wtorek, 6 marca 2018

Korkociągiem w plecy...


Bo nożem przecież boli za mało.

U mnie wszystko w porządku :) Dużo w ostatnim czasie się wydarzyło, dużo zmian na mnie spadło i jeszcze kilka na mnie czeka. Ale jest w porządku. Zawsze wierzyłam w ludzi. W każdym starałam się zobaczyć to, co dobre. Może dlatego przy okazji tych wszystkich zmian nie zauważyłam, że nadzieja, że wszystko się ułoży jest złudna. Skąd u mnie pomysł, że ktoś pójdzie mi na rękę? Jak mogłam wierzyć, że coś mi się należy? Jak mogłam wierzyć, że ktoś zachowa się w stosunku do mnie... fair?

Słowa mamy, która powtarzała, że przez życie należy przejść tak, aby nikt nie miał do nas żalu, czy pretensji okazują się totalna bzdurą. To nie prawda, że jeśli ja będę traktować ludzi dobrze, to oni tak będą traktować mnie. Koniec końców po raz kolejny okazuje się, że ludzie są podli. Okazuje się, że warto być egoista i dbać wyłącznie o własne interesy. Skąd taki wywód? Konflikt w pracy. Konflikt z najwyższym szczeblem.

Podniosłam się. Podniosłam się naprawdę :) Już nie myślę, że moje życie nie ma sensu, już przestałam karać się za całe zło świata. Podniosłam się. Zaakceptowałam swoje błędy. Które mogę naprawię, których nie mogę... nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę. Ale akceptuję.

Wierze w siebie. Wierzę, że mogę dużo. Naprawdę dużo. Wierze, że mogę mieć wszystko. No prawie wszystko. Czasami myślę, że coś ciągnie mnie do góry kiedy upadam, ale to nie tak. To ja sama się podnoszę, bo mam cichą nadzieję, że ktoś obserwuje mnie z za zakrętu i kiedy widzi, że się nie poddaje jest ze mnie dumny.

Jesteś?

E.