Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poszukiwanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poszukiwanie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







czwartek, 8 marca 2018

Dzień Kobiet

Spóźniona do pracy jadę taksówką. Od kierowcy dostaję  tulipana. Jest ładny. Jedyny dzisiaj. 

Tęsknię. Za poczuciem przynależności. Za świadomością, że nie jestem niczyja. Chciałabym... nie. Nie chciałabym. Pragnę tego. Słyszeć "moja...". Nie, nie jestem zazdrosna, a jednak dzisiejszy dzień był dla mnie poniekąd smutny, choć również zaskakująco miły. Kwiaty to nie wszystko. Przecież to nie ma znaczenia. Najważniejsza jest świadomość. A ja przecież dostałam już tak wiele. 

Pojawia się jednak niedosyt. Tęsknota. Poczucie winy. Jakiej winy? Co ja takiego zrobiłam?

Bycie niczyją jest trudne dla Evy, która chciałaby być dumą. Chciałaby być siłą. Powodem do uśmiechu. Oparciem. 
Poczucie pustki i osamotnienia jest tego dnia bardzo raniące. Ale jest coś silniejszego. Jest wiara w siebie. Wiara, którą Eva ma od niedawna. 






Eva

czwartek, 28 września 2017

Ta ostatnia niedziela...

Sen I.
 - Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.

Później:
- Nie chciałaś mnie.  - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem. 
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić. 



Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz.  - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.


Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
 - Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
 - Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
 - Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
 - Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
 - Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.

Morał:

Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.


Na marginesie:

Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?


E.




środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.

piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva











piątek, 5 maja 2017

Wilki w lesie zawsze są.

Historia.

Eva umówiła się na kawę. Jak zwykle odkładała spotkanie, aż w końcu zrobiło jej się głupio i zgodziła się na kawę po pracy. Było jej wszystko jedno, jak minie ta godzina, ale jak to się zwykło mówić "pierwsze spotkanie nie powinno trwać dłużej niż godzinę", więc miała nadzieję na szybki powrót do domu. I przecież to tylko kawa.

W całej wymianie zdań, nie było właściwie nic ciekawego. Facet wydawał się Evie całkiem inteligentny, potrafił się wypowiedzieć i umiał się zachować. Miał klasę. W momencie, kiedy podnosił szklankę wzrok Ewy padł na jego zegarek. Nie, nie dlatego, że to był złoty rolex, ani nic w tym stylu.
Eva pomyślała, że to niemożliwe.

- Czy możesz pokazać mi zegarek? - zapytała, a On odwrócił rękę tarczą w jej stronę. 
- Nie interesuje mnie godzina, ale masz coś przypięte do paska.- maleńki znaczek. Wielkości jednogroszówki. Eva nie myliła się. Triskelion. - Przypadek? - dopytuje.
- Nie, nie przypadek. - Eva zauważa zmianę we wzroku swojego rozmówcy. - Nie często mi się zdarza, że ktoś rozumie jego wymowę. Jestem zaskoczony.
"Co Ty kurwa nie powiesz? Zaskoczony? Ja jestem w szoku. Miało nie być klimatycznie" - myśli Eva.
- Ja również. - mówi.

Ale mija już godzina, a pierwsze spotkanie nie powinno... ble, ble ble. Eva Żegna się i wraca. "To jakiś żart" - myśli sobie.


Nie szukać, a mieć. Postanowiłam jakiś czas temu żyć z dnia na dzień i przyjmować to, co daje życie. A wtedy pieprzone życie, chciało mnie oszukać. Chciało mi dać jedną noc "szczęścia" wiedząc, że w efekcie mogłoby okazać się że nie dostaję tego, co dobre, ale samo zło. Odmówiłam. Czy bez żalu? Nie do końca. Ale wiem, że moja decyzja była słuszna.

Historia opisana wyżej coś mi uświadomiła. Jak mam wpaść w szpony wilka i tak wpadnę :) Prędzej czy później mnie dopadnie. Bo przecież jak się okazuje zdarzają się tak niespodziewane sytuacje jak ta tutaj opisana.
Jest też coś jeszcze, co trochę mnie nurtuje. Zastanawiam się, czy nie doszukuję się u mężczyzn przejawów dominacji. Wiem, że chciałabym takiego własnie faceta, ale czy to znaczy że na siłę chcę zobaczyć takie, czy inne cechy? Bo Sąsiad, który wydaje się być taki spokojny ma w głosie coś takiego, że nie mam najmniejszej ochoty pyskować, drażnić się, czy prowokować. Spędzając z nim czas czuję, po prostu czuję, że chcę się podporządkować. "Nie przeklinaj, proszę" - w zupełnie spokojnym tonie, a gwarantuje, że następnym razem zastanowię się, zanim coś powiem. Pewne gesty i słowa pozwalają mi myśleć, że ma naturę dominującą. Czy zdaje sobie z tego sprawę? - nie wiem. Jak ja się z tym czuję? - wyjątkowo dobrze. Tym bardziej nie mogę zrozumieć skąd moje obawy. Jak to jest, że zainteresował mnie ktoś, kto zupełnie nie jest w moim  typie? Absolutnie odbiega od mojego wyobrażenia faceta, z jakim chciałabym być. A jednak, czas spędzony wspólnie to czas spędzony miło. Mało tego, chcę więcej tego czasu spędzonego wspólnie. Chcę cieszyć się tymi chwilami.

A jednak zdarza mi się, w tych gorszych chwilach wracać myślami tam, gdzie byłam bezpieczna. Tam, gdzie ogarniał mnie (pozorny) spokój. Tam, gdzie choć wiedziałam, że to złudne zaznawałam chwil małego szczęścia.

Może znalazłam rozwiązanie swoich wątpliwości. Nie dopuszczam do siebie myśli, że może być dobrze, spokojnie i tak jak chcę. Może podświadomie pakuję się w ramiona takim draniom, dla których nic nie znaczę, katuję sama siebie, męczę się psychicznie, bo wtedy to ja przechodzę przez te wszystkie rozczarowania kimś, a nie ja jestem powodem rozczarowań innych.

Moja skorupka pękła. I co się okazało? Że jest kolejna.

Eva.







wtorek, 18 kwietnia 2017

"...złapał krótko za pysk..."

Zwykła rozmowa, zupełnie codzienna i poczułam się jakbym dostała po twarzy.

Chciałam jakoś oderwać się od klimaty, odwrócić wzrok i myśli. I zupełnie niespodziewanie dociera do mnie po raz kolejny, że nie ucieknę. Mogę to odłożyć w czasie, ale nie ucieknę. 

Nie spodziewałabym się, że zdanie wypowiedziane przez faceta poznanego zupełnie przypadkowo, który nie znał mnie wcześniej, który nic o mnie nie wiedział, może wywołać takie emocje. 

"Gdyby ktoś Cię w końcu złapał krótko za pysk, byle umiejętnie, to na pewno wyszło by Ci to na zdrowie..."

Po tym zdaniu zaniemówiłam. Znowu jestem w martwym punkcie. I w która stronę mam pójść?



Eva

niedziela, 12 marca 2017

Cieszę się

Coś się dzieje. Coś dobrego.
Czuję to w powietrzu, czuję to w sercu.

Jutro (dziś) będzie dobry dzień. Już teraz wiem, że tak będzie. Spędzę wieczór w cudownym towarzystwie ludzi, którzy szczerze cieszą się ze spotkania ze mną. Ta radość jest w pełni odwzajemniona.
Prawda jest taka, że dawno nie czułam się tak dobrze :)

Jestem dziś pełna dobrej energii. Pozytywnie nastawiona.

Daję się znaleźć. Polega to na wrzuceniu kilku słów o sobie na portal i czekaniu, aż zaczną spływać wiadomości. Przesiewaniu śmieci od czegoś interesującego na tyle, by zatrzymać się dłużej i docelowo  doprowadzenie do ewentualnego spotkania.

Napisałam więc kilka słów o sobie. Pisząc znowu myślałam o tym jak przez znajomość z S. głęboko w siebie mogłam zajrzeć, jak bardzo się zmienić, ukształtować, bo przecież tam się właśnie poznaliśmy, a jaka byłam wtedy? Zagubiona, to na pewno. Niedoświadczona. Niepewna. Nieświadoma. I nie mówię, że teraz już odnalazłam się, a od pozostałych słów mogę wykreślić pierwsze trzy literki. Ale na pewno teraz jest inaczej.

Kolejny krok. I tu zaczyna się zabawa z odrzucaniem wiadomości. Wygląda na to, że odrzucam wszystko jak popadnie.

Co się dzieje wtedy? Mam ochotę wyrzucić komputer przez okno czytając kolejne ściemy "panów", którzy nie potrafią zaakceptować, że kilka lat różnicy to mniej, niż dziesięć. Bo Przecież oni wiedzą lepiej.

Jak już mnie ktoś zainteresuje, okazuje się, że jestem zbyt dominująca. Nie ważne, że są to tylko wymagania, że to zachowanie dystansu, próba zdobycia powodów, by zaufać. Najlepiej od razu wcisnąć mi bat do ręki i przykleić metkę "dominującej".

Teraz zastanawiam się, czy ja właściwie muszę dawać się znaleźć? Może wystarczy otworzyć się na to, co jest tak blisko mnie?

Jutro będzie dobry dzień :)

E.

niedziela, 26 lutego 2017

Poszukiwania mężczyzny mojego życia :)

Wyjście trzech singielek i jednej prawie mężatki musiało zaowocować podjęciem pewnych słusznych mniej czy bardziej decyzji, które mają zmienić moje (i nie tylko) życie.

Dla wielu dziewczyn randkowanie, jest przecież takie przyjemne, obarczone nutką ryzyka, koniecznością przygotowań itd. Mi się zwyczajnie nie chce. Nie mam na to najmniejszej ochoty, ale wiedząc, że i tak czeka to na mnie predzej czy później niech to już będzie prędzej, żebym nie zarzuciła sobie zbytniego lenistwa i nie przyznała się przed sobą, że nadal tęsknię i gdzieś tam w środku jeszcze tli się iskierka nadziei. Czym prędzej ją zgaszę, tym więcej będę miała satysfakcji ze swojego zycia :)

No dobrze, to szukam, tylko gdzie?
Byłam juz na jednym portalu, który daje możliwość poznania wyłącznie osób klimatycznych. Teoretycznie sprawa prosta, skoro skupia klimatyczne towarzystwo, ale oczekiwania obecnych tam... cóż. Nie do końca pokrywają się z moimi. Tam poznałam S. Mogłabym spróbować na nowo, ale przekopywanie się przez  tony maili, weryfikowanie gdzie jest prawda, a gdzie obłuda skutecznie mnie odpycha.

Może odejść od klimatu? Może sprobówać poznać kogoś bez założenia że relacja ma mieć określony charakter? Są sytuacje, kiedy zwyczajnie czuję, kiedy ktoś budzi mój respekt, a kiedy to ja dyktuję zasady. Może na takich osądach się oprzeć?

A może zwyczajnie sobie odpuscić cały ten proces i poprostu żyć jak żyję? Może ktoś się gdzieś trafi, może życie samo coś podeśle?
Doszłam już przecież do podsumowania, że S. wcale nie jest taki wyjątkowy, bo przecież inni też mnie nie chcą :P

Zanim poczynię jakieś kroki muszę nauczyć się być zołzą. Ja! Zołzą! Dociera chyba do mnie (szkoda, że tak poźno) że za dużo daję od siebie. Lubię sprawiać innym radość, czy to pomocą, dobrym słowem czy też upieczonym swieżym ciastem, ale chyba mam dość. Wykorzystywania tego, że jestem, że potrafię się dostosować, zmienić swoje plany, żeby podporządkować się do planów innych. I nie jestto brak asertywności. W każdej chwili mogę powiedzieć "nie", ale wtedy bede miała żal do siebie, że odmowiłam, że może ktoś na mnie liczył. Tak juz mam, taka jestem.
Szkoda, że to takie trudne...

M.