Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilk. dominujący. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilk. dominujący. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 13 czerwca 2019

Powrót uległości

Często pojawiające się w ostatni czasie rozmowy na temat uległości skierowały moje rozważania na temat mojej własnej natury. Jednak to wydarzenia popchnęły mnie jeszcze głębiej. 

Patrzę na kochanków zamkniętych u objęciach. Spędzają spokojny wieczór rozmawiając i pijąc drinki. Zatapiają się w spokoju słów, kojącej nocnej ciszy.
Chwilę później patrzę jak rozpaleni wydawać by się mogło do granic zrzucają swoje ubrania całując się przy tym zachłannie. 
Kiedy Eva dostaje polecenie nie ruszać się wydaje jej się to banalnie proste. Trzy jej nie wiąże. I ona poddaje się jego dłoniom. Co chwilę widzę jej ręce kierujące się ku jego gorącemu ciału, które on cofa i przytrzymuje nad jej głową. Temperatura rośnie, a Eva rozumie, że nie ugasi tego pożądania dotykiem. Chce wytrzymać, bo tego chciał Trzy. Jeszcze wiele razy zaciskała poduszkę, żeby nie dotykać go. Spełnić Jego życzenie. Gdyby Eva była związana byłoby jej łatwo. Ale nie była i kosztowało ją to wiele wysiłku. Czuć tyle przyjemności, pożądanie, pragnienie, a mimo to nie zrobić nic przeciwko woli Trzy. To kosztowało Evę naprawdę wiele samozaparcia. I bolało. Bolało cierpienie wywołane wzrastającym apetytem, by go dotknąć. 
 - Czy mogę Cię dotknąć? - zapytała.
 - Tak.
Wtedy następuje eksplozja. Pożądania, namiętności, pragnień. I jeszcze czegoś, co nie zostaje nazwane po imieniu. Ale słowa były najmniej istotne. 


Dominacja dominacji nierówna. Każdy ma swój własny obraz. Tej nocy Eva utwierdziła się w przekonaniu, że chce ulegać. Na warunkach Trzy. 

E.

czwartek, 28 września 2017

Ta ostatnia niedziela...

Sen I.
 - Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.

Później:
- Nie chciałaś mnie.  - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem. 
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić. 



Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz.  - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.


Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
 - Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
 - Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
 - Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
 - Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
 - Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.

Morał:

Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.


Na marginesie:

Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?


E.




środa, 13 września 2017

Rachunek sumienia i takie tam nieścisłości

Biję się w pierś i przyrzekam, że ze wszystkich sił będę odrzucać wszystkich, którzy lepiej niż ja wiedzą, co jest dla mnie dobre, co powinnam robić i jakimi zasadami mam się kierować.

Jeśli mówię komuś o sytuacji, która miała miejsce w moim życiu i słyszę "zrób tak, a nie inaczej" zastanawiam się, dlaczego taka osoba nie postuka się w głowę? Przecież nie znając szczegółowo całej historii, nie znając okoliczności nikt nie ma prawa decydować za mnie. Mało tego, nawet znając szczegóły nie ma prawa tego robić. Bardzo cenię sobie rady i uwagi innych, ale na litość Boską, nie rozkazy!
To, że ktoś jest starszy, że może bardziej doświadczony nie znaczy, że ma prawo przypisywać sobie całą mądrość świata. Doceniam szczerze kiedy ktoś potrafi wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, jak sam zachowałby się w takiej czy innej sytuacji, ale nie pozwolę narzucać sobie woli innych. Dlatego Eva ponownie spotkała się z Wilkiem.

Spontan. Szybka propozycja wyszła od Evy, dwa smsy i Eva jedzie do Wilka.
E: Jesteś zajęty?
W: A co?
E: A seks ;)

W: Zapraszam.

Nie dlatego, że on chciał. Dlatego, że Eva tego chciała. Potrzebowała. Spełniła jego prośbę odnośnie stroju. Legginsy. Eva co prawda wcale nie rozumie, co w nich takiego pociągającego, ale dla widoku zadowolonego pyszczka Wilka warto było. Nie udawali.

E: Śpieszyłam się, bo mi się bzykać chciało
W: A myślałem, że tęskniłaś się za naszymi głębokimi intelektualnie rozmowami
E: Chyba dialogami

Eva dostała parę razy szpicrutą. Po plecach, pośladkach po udach. I nie tylko.
Wzięła co chciałam i pojechała :)
I dobrze jej z tym. I nie ma żadnych wyrzutów z tego tytułu.

A teraz do rzeczy. Zastanawiam się:
1. Kim się stałam?
2. Gdzie są moje zasady, którymi się kierowałam?
3. Co stało się z moimi planami?

I tak zacznę od końca. Moje plany... cóż. Zmieniły się. Idąc za myślą że nie potrzebuję nikogo i niczego, a sama też mogę być szczęśliwa idę do przodu. Od przyszłego tygodnia mam jedno popołudnie w tygodniu wolne, ale mam nadzieję, że szybko je czymś uzupełnię. Postanowiłam poświęcić ten rok na rozwój. Swój rozwój. Plan dobry.
Patrząc w przyszłość... przecież ja nie patrzę w przyszłość. Nie roztaczam już przed sobą wizji domu z ogrodem, dzieci, psa, basenu z krokodylem, koszeniem trawy i innymi takimi. Widzę siebie za rok z  kolejnym dyplomem w ręce, po dniu wcale nie ciężkim w innej pracy, pijącą w parze dobrych szpilek drinka na balkonie lub w ogrodzie Pegisu.
Mam tylko jeden cel w tej chwili. Nie martwić się tym, co było i zawsze myśleć, że teraz już będzie tylko lepiej. Mam plan żyć tak, żeby mi się podobało.

Ad. 2. Zasady, którymi się kierowałam odeszły w zapomnienie. Może zwyczajnie przejrzałam na oczy? Może w końcu doszłam do wniosku, że wcale nie muszę żyć tak, jak wypada. Mogę przecież żyć tak, jak chce, szczególnie, jeśli nikogo tym nie krzywdzę. W związku z odrzuceniem dotychczasowych zasad próbuję spojrzeć na siebie obiektywnie. Nie potrafię. Wyłazi ze mnie małomiasteczkowość i konserwatywne wychowanie, a zatem cała masa żalu do siebie, myśli, że coś jest złe, że nie powinnam, a co gorsze, że nie wypada. Konwenanse.

I dochodzimy do najważniejszego, do próby odpowiedzenia na pytanie numer 1. Kim jestem? Kim się stałam? Właśnie tego nie wiem. I dobrze mi z tym. Bo przecież mogę być kim chcę.

Eva








piątek, 5 maja 2017

Wilki w lesie zawsze są.

Historia.

Eva umówiła się na kawę. Jak zwykle odkładała spotkanie, aż w końcu zrobiło jej się głupio i zgodziła się na kawę po pracy. Było jej wszystko jedno, jak minie ta godzina, ale jak to się zwykło mówić "pierwsze spotkanie nie powinno trwać dłużej niż godzinę", więc miała nadzieję na szybki powrót do domu. I przecież to tylko kawa.

W całej wymianie zdań, nie było właściwie nic ciekawego. Facet wydawał się Evie całkiem inteligentny, potrafił się wypowiedzieć i umiał się zachować. Miał klasę. W momencie, kiedy podnosił szklankę wzrok Ewy padł na jego zegarek. Nie, nie dlatego, że to był złoty rolex, ani nic w tym stylu.
Eva pomyślała, że to niemożliwe.

- Czy możesz pokazać mi zegarek? - zapytała, a On odwrócił rękę tarczą w jej stronę. 
- Nie interesuje mnie godzina, ale masz coś przypięte do paska.- maleńki znaczek. Wielkości jednogroszówki. Eva nie myliła się. Triskelion. - Przypadek? - dopytuje.
- Nie, nie przypadek. - Eva zauważa zmianę we wzroku swojego rozmówcy. - Nie często mi się zdarza, że ktoś rozumie jego wymowę. Jestem zaskoczony.
"Co Ty kurwa nie powiesz? Zaskoczony? Ja jestem w szoku. Miało nie być klimatycznie" - myśli Eva.
- Ja również. - mówi.

Ale mija już godzina, a pierwsze spotkanie nie powinno... ble, ble ble. Eva Żegna się i wraca. "To jakiś żart" - myśli sobie.


Nie szukać, a mieć. Postanowiłam jakiś czas temu żyć z dnia na dzień i przyjmować to, co daje życie. A wtedy pieprzone życie, chciało mnie oszukać. Chciało mi dać jedną noc "szczęścia" wiedząc, że w efekcie mogłoby okazać się że nie dostaję tego, co dobre, ale samo zło. Odmówiłam. Czy bez żalu? Nie do końca. Ale wiem, że moja decyzja była słuszna.

Historia opisana wyżej coś mi uświadomiła. Jak mam wpaść w szpony wilka i tak wpadnę :) Prędzej czy później mnie dopadnie. Bo przecież jak się okazuje zdarzają się tak niespodziewane sytuacje jak ta tutaj opisana.
Jest też coś jeszcze, co trochę mnie nurtuje. Zastanawiam się, czy nie doszukuję się u mężczyzn przejawów dominacji. Wiem, że chciałabym takiego własnie faceta, ale czy to znaczy że na siłę chcę zobaczyć takie, czy inne cechy? Bo Sąsiad, który wydaje się być taki spokojny ma w głosie coś takiego, że nie mam najmniejszej ochoty pyskować, drażnić się, czy prowokować. Spędzając z nim czas czuję, po prostu czuję, że chcę się podporządkować. "Nie przeklinaj, proszę" - w zupełnie spokojnym tonie, a gwarantuje, że następnym razem zastanowię się, zanim coś powiem. Pewne gesty i słowa pozwalają mi myśleć, że ma naturę dominującą. Czy zdaje sobie z tego sprawę? - nie wiem. Jak ja się z tym czuję? - wyjątkowo dobrze. Tym bardziej nie mogę zrozumieć skąd moje obawy. Jak to jest, że zainteresował mnie ktoś, kto zupełnie nie jest w moim  typie? Absolutnie odbiega od mojego wyobrażenia faceta, z jakim chciałabym być. A jednak, czas spędzony wspólnie to czas spędzony miło. Mało tego, chcę więcej tego czasu spędzonego wspólnie. Chcę cieszyć się tymi chwilami.

A jednak zdarza mi się, w tych gorszych chwilach wracać myślami tam, gdzie byłam bezpieczna. Tam, gdzie ogarniał mnie (pozorny) spokój. Tam, gdzie choć wiedziałam, że to złudne zaznawałam chwil małego szczęścia.

Może znalazłam rozwiązanie swoich wątpliwości. Nie dopuszczam do siebie myśli, że może być dobrze, spokojnie i tak jak chcę. Może podświadomie pakuję się w ramiona takim draniom, dla których nic nie znaczę, katuję sama siebie, męczę się psychicznie, bo wtedy to ja przechodzę przez te wszystkie rozczarowania kimś, a nie ja jestem powodem rozczarowań innych.

Moja skorupka pękła. I co się okazało? Że jest kolejna.

Eva.