Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niepewność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niepewność. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady". 









środa, 13 czerwca 2018

Obietnice

Podaj mi swą dłoń 
I nie puszczaj mnie. 
Ja nie puszczę Cię. 
Obiecuję... 

Popatrz mi w oczy 
I uśmiechnij się. 
Ja też uśmiechnę się. 
Obiecuję...

Otwórz ramiona
I obejmij mnie.
Ja też przytulę Cię.
Obiecuję...

Otwórz myśli 
I wpuść tam mnie.
Ja wysłucham Cię.
Obiecuję...

Odetchnij spokojnie
I poczuj mnie.
Ja będę czuć Cię. 
Obiecuję...


Eva nie chce tylko brać. Chce też dawać. Chce być wsparciem. Chce być potrzebna. Czeka na przyzwolenie. Tymczasem martwi ją milczenie

Są chwile, które przynoszą zwątpienie. Chwile, w których wydaje mi się, że nie mam siły, nie jestem dość dobra, brakuje mi odwagi czy pewności siebie. Dziś jest zupełnie inaczej. Dziś całą swoją duszą wierzę, że zniosę wszystko. Dam radę w każdej sytuacji. Bo tylko wtedy będę pomocna. Tylko wtedy będę się do czegoś nadawała.

Eva nie poznaje sama siebie. Jaka Eva jest naprawdę? Taka jak dziś czy taka jaka była kilka miesięcy temu?

E.




poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







wtorek, 6 marca 2018

Korkociągiem w plecy...


Bo nożem przecież boli za mało.

U mnie wszystko w porządku :) Dużo w ostatnim czasie się wydarzyło, dużo zmian na mnie spadło i jeszcze kilka na mnie czeka. Ale jest w porządku. Zawsze wierzyłam w ludzi. W każdym starałam się zobaczyć to, co dobre. Może dlatego przy okazji tych wszystkich zmian nie zauważyłam, że nadzieja, że wszystko się ułoży jest złudna. Skąd u mnie pomysł, że ktoś pójdzie mi na rękę? Jak mogłam wierzyć, że coś mi się należy? Jak mogłam wierzyć, że ktoś zachowa się w stosunku do mnie... fair?

Słowa mamy, która powtarzała, że przez życie należy przejść tak, aby nikt nie miał do nas żalu, czy pretensji okazują się totalna bzdurą. To nie prawda, że jeśli ja będę traktować ludzi dobrze, to oni tak będą traktować mnie. Koniec końców po raz kolejny okazuje się, że ludzie są podli. Okazuje się, że warto być egoista i dbać wyłącznie o własne interesy. Skąd taki wywód? Konflikt w pracy. Konflikt z najwyższym szczeblem.

Podniosłam się. Podniosłam się naprawdę :) Już nie myślę, że moje życie nie ma sensu, już przestałam karać się za całe zło świata. Podniosłam się. Zaakceptowałam swoje błędy. Które mogę naprawię, których nie mogę... nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę. Ale akceptuję.

Wierze w siebie. Wierzę, że mogę dużo. Naprawdę dużo. Wierze, że mogę mieć wszystko. No prawie wszystko. Czasami myślę, że coś ciągnie mnie do góry kiedy upadam, ale to nie tak. To ja sama się podnoszę, bo mam cichą nadzieję, że ktoś obserwuje mnie z za zakrętu i kiedy widzi, że się nie poddaje jest ze mnie dumny.

Jesteś?

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

piątek, 9 lutego 2018

Wczoraj.

Eva leży na łóżku i czuje, jak łzy spływają z kącików jej oczu i wpływają wprost do uszu. Zastanawia się, co się z nią stało. Wmówiła wszystkim swego czasu, że lubi swoje życie. Wmówiła to nawet sobie. 
Miała Wilka od czasu do czasu, przyjaciółki, które zapełniały jej czas, samotne wieczory na przemyślenia i poranki w pośpiechu, żeby nie spóźnić się do pracy. 

Zmiana przyszła tak niespodziewanie. W niezwykłej formie. Czasami myślę, że to wygląda jak wybudzenie się z zimowego snu. Nagle Evie "chciało się". Jeść, uczyć, żyć. Nagle przypomniała sobie, że kiedyś miała na siebie plany, że coś miała osiągnąć. 
Zwrot też przyszedł niespodziewanie. Wczoraj Eva odłączyła lodówkę. Robi za dużo hałasu, a skoro i tak jest w niej tylko musztarda i jakaś konfitura od mamy (swoją drogą trzeba sprawdzić, czy nie zaczęła żyć własnym życiem), nie ma sensu żeby zużywała energię. Nazwę to udziałem w ochronę środowiska. 

Nie jestem fanką teorii spiskowych, ale to wszystko się nie klei. Nie pasuje. Nie wiem jak to się stało, że pojawiły się w mojej głowie wątpliwości. To tylko przypuszczenia. Nie jestem przecież, aż tak naiwna, prawda?
Jestem?

wtorek, 6 lutego 2018

Pożegnanie z gracją

Eva jedzie do pracy komunikacja miejską słuchając na przemian dwóch piosenek. Przed Evą stoi mężczyzna po sześćdziesiątce. Pomimo wolnych miejsc stoi, jakby obawiał się, że siadając zniszczy pakunek, który trzyma w ręce. Pudełko pączków. Na samą myśl o nich robi mi się słodko i błogo. Eva zastanawia się, czy w pracy będą pączki. W tamtym roku były tylko dlatego, że sama je kupiła, więc nie licząc na zarząd zagląda przed pracą do spożywczego i wychodzi z torbą tłuściutkich nadziewanych różnymi specyfikami od kremu toffi po zwykłą marmoladę pysznościami. Uśmiecha się od ucha do ucha po wejściu do biura, bo wie, że sprawi tym przyjemność kolegom i koleżankom z pracy, bo na stole nic nie ma.

E: Hej, mam pączki - mówi zadowolona Eva zdejmując kurtkę. 
K: Po co?
E: No, bo tłusty czwartek!
K: Przecież dzisiaj wtorek...

I czar prysł.

Nie ma mnie. Jestem obecna ciałem, ale nie ma mojego ducha. Ten poleciał do Paryża słuchając na przemian dwóch piosenek dzisiaj rano. Powoli do mnie dociera. Wcale nie byłam na to gotowa. Myślałam, że jestem. Wiedziałam, co się wydarzy. Czułam to. I wydawało mi się, że to akceptuję. Miałam rację. Tylko mi się wydawało.

Ktoś zdecydował za mnie. Ktoś uważa, że wie lepiej niż ja sama, co jest dla mnie dobre.
Jestem rozdarta.
Z jednej strony chcę milczeć i z całą pokora i uległością zgodzić się na to, co jest dla mnie "lepsze".
Z drugiej strony, cała się wewnątrz trzęsę ze złości, bo dotarło do mnie jak bardzo w tym wszystkim zostało pominięte moje zdanie. Tak naprawdę nie mogłam go nawet wyrazić zanim zapadła decyzja, która - swoją drogą - zupełnie mi się nie podoba.

I jestem smutna. To wszystko spadło na mnie tak nagle. Jestem bezradna.

Znajdę sposób. Tym razem będzie inaczej.
Znajdę.

E.

czwartek, 26 października 2017

Latające masło

Znowu to samo.

Eva siada przed komputerem z wielkim zapałem, żeby coś napisać. Ma w głowie tak wiele słów, które muszą zostać zobrazowane, ma tak wiele do powiedzenia. Otwiera stronę i dwadzieścia razy kasuje pierwszy akapit. Wszystkiego jest tak dużo, ze nie wie jak to uporządkować. Nie wie z której strony ugryźć temat.

Już kilka, a może nawet kilkanaście dni próbuję napisać, co się dzieje. I dzisiaj przychodzi taka chwila, że chyba nic innego nie pomoże. Towarzyszy mi dziwna uczucie. Jakbym podświadomie czekała na coś złego. Obawa. Niepewność. Wszystko to nasiliło się w ostatnich godzinach i nie chce mnie opuścić. Lampka wina, która miała mnie rozluźnić nie pomogła. Zastanawiam się, czy przyczyną moich lęków są decyzje, które podejmuję teraz, czy te, które podjęłam w przeszłości.

Październik. Pojawiają się pierwsze pomysły na sylwestrowe wyjazdy. A w mojej głowie automatycznie zaczęło rysować się podsumowanie roku. Strach pomyśleć, co się w nim znajdzie...

Październik. To dla mnie miesiąc trudny. Głęboko ukrywany żal jaki mam do siebie, nie daje mi spać w nocy. A jeszcze bardziej męczą mnie wyrzuty sumienia. Że pomimo tego żalu, który mam do siebie, potrafię się bawić. Potrafię się cieszyć, śmiać i korzystać z tego, co daje mi życie.

Październik. Miesiąc, który zaskakuje mnie intensywnością zdarzeń zupełnie nieprzypadkowych, a zarazem totalnie niespodziewanych. zdarzeń, które mają ogromny wpływ na moje plany, zamiary i cele. Skutecznie dbałam o zapełnienie sobie każdej wolnej chwili tego miesiąca i byłam szczęśliwa, że mi się to udaje. Nie chcę powiedzieć, że wzięłam sobie na głowę zbyt dużo, bo byłoby to kłamstwem. Ja chcę od życia za dużo na raz. Brakuje mi cierpliwości. Brakuje mi organizacji. Nie mam czasu dla siebie. Nie mogę sobie na taki czas dla siebie pozwolić, bo wtedy przychodzą mi do głowy pomysły, które sieją zamęt. I myśli, które powinnam zostawić za sobą już dawno i nigdy, do nich nie wracać.

Październik. Czas rozwiązania. Czas pozbyć się lin, które emocjonalnie wciąż trzymają mnie blisko przeszłości. Tam nie ma dla mnie miejsca. Nigdy nie było.

Październik. Miesiąc, który był w ubiegłym roku miesiącem niepewności, oczekiwania.

Eva miała ostatnio okazję spotkać się z "przyjaciółką" z dzieciństwa. Znają się od zawsze. Przyjaźniły od 12 roku żucia.  
Całe spotkanie przyniosło Evie tylko świadomość, że przyjaciółka nie zmieniła się przez prawie 10 lat. Nadal pozostała tą, która "może wszystko". Tą, która nie potrafi pogratulować nawet najmniejszego sukcesu, ale za każdym razem musi przebić go jakimś lepszym, ciekawszym. Będąc dzieckiem Eva bardzo przeżywała, że we wszystkim była gorsza. Przyjaciółka odbijała jej każdego faceta,  krytykowała każdą decyzję.
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.



Październikowy dramat: 
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo.  A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.


Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.

E.


P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)