Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strach. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strach. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 listopada 2017

Pobudka

Już prawie spałam. Już nawet miałam pierwszy sen.

A jednak otworzyłam komputer i przymykam zaspane oczy przed rażącym światłem monitora.

Minęły dwa lata odkąd Były się wprowadził. Dwa długie lata. W tym rok względnego spokoju. Dlaczego dzisiaj to wszystko wraca do mnie z taką samą siłą jak wtedy?

Evę ze snu wyrywa pukanie. Serce na sekundę przestaje bić, żeby za chwilę ruszyć dwa razy szybciej niż normalnie. Podświadomie Eva wie, że to u sąsiadów piętro wyżej. Rozum podsuwa logiczne informacje, że pukanie do drzwi ma inny dźwięk i przecież on użyłby dzwonka, albo waliłby pięściami. Teoretycznie, Eva ma też świadomość, że on nie ma tu po co wracać. Mimo to wstaje z łóżka i wychodzi sprawdzić, czy na pewno zamknęła drzwi po powrocie do domu. Te klika metrów, które ma do przejścia wydają się setką mil do pokonania. Na palcach, jakby bała się, że ktoś usłyszy jej kroki podchodzi do drzwi. Boi się złapać za klamkę. Mija kilka sekund w ciszy zanim przekręca rygiel.  Drzwi oczywiście są zamknięte. Wygląda jeszcze przez wizjer spodziewając się najgorszego. Jest pusto. I cicho. Wraca  do sypialni i kładzie się z powrotem w łóżku, ale już nie może zasnąć. Trzęsie się. I choć wie, że nie musi się już bać, że przecież koszmar się skończył jej oczy zalewają się łzami i myśli o możliwości przeprowadzki. To uczucie lęku o którym Eva już prawie zapomniała wróciło dzisiaj. Być może to efekt poznania  historii zupełnie obcej osoby, która jak wydaje się Evie przeżywa to samo co ona?  Być może to to efekt problemów, które przez niego ciągną się za Evą do tej pory i dziś upomniały się o swoje? Być może to efekt pytania, które bliska osoba zadała dziś Evie o jedną sytuację z jej dawnego życia?

Być może.

Nie!

Być NIE może!

Zalewam się łzami i jak mantrę powtarzam, że to już minęło, to już nie wróci. I modlę się w duchu, żeby szybko udało mi się przeprowadzić. To takie przykre, kiedy coś na czym tak mi zależało, co uznawałam za swój sukces, co dawało mi tyle radości przynosi takie przykre wspomnienia. To chwila. Tylko chwila. Za chwilę wrócę do siebie, uspokoję oddech. Za chwilę. Muszę sobie tylko uświadomić jak wiele różnic jest między zagubioną Młodą, która była dwa lata temu, a Evą, która jest teraz. I właśnie sobie przypomniałam, bo serce zwalnia, oddech się normuje. W myślach przenoszę się do domu, który dziś odwiedziłam i czuje się bezpieczna. Nie jestem już przecież sama.  Chociaż w mieszkaniu nie ma nikogo innego, nie czuję już lęku, który nie pozwalał mi spać dawno temu. On już nie wraca. Nie wraca realnie, ani nawet w snach. Od dawna już nie boję się spać. Nie boję się śnić. Nie boję się planować.

Brak mi tylko odwagi, by marzyć.

E.