czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.