Zacytowałam nagłówek z wczorajszego serwisu informacyjnego.
Poruszać ten temat? Może lepiej to zostawić dla siebie?
Włosy mi się jeżą na rękach.
Jestem kobietą. Mam prawo mieć zdanie. Czy powinnam je wyrażać? W jaki sposób? Jak mam rozmawiać z koleżankami, które mają odmienne zdanie? Jak mam rozmawiać i nie być przy tym hipokrytką?
Pamiętam książkę Hanny Krall "Zdążyć przed Panem Bogiem". Zastanawiam się, czy czytając tą lekturę byłam już wystarczająco dorosła, żeby dokładnie przeanalizować główny wątek, czy potrafiłam stwierdzić, czy ktoś ma prawo decydować o prawie do życia. Dziś wiele lat później wraca ten sam temat. Z innymi przemyśleniami.
Popieram. Popieram chęć wyrażania własnych poglądów. Popieram walkę, jaką podejmują kobiety. Nie popieram sposobu w jaki chcą to nasze prawo wywalczyć.
I nie chodzi o to, że jestem przeciwna protestom. Rozumiem też wulgaryzmy, bo frustracja potrafi doprowadzić do granic nawet najbardziej kulturalne i pokojowo nastawione osoby i popieram też fakt, że wyjście na ulice jest jedynym sposobem na zwrócenie uwagi ludzi w dobrym kierunku. Szkoda mi matek, które stały w korkach z dziećmi odebranymi z przedszkola. Wiele z nich również popiera słuszność słusznych słuszności.
Ale moi drodzy nigdy nie zaakceptuję poszanowania dla wiary innych obywateli. Nie rozumiem dlaczego frustracja wylewana jest na modlących się w kościele, bo akurat stanowisko chrześcijaństwa wobec tej sprawy nie zmieniło się. Nie zmieniło się od wieków. W tej kwestii zawsze broniło życia poczętego. Nie malowaliśmy kościołów wcześniej, dlaczego więc robić to teraz?
Nie uważam, iż kler nie jest niewinny. Nie uważam też, że można ich wszystkich wrzucać do jednego worka. Sprawa indywidualnego podejścia. Ale moi drodzy, którzy stoicie jak ja po stronie praw kobiet, czy musicie tym samym odbierać mi prawo do poszanowania moich uczuć religijnych? Dlaczego walcząc o jedno prawo zabieracie inne prawa?
Chwilami zastanawiam się, czy nasze strajki o wolność wyborów nie są wykorzystywane do innych celów? Czy w tej całej złości nie okaże się, że więcej tracimy niż możemy zyskać?
Jestem rozgoryczona. Bo chcę swoich praw. Wszystkich. Jednocześnie. Mamy wojnę. Wyraźną. Obyśmy tylko nie zapominali, kto w tej wojnie jest wrogiem.
E.