Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wspomnienia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wspomnienia. Pokaż wszystkie posty

środa, 13 czerwca 2018

Obietnice

Podaj mi swą dłoń 
I nie puszczaj mnie. 
Ja nie puszczę Cię. 
Obiecuję... 

Popatrz mi w oczy 
I uśmiechnij się. 
Ja też uśmiechnę się. 
Obiecuję...

Otwórz ramiona
I obejmij mnie.
Ja też przytulę Cię.
Obiecuję...

Otwórz myśli 
I wpuść tam mnie.
Ja wysłucham Cię.
Obiecuję...

Odetchnij spokojnie
I poczuj mnie.
Ja będę czuć Cię. 
Obiecuję...


Eva nie chce tylko brać. Chce też dawać. Chce być wsparciem. Chce być potrzebna. Czeka na przyzwolenie. Tymczasem martwi ją milczenie

Są chwile, które przynoszą zwątpienie. Chwile, w których wydaje mi się, że nie mam siły, nie jestem dość dobra, brakuje mi odwagi czy pewności siebie. Dziś jest zupełnie inaczej. Dziś całą swoją duszą wierzę, że zniosę wszystko. Dam radę w każdej sytuacji. Bo tylko wtedy będę pomocna. Tylko wtedy będę się do czegoś nadawała.

Eva nie poznaje sama siebie. Jaka Eva jest naprawdę? Taka jak dziś czy taka jaka była kilka miesięcy temu?

E.




poniedziałek, 28 maja 2018

Chwila

Chwila na która tak długo czekałam przyszła nagle. Zupełnie niespodziewanie.

Pierwszy weekend od dawna, kiedy mogłam naprawdę odpocząć. Nie miałam żadnych planów, więc mogłam robić na o miałam ochotę. Pójść na basen, na siłownię, uczyć się, sprzątać, poprasować. Mogłam wszystko. Nie musiałam nic.

Eva wbrew pozorom wypoczęta poczuła się w niedzielny wieczór po dwóch godzinach treningu. Była nie tylko wypoczęta, ale też bardzo zadowolona z siebie.
Z butelką piwa w jednej ręce i laptopem w drugiej stanęła na balkonie i pomyślała, że to jest ta właśnie magiczna chwila, której brakowało jej od dawna. Urosły jej skrzydła i odleciała do świata swoich uwielbianych słów. Oczy zaszkliły się i poczuła ogromną ulgę. Dziś znowu spędza wieczór z laptopem na kolach. Przymyka co chwilę powieki i cofa się w czasie do chwil z poprzedniego tygodnia.

Eva patrzy w oczy w kolorze trufli. Czuje pod powiekami, że jej własne oczy robią się wilgotne.
 - Co się dzieje?
 - Nic - Eva uśmiecha się czule i składa  pocałunek na jego ustach.- Nie mogę Ci powiedzieć.
 - Możesz mi powiedzieć wszystko.
 - Mogę. Ale nie chcę.
 - Powiedz.
 - Nie mogę. To znaczy mogę, ale Ty nie chcesz tego usłyszeć. Nie powinieneś tego usłyszeć - odpowiada Eva myśląc, czy może jednak powinien?

Chwilę wcześniej Eva siedzi na balkonie popijając wino i przegryzając je truskawkami. Delikatne światło rzuca tylko paląca się świeca. Można pomyśleć, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Jednak dla Evy ta chwila jest magiczna. To za sprawą towarzysza, którym jest Trzy.

Awans? Eva już nie jest hotelową kochanką, skoro spędzają czas w domu. Jakby po dniu pracy, a nie dwóch tygodniach opowiadają sobie co robili. To była miła chwila.

Chciałabym móc liczyć na więcej takich niezwyczajnie zwyczajnych chwil.

E.

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







wtorek, 28 listopada 2017

Pobudka

Już prawie spałam. Już nawet miałam pierwszy sen.

A jednak otworzyłam komputer i przymykam zaspane oczy przed rażącym światłem monitora.

Minęły dwa lata odkąd Były się wprowadził. Dwa długie lata. W tym rok względnego spokoju. Dlaczego dzisiaj to wszystko wraca do mnie z taką samą siłą jak wtedy?

Evę ze snu wyrywa pukanie. Serce na sekundę przestaje bić, żeby za chwilę ruszyć dwa razy szybciej niż normalnie. Podświadomie Eva wie, że to u sąsiadów piętro wyżej. Rozum podsuwa logiczne informacje, że pukanie do drzwi ma inny dźwięk i przecież on użyłby dzwonka, albo waliłby pięściami. Teoretycznie, Eva ma też świadomość, że on nie ma tu po co wracać. Mimo to wstaje z łóżka i wychodzi sprawdzić, czy na pewno zamknęła drzwi po powrocie do domu. Te klika metrów, które ma do przejścia wydają się setką mil do pokonania. Na palcach, jakby bała się, że ktoś usłyszy jej kroki podchodzi do drzwi. Boi się złapać za klamkę. Mija kilka sekund w ciszy zanim przekręca rygiel.  Drzwi oczywiście są zamknięte. Wygląda jeszcze przez wizjer spodziewając się najgorszego. Jest pusto. I cicho. Wraca  do sypialni i kładzie się z powrotem w łóżku, ale już nie może zasnąć. Trzęsie się. I choć wie, że nie musi się już bać, że przecież koszmar się skończył jej oczy zalewają się łzami i myśli o możliwości przeprowadzki. To uczucie lęku o którym Eva już prawie zapomniała wróciło dzisiaj. Być może to efekt poznania  historii zupełnie obcej osoby, która jak wydaje się Evie przeżywa to samo co ona?  Być może to to efekt problemów, które przez niego ciągną się za Evą do tej pory i dziś upomniały się o swoje? Być może to efekt pytania, które bliska osoba zadała dziś Evie o jedną sytuację z jej dawnego życia?

Być może.

Nie!

Być NIE może!

Zalewam się łzami i jak mantrę powtarzam, że to już minęło, to już nie wróci. I modlę się w duchu, żeby szybko udało mi się przeprowadzić. To takie przykre, kiedy coś na czym tak mi zależało, co uznawałam za swój sukces, co dawało mi tyle radości przynosi takie przykre wspomnienia. To chwila. Tylko chwila. Za chwilę wrócę do siebie, uspokoję oddech. Za chwilę. Muszę sobie tylko uświadomić jak wiele różnic jest między zagubioną Młodą, która była dwa lata temu, a Evą, która jest teraz. I właśnie sobie przypomniałam, bo serce zwalnia, oddech się normuje. W myślach przenoszę się do domu, który dziś odwiedziłam i czuje się bezpieczna. Nie jestem już przecież sama.  Chociaż w mieszkaniu nie ma nikogo innego, nie czuję już lęku, który nie pozwalał mi spać dawno temu. On już nie wraca. Nie wraca realnie, ani nawet w snach. Od dawna już nie boję się spać. Nie boję się śnić. Nie boję się planować.

Brak mi tylko odwagi, by marzyć.

E.




wtorek, 3 października 2017

Siedem lat (nie)szczęścia

Eva i Trzy trzymając się za ręce odpoczywali na rozkładanych leżakach. W salonie. Z widokiem na taflę wody.
T: Ucieknijmy.
E: Dokąd? - zapytała Eva choć wiedziała, że to niemożliwe.
T: Nie ważne. 
E: Zostawiłbyś wszystko, co masz? Zrezygnowałbyś z tego?
T: Boję się. Że kiedyś nie będzie miał kto potrzymać mnie za rękę. 

Innym razem
T: Lećmy gdzieś. Chociaż na kilka dni. 
E: Do Paryża!
T: Dlaczego akurat tam?
E: Bo to musi być piękne miasto. Tak myślę. 
T: Jest. Kiedyś Cie tam zabiorę. 

To było jakieś 7 lat temu.

Ostatni raz:
E: Proszę... nie dzwoń. Nie pisz. Nie mogę Ci wytłumaczyć. Wszystko się skomplikowało, mam trochę problemów. Może się kiedyś odezwę. Ale proszę, Ty tego nie rób. - Eva prosiła w nadziei, że w ten sposób uchroni Trzy przed konsekwencjami jej własnej głupoty.
T: Dobrze. Odezwij się. 

To było w 2012. Wtedy trafiłam do swojego piekła. Rozmawialiśmy raz od tamtej pory. Nie pamiętam jednak tej rozmowy. W ostatni weekend niepodziewanie znowu pojawiła się okazja. Udało się nie tylko porozmawiać, ale nawet spotkać. Jechałam na to spotkanie z Trzy bardzo zdenerwowana. Po takim czasie... Całe zdenerwowanie minęło, kiedy Go zobaczyłam.

Trzy.
To człowiek, który ciągnął mnie do góry. Imponował mi swoją pracowitością, inteligencją. I wytrwałością. To człowiek, który do wszystkiego doszedł sam. Byłam nim zafascynowana. Nadal jestem.
To człowiek, przez którego paradoksalnie upadłam na samo dno. Wszystko, przez co przeszła Młoda zaczęło się przez znajomość z Nim.
To człowiek, z którym uciekłabym 7 lat temu, gdybym już wtedy potrafiła jak dzisiaj być egoistką.

To spotkanie było trudne. Ale też przyjemne. Nie było potrzeby otwierania mnie. Wysypywałam się jak piasek w klepsydrze. Spokojnie, w jednym tempie. Słowa opisujące ostatnie 5 lat płynęły wraz ze łzami. Sama nie wiem, czy te łzy wynikały z rozdarcia, czy z ulgi jaką czułam mogąc bez nawet najmniejszych oporów mówić o przeszłości. Można byłoby stwierdzić, że pomógł alkohol wypity wcześniej. Ale to nie jest prawdą. Ja chciałam wszystko opowiedzieć mojemu rozmówcy.

Trzy to człowiek, któremu zawsze ufałam. Dziś uświadomiłam sobie jak bardzo byłam do Niego przywiązana. Traktowałam Go jak najlepszego przyjaciela, jak nauczyciela, jak kochanka.

Dziś nie myślę, "co by było, gdyby...". Oboje dużo w tym czasie przeszliśmy. Trzy oczywiście z sukcesami, a ja z nauczkami. Oboje jesteśmy dziś innymi ludźmi.

Ja jestem na pewno inna. Lepsza? Gorsza? Zwyczajnie inna.
Chciałabym tak wiele powiedzieć jeszcze Trzy. Opowiedzieć mu tyle historii, ile zdążę, żeby się nie znudził. Ale on nigdy nie był znudzony. Zawsze cierpliwie słuchał moich opowiadań, historii. Z Trzy dzieliłam się nie tylko tym, co dobre. On nigdy, nawet przez chwilę nie wzbudzał u mnie potrzeby wkładania maski. Chcę usłyszeć jeszcze wiele o życiu Trzy w tym czasie. Chcę poznać tajemnice zmian jakie w nim zaszły, ich przyczyny i skutki.

Dlaczego po tylu latach znowu się pojawia?
Dlaczego po tylu latach ja czuję się jakby kontakt nigdy nie zanikł?
Bo chcę. Bo mogę.
Bez wymagań, bez oczekiwań, bez przymusu, Zwyczajnie.

To spotkanie pozwoliło mi z siedmiu ostatnich lat wyciągnąć, to, co najlepsze. Z siedmiu lat trudnych, najgorszych wyciągnąć te chwile, które dawały szczęście. Choćby małe, choćby pozorne.

E.