Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dominacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dominacja. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 13 grudnia 2018

Bittersweet feeling


Stoi tuż za nią trzymając ręce na jej ramionach. Całuje kark, rozpina sukienkę, ale jej nie zdejmuje. Pasja, namiętność, pożądanie. Jest wszystko. A wszystko jest tak delikatne, tak subtelne. 

Trochę później Eva rozkłada na łóżku cały zestaw, który ma służyć przyjemności ich obojga. Zaczynają zabawę, ale bardzo szybko okazuje się, że Eva nie potrafi dominować. Nie chce tego robić. Przez chwilę próbuje. Stacza wewnętrzną walkę ze sobą. Potrafiła. Kiedyś potrafiła. Ale to nie ona się zmieniła. To sytuacja jest inna. O wiele lepiej Eva czuję się w roli uległej. Nic nowego. Taka jej natura? Nie. To nastrój, który może się zmieniać.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.

Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.

Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa".  Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.

E.





środa, 13 września 2017

Rachunek sumienia i takie tam nieścisłości

Biję się w pierś i przyrzekam, że ze wszystkich sił będę odrzucać wszystkich, którzy lepiej niż ja wiedzą, co jest dla mnie dobre, co powinnam robić i jakimi zasadami mam się kierować.

Jeśli mówię komuś o sytuacji, która miała miejsce w moim życiu i słyszę "zrób tak, a nie inaczej" zastanawiam się, dlaczego taka osoba nie postuka się w głowę? Przecież nie znając szczegółowo całej historii, nie znając okoliczności nikt nie ma prawa decydować za mnie. Mało tego, nawet znając szczegóły nie ma prawa tego robić. Bardzo cenię sobie rady i uwagi innych, ale na litość Boską, nie rozkazy!
To, że ktoś jest starszy, że może bardziej doświadczony nie znaczy, że ma prawo przypisywać sobie całą mądrość świata. Doceniam szczerze kiedy ktoś potrafi wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, jak sam zachowałby się w takiej czy innej sytuacji, ale nie pozwolę narzucać sobie woli innych. Dlatego Eva ponownie spotkała się z Wilkiem.

Spontan. Szybka propozycja wyszła od Evy, dwa smsy i Eva jedzie do Wilka.
E: Jesteś zajęty?
W: A co?
E: A seks ;)

W: Zapraszam.

Nie dlatego, że on chciał. Dlatego, że Eva tego chciała. Potrzebowała. Spełniła jego prośbę odnośnie stroju. Legginsy. Eva co prawda wcale nie rozumie, co w nich takiego pociągającego, ale dla widoku zadowolonego pyszczka Wilka warto było. Nie udawali.

E: Śpieszyłam się, bo mi się bzykać chciało
W: A myślałem, że tęskniłaś się za naszymi głębokimi intelektualnie rozmowami
E: Chyba dialogami

Eva dostała parę razy szpicrutą. Po plecach, pośladkach po udach. I nie tylko.
Wzięła co chciałam i pojechała :)
I dobrze jej z tym. I nie ma żadnych wyrzutów z tego tytułu.

A teraz do rzeczy. Zastanawiam się:
1. Kim się stałam?
2. Gdzie są moje zasady, którymi się kierowałam?
3. Co stało się z moimi planami?

I tak zacznę od końca. Moje plany... cóż. Zmieniły się. Idąc za myślą że nie potrzebuję nikogo i niczego, a sama też mogę być szczęśliwa idę do przodu. Od przyszłego tygodnia mam jedno popołudnie w tygodniu wolne, ale mam nadzieję, że szybko je czymś uzupełnię. Postanowiłam poświęcić ten rok na rozwój. Swój rozwój. Plan dobry.
Patrząc w przyszłość... przecież ja nie patrzę w przyszłość. Nie roztaczam już przed sobą wizji domu z ogrodem, dzieci, psa, basenu z krokodylem, koszeniem trawy i innymi takimi. Widzę siebie za rok z  kolejnym dyplomem w ręce, po dniu wcale nie ciężkim w innej pracy, pijącą w parze dobrych szpilek drinka na balkonie lub w ogrodzie Pegisu.
Mam tylko jeden cel w tej chwili. Nie martwić się tym, co było i zawsze myśleć, że teraz już będzie tylko lepiej. Mam plan żyć tak, żeby mi się podobało.

Ad. 2. Zasady, którymi się kierowałam odeszły w zapomnienie. Może zwyczajnie przejrzałam na oczy? Może w końcu doszłam do wniosku, że wcale nie muszę żyć tak, jak wypada. Mogę przecież żyć tak, jak chce, szczególnie, jeśli nikogo tym nie krzywdzę. W związku z odrzuceniem dotychczasowych zasad próbuję spojrzeć na siebie obiektywnie. Nie potrafię. Wyłazi ze mnie małomiasteczkowość i konserwatywne wychowanie, a zatem cała masa żalu do siebie, myśli, że coś jest złe, że nie powinnam, a co gorsze, że nie wypada. Konwenanse.

I dochodzimy do najważniejszego, do próby odpowiedzenia na pytanie numer 1. Kim jestem? Kim się stałam? Właśnie tego nie wiem. I dobrze mi z tym. Bo przecież mogę być kim chcę.

Eva








środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.