piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva