Sen I.
-
Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.
Później:
- Nie chciałaś mnie. - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem.
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić.
Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz. - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.
Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
- Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
- Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
- Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
- Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
- Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.
Morał:
Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.
Na marginesie:
Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?
E.