środa, 13 września 2017

Rachunek sumienia i takie tam nieścisłości

Biję się w pierś i przyrzekam, że ze wszystkich sił będę odrzucać wszystkich, którzy lepiej niż ja wiedzą, co jest dla mnie dobre, co powinnam robić i jakimi zasadami mam się kierować.

Jeśli mówię komuś o sytuacji, która miała miejsce w moim życiu i słyszę "zrób tak, a nie inaczej" zastanawiam się, dlaczego taka osoba nie postuka się w głowę? Przecież nie znając szczegółowo całej historii, nie znając okoliczności nikt nie ma prawa decydować za mnie. Mało tego, nawet znając szczegóły nie ma prawa tego robić. Bardzo cenię sobie rady i uwagi innych, ale na litość Boską, nie rozkazy!
To, że ktoś jest starszy, że może bardziej doświadczony nie znaczy, że ma prawo przypisywać sobie całą mądrość świata. Doceniam szczerze kiedy ktoś potrafi wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, jak sam zachowałby się w takiej czy innej sytuacji, ale nie pozwolę narzucać sobie woli innych. Dlatego Eva ponownie spotkała się z Wilkiem.

Spontan. Szybka propozycja wyszła od Evy, dwa smsy i Eva jedzie do Wilka.
E: Jesteś zajęty?
W: A co?
E: A seks ;)

W: Zapraszam.

Nie dlatego, że on chciał. Dlatego, że Eva tego chciała. Potrzebowała. Spełniła jego prośbę odnośnie stroju. Legginsy. Eva co prawda wcale nie rozumie, co w nich takiego pociągającego, ale dla widoku zadowolonego pyszczka Wilka warto było. Nie udawali.

E: Śpieszyłam się, bo mi się bzykać chciało
W: A myślałem, że tęskniłaś się za naszymi głębokimi intelektualnie rozmowami
E: Chyba dialogami

Eva dostała parę razy szpicrutą. Po plecach, pośladkach po udach. I nie tylko.
Wzięła co chciałam i pojechała :)
I dobrze jej z tym. I nie ma żadnych wyrzutów z tego tytułu.

A teraz do rzeczy. Zastanawiam się:
1. Kim się stałam?
2. Gdzie są moje zasady, którymi się kierowałam?
3. Co stało się z moimi planami?

I tak zacznę od końca. Moje plany... cóż. Zmieniły się. Idąc za myślą że nie potrzebuję nikogo i niczego, a sama też mogę być szczęśliwa idę do przodu. Od przyszłego tygodnia mam jedno popołudnie w tygodniu wolne, ale mam nadzieję, że szybko je czymś uzupełnię. Postanowiłam poświęcić ten rok na rozwój. Swój rozwój. Plan dobry.
Patrząc w przyszłość... przecież ja nie patrzę w przyszłość. Nie roztaczam już przed sobą wizji domu z ogrodem, dzieci, psa, basenu z krokodylem, koszeniem trawy i innymi takimi. Widzę siebie za rok z  kolejnym dyplomem w ręce, po dniu wcale nie ciężkim w innej pracy, pijącą w parze dobrych szpilek drinka na balkonie lub w ogrodzie Pegisu.
Mam tylko jeden cel w tej chwili. Nie martwić się tym, co było i zawsze myśleć, że teraz już będzie tylko lepiej. Mam plan żyć tak, żeby mi się podobało.

Ad. 2. Zasady, którymi się kierowałam odeszły w zapomnienie. Może zwyczajnie przejrzałam na oczy? Może w końcu doszłam do wniosku, że wcale nie muszę żyć tak, jak wypada. Mogę przecież żyć tak, jak chce, szczególnie, jeśli nikogo tym nie krzywdzę. W związku z odrzuceniem dotychczasowych zasad próbuję spojrzeć na siebie obiektywnie. Nie potrafię. Wyłazi ze mnie małomiasteczkowość i konserwatywne wychowanie, a zatem cała masa żalu do siebie, myśli, że coś jest złe, że nie powinnam, a co gorsze, że nie wypada. Konwenanse.

I dochodzimy do najważniejszego, do próby odpowiedzenia na pytanie numer 1. Kim jestem? Kim się stałam? Właśnie tego nie wiem. I dobrze mi z tym. Bo przecież mogę być kim chcę.

Eva