Słowa.
Mogą ranić, cieszyć, gasić, dawać nadzieję i ukojenie, rozwiewać wątpliwości, dodawać otuchy, sprawiać przyjemność lub przykrość.
Niepokoi mnie brak słów.
Zamykam się i wyraźnie to widzę. Już nawet w głowie nie składam zdań zbudowanych z własnych emocji, a już o wklepywaniu znaków na komputerze nawet nie wspomnę. Gorzej, że oszczędzam słowa nie tylko pisane. Nie chce mi się też mówić. Mniej mi zależy na wszystkim.
Straciłam rok słów. Blog przestał istnieć, a z nim moje pierwsze posty. Moje wspomnienia, cierpienia, radości. Straciłam obraz siebie samej. Straciłam słowa kierowane do mnie z perspektywy osoby czytającej. Nie ma. Przykro mi.
Czy to przypadek, że w takiej chwili? Czuję się jakbym chciał pozbyć się tego okresu ze swojego życia, jakbym chciała przespać ten rok, a przecież w dużej mierze to on mnie ukształtował. A ja byłam taka naiwna...
Jestem zła. Bardzo zła. Zasmakowałam komfortu, a teraz muszę wrócić do poprzedniego stanu. Mieszkanie w pojedynkę ma tylko plusy. Wcale nie czułam się samotna, czego się obawiałam. Tak to już jest, że do dobrego człowiek przyzwyczaja się szybko. Cudowna swoboda, kiedy po prysznicu okazuje się, ze nie mam ręcznika :)
Dam radę. Wytrzymam. Tylko 6 miesięcy i będzie znowu dobrze ;) Kogo ja oszukuje? To aż 6 miesięcy. Jeśli ostatnie 6 tygodni tak bardzo mi się dłuży to wolę nie myśleć jak mam przetrwać 6 miesięcy. Mam nadzieję, że kiedy pogoda zacznie nas znowu rozpieszczać będę miej czasu spędzać w mieszkaniu.
A teraz najciekawsze. Urlop. Ponad 2 tygodnie. Nie planowałam tego. Zresztą nigdy nie mogłam sobie ze względu na charakter mojej pracy pozwolić na tak długa przerwę. A teraz, kiedy muszę zastanawiam się po co mi to? Żadnego planu na jego wykorzystanie. Żadnej możliwości spędzenie tych dni wolnych tak jak bym chciała. Może zatrudnię się jako kelnerka na ten czas? ;) Wszystko poprzewracało się do góry nogami.
Pustosłowia. Brak słów boli. Nie tylko brak słów, które wychodzą ode mnie. Najbardziej tych kierowanych do mnie.
To nic.
Rozumiem.
Tak sobie wmawiam.
Dam radę.
E.
środa, 21 marca 2018
czwartek, 8 marca 2018
Dzień Kobiet
Spóźniona do pracy jadę taksówką. Od kierowcy dostaję tulipana. Jest ładny. Jedyny dzisiaj.
Tęsknię. Za poczuciem przynależności. Za świadomością, że nie jestem niczyja. Chciałabym... nie. Nie chciałabym. Pragnę tego. Słyszeć "moja...". Nie, nie jestem zazdrosna, a jednak dzisiejszy dzień był dla mnie poniekąd smutny, choć również zaskakująco miły. Kwiaty to nie wszystko. Przecież to nie ma znaczenia. Najważniejsza jest świadomość. A ja przecież dostałam już tak wiele.
Pojawia się jednak niedosyt. Tęsknota. Poczucie winy. Jakiej winy? Co ja takiego zrobiłam?
Bycie niczyją jest trudne dla Evy, która chciałaby być dumą. Chciałaby być siłą. Powodem do uśmiechu. Oparciem.
Poczucie pustki i osamotnienia jest tego dnia bardzo raniące. Ale jest coś silniejszego. Jest wiara w siebie. Wiara, którą Eva ma od niedawna.
Eva
wtorek, 6 marca 2018
Korkociągiem w plecy...
Bo nożem przecież boli za mało.
U mnie wszystko w porządku :) Dużo w ostatnim czasie się wydarzyło, dużo zmian na mnie spadło i jeszcze kilka na mnie czeka. Ale jest w porządku. Zawsze wierzyłam w ludzi. W każdym starałam się zobaczyć to, co dobre. Może dlatego przy okazji tych wszystkich zmian nie zauważyłam, że nadzieja, że wszystko się ułoży jest złudna. Skąd u mnie pomysł, że ktoś pójdzie mi na rękę? Jak mogłam wierzyć, że coś mi się należy? Jak mogłam wierzyć, że ktoś zachowa się w stosunku do mnie... fair?
Słowa mamy, która powtarzała, że przez życie należy przejść tak, aby nikt nie miał do nas żalu, czy pretensji okazują się totalna bzdurą. To nie prawda, że jeśli ja będę traktować ludzi dobrze, to oni tak będą traktować mnie. Koniec końców po raz kolejny okazuje się, że ludzie są podli. Okazuje się, że warto być egoista i dbać wyłącznie o własne interesy. Skąd taki wywód? Konflikt w pracy. Konflikt z najwyższym szczeblem.
Podniosłam się. Podniosłam się naprawdę :) Już nie myślę, że moje życie nie ma sensu, już przestałam karać się za całe zło świata. Podniosłam się. Zaakceptowałam swoje błędy. Które mogę naprawię, których nie mogę... nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę. Ale akceptuję.
Wierze w siebie. Wierzę, że mogę dużo. Naprawdę dużo. Wierze, że mogę mieć wszystko. No prawie wszystko. Czasami myślę, że coś ciągnie mnie do góry kiedy upadam, ale to nie tak. To ja sama się podnoszę, bo mam cichą nadzieję, że ktoś obserwuje mnie z za zakrętu i kiedy widzi, że się nie poddaje jest ze mnie dumny.
Jesteś?
E.
Subskrybuj:
Posty (Atom)