały w korkach z dziećmi odebranymi z przedszkola. Wiele z nich również popiera słuszność słusznych słuszności. 

Ale moi drodzy nigdy nie zaakceptuję poszanowania dla wiary innych obywateli. Nie rozumiem dlaczego frustracja wylewana jest na modlących się w kościele, bo akurat stanowisko chrześcijaństwa wobec tej sprawy nie zmieniło się. Nie zmieniło się od wieków. W tej kwestii zawsze broniło życia poczętego. Nie malowaliśmy kościołów wcześniej, dlaczego więc robić to teraz?

Nie uważam, iż kler nie jest niewinny. Nie uważam też, że można ich wszystkich wrzucać do jednego worka. Sprawa indywidualnego podejścia. Ale moi drodzy, którzy stoicie jak ja po stronie praw kobiet, czy musicie tym samym odbierać mi prawo do poszanowania moich uczuć religijnych? Dlaczego walcząc o jedno prawo zabieracie inne prawa? 

Chwilami zastanawiam się, czy nasze strajki o wolność wyborów nie są  wykorzystywane do innych celów? Czy w tej całej złości nie okaże się, że więcej tracimy niż możemy zyskać? 

Jestem rozgoryczona. Bo chcę swoich praw. Wszystkich. Jednocześnie. Mamy wojnę. Wyraźną. Obyśmy tylko nie zapominali, kto w tej wojnie jest wrogiem. 


E. 

Zaufanie

Cecha każdej relacji. Czasami bywa znikome, a czasami jest bezgraniczne. 

Zaufanie się zdobywa. Czasami jednak bywa tak, że trzeba się go nauczyć. Był okres, kiedy nie umiałam ufać ludziom nawet jeśli nigdy wcześniej nie dawali mi okazji, by w nich wątpić. Z perspektywy czasu myślę, że nie ufałam głównie sobie. Wciąż jestem ostrożna w tych kwestiach. Może zbyt wiele razy się przejechałam. Odnalazłam jednak w sobie zdolność to obdarzenia zaufaniem drugą osobą. 

Praktycznie rzecz biorąc, kiedy Eva szła na pierwsze po wielu latach przerwy spotkanie z Trzy nie była trzeźwa. Śmiem nawet powiedzieć, że ilość wypitego alkoholu wystarczyła, żeby nie miała najmniejszych obaw przed tym spotkaniem. Wracając jednak myślami do tej sytuacji myślę, że szła na to spotkanie niosąc w otwartych dłoniach swoje serce gotowe. Wylanie z siebie żalu kumulującego się przez kilka wcześniejszych lat ułatwiło Evie otwieranie się na niego. Każdy kolejny krok, budujący ich relację, był łatwiejszy. Nie mogę powiedzieć, że zawsze ufała. Były momenty, kiedy bała się przyznać do swoich niepowodzeń. Wypracowała jednak w sobie wolę dzielenia się z nim nie tylko tym, co dobre. 
Dziś zaufanie, które towarzyszy Evie jest bezgraniczne. Wie, że Trzy jest w jej życiu osobą, której może zaufać na każdej płaszczyźnie. Jest osoba, która  nie krytykuje i każdej sytuacji potrafi dodać sił. 
Jest osobą, przed która można obnażyć się zupełnie ze swoich emocji, doświadczeń i pragnień. Jest osobą, która nie będzie doszukiwać się skrzywień. Ta relacja daje im szansę na doświadczenia o jakich wcześniej nawet im się nie śniło. 

Jeśli ktoś powiedziałby Evie w przeszłości, że będzie rozważała choćby możliwość dzielenia Trzy z inną kobietą uznałaby to za prostolinijną głupotę nie dopuszczając nawet do siebie wyobrażenia Trzy z inna kobietą. Dziś sama chciałaby do takiej sytuacji doprowadzić, chociaż wiele się nie zmieniło. Są tymi samymi postaciami, w tej samej romantycznie tragicznej sytuacji. Trzy jednak zdobył jej zaufanie. Wie, że nie straci w jego oczach jako kobieta, że nie będzie porównywania, która jest lepsza. Że po wszystkim nie będzie czuła się uprzedmiotowiona. 

Zaufanie, którym darzy Trzy pozwala Evie czerpać więcej. Pozwala czuć, że przynależy do niego. 

Czy nie tego Eva zawsze pragnęła?

E. 





piątek, 23 października 2020

Nowy początek

Zdarzało mi się tak wiele razy nosić w głowie jedno słowo, a po wpisaniu go w polu "tytuł" na białym polu wylewał się potok słów.

Dziś nie ma jednego słowa. Nie ma nawet jednego zdania. Jest tak wiele tematów do poruszenia, wiele sytuacji do nadrobienia. Systematyczność to zdecydowanie coś, czego brakuje mi w odniesieni do pisania. Teraz mogłabym usiąść i wrócić do tych wszystkich chwil, które chciałam utrwalić. Oczywiście "na świeżo" inaczej wybrzmiewają emocje. 

Chodzi mi po głowie, żeby przyjąć to jako znak, by zacząć od nowa. 

Jak miałby wyglądać początek?

Eva leży już z komputerem na kolanach. Jeszcze nieprzyzwyczajona do nowej klawiatury często musi poprawiać błędy w słowach, które pojawiają się na ekranie. Czuje wielką ekscytację i być może chce też pisać zbyt szybko popędzana obawą, że umknie jej któraś z myśli. 

Kim jest Eva?

Eva jest kobietą, która tak jak wiele innych kobiet ma za sobą złe i dobre doświadczenia, która ma za sobą już ponad trzydzieści lat życia i niewiadomą ich ilość przed sobą. 

Patrzysz na nią i widzisz stereotypową postać. Czy jednak można ją za taką uznać? Czy w życiu w ogóle spotykamy chociaż jedną osobę, którą można uznać za stereotyp? Nie jestem osobą, która będzie potrafiła obiektywnie ocenić Evę. Jest ona tak różna w każdej sytuacji, że często zaskakuje nawet samą siebie. 

Dziś Eva jest taka, jaką lubią ją inny. Uśmiechnięta, pełna zapału. Nie potrzebuje żadnej motywacji. 
Do do niej takie podobne. Potrafi cieszyć się rzeczami, które inni traktują z niepojętą dla niej obojętnością. Cieszy się możliwością odczuwania, ale również posiadania. Ona z przyjemnością dzieli się swoją radością z rzeczy codziennych, na pozór nie mających większego znaczenia. Ale nie dla niej. Najciekawsze w tych radościach jest to, że ta trwająca w tej chwili radość nie jest wieczna. I jutro może Eva już nie będzie okazywała tej radości w ten sam sposób. Ale wróci do niej ta świadomość, że może coś przeżyć na nowo. I spojrzy na przedmiot dający jej radość i na nowo będzie nim zachwycona. Nie ma znaczenia upływający czas. Może to być dzień, miesiąc, czy nawet rok. Potrafi wrócić do chwil i na nowo przeżywać to samo. To sprawia, że choć wspomnienia mogą wydawać się nieco inne nigdy nie będą miały okazji wyblaknąć. 
W tej chwili Eva uśmiecha się pod nosem i wylicza sobie ile takich drobnych rzeczy cieszy ją pomimo upływu czasu i bawi ją fakt, ze jako pierwsze przyszły jej na myśl trufle w czerwonym pudełku. Nawet kolor pamięta. Oblizuje wargi jakby pamiętała również ich smak. 

Dziś Eva cieszy się nowym komputerem. Żeby nie było - nie chodzi o sam fakt jaki jest zajebisty (mały, lekki, szykbi!). Cieszy ją fakt, że wróciła ochota na pisanie. Zaskakujące, bo w podstawówce potrafiła pisać swoje myśli długopisem. Dziwna świadomość, że już nie zapomni o czym chciała pisać zanim komputer załapie, że Eva chce go uruchomić :)

Musiałam pochwalić się nowym sprzętem. 

A teraz do rzeczy. Eva ma duże zaległości. Przez jakiś czas pisanie nie przynosiło radości. Albo to Eva zapomniała, że ono przynosi radość. Czas na poprawę. 

Życie toczy się nieubłagalnie szybko. Okres pandemii daje się we znaki każdemu, ale dla Evy jej sytuacja była wyjątkowo trudna. Rozprzestrzeniający się wirus ciągnął za sobą wiele efektów ubocznych mających skutki głęboko znacząc swoje ślady w świadomości. Każda z sytuacji wymagałaby skupienia się nad nią osobno, ale na to przyjdzie pora. Napiszę wtedy jak smakuje życie bezrobotnej singielki z kredytem hipotecznym ;) Napisze też jak smakuje życie w sytuacjach wydających się sięgających dna, kiedy uświadamiamy sobie, że mamy wsparcie większe niż możemy się spodziewać. Dziś jednak nie będzie o strachu. Nie napisze o wielu sytuacjach, które miały miejsce w przeszłości dalszej i bliższej. 
Ale nie dziś. 

Dziś zacznę od nowa. 

Zacznę przedstawiać Evę od nowa. 

Wiele wody upłynęło odkąd Eva się przedstawiła tutaj.

Co się zmieniło? 

Eva ma wciąż trzydzieści lat. Tylko teraz do "trzydzieści" trzeba dodać "kilka".

Eva wciąż (jeszcze) pracuje, studiuje, ale nie szuka już męża. Nie, żeby go znalazła. Chociaż właściwie, to znalazła (on znalazł ją). Znalazła męża, ale czyjegoś.🙊 Nikomu nie mówcie, że jestem kochanką 😅
I porzuciła pieczenie. Chyba bała się, że przyjaciółka jednak ją zabije. 
Czyta wciąż, chociaż trochę mniej. Teraz słucha. 

I Eva nie chce zaczynać od nowa. Chce budowana doświadczeniami z przeszłości iść do przodu choćby  małymi krokami. Wracając do przeszłości, która pozwala doceniać ze zdwojoną siłą to, co dobre. I powroty do przeszłości to nie tylko złe doświadczenia. To przecież tez cudowne wspomnienia tworzone na przestrzeni ostatnich lat.

Eva nie jest już kobietą uległą. Bywa uległa. Miewa chwile, kiedy chce taka być. Bardziej przez chęć pokazania swojego oddania i poczucia przynależności niż z jakiegokolwiek innego powodu. 

Chcę powiedzieć o Evie coś jeszcze. 

Eva nie jest już zagubiona. Czasami potrzebuje trochę pomarudzić, użalać się nad sobą, ponarzekać. Owszem, bywa infantylna i często szuka jakiegoś znaku na swojej drodze, wsparcia, jakiegoś lekarstwa na całe zło świata. Ma jednak więcej siły, żeby mierzyć się z własnymi słabościami. Ma więcej pewności siebie. Ma więcej wiary w siebie. 

Eva ma teraz Trzy.


E.