Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niespodzianka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niespodzianka. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 czerwca 2019

Światło

Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.

Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.

Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość? 

Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była. 
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy. 
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny. 
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami. 
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością. 
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko. 
Uległość jest...

Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.

Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.

Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.

E.

* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.

czwartek, 13 czerwca 2019

Powrót uległości

Często pojawiające się w ostatni czasie rozmowy na temat uległości skierowały moje rozważania na temat mojej własnej natury. Jednak to wydarzenia popchnęły mnie jeszcze głębiej. 

Patrzę na kochanków zamkniętych u objęciach. Spędzają spokojny wieczór rozmawiając i pijąc drinki. Zatapiają się w spokoju słów, kojącej nocnej ciszy.
Chwilę później patrzę jak rozpaleni wydawać by się mogło do granic zrzucają swoje ubrania całując się przy tym zachłannie. 
Kiedy Eva dostaje polecenie nie ruszać się wydaje jej się to banalnie proste. Trzy jej nie wiąże. I ona poddaje się jego dłoniom. Co chwilę widzę jej ręce kierujące się ku jego gorącemu ciału, które on cofa i przytrzymuje nad jej głową. Temperatura rośnie, a Eva rozumie, że nie ugasi tego pożądania dotykiem. Chce wytrzymać, bo tego chciał Trzy. Jeszcze wiele razy zaciskała poduszkę, żeby nie dotykać go. Spełnić Jego życzenie. Gdyby Eva była związana byłoby jej łatwo. Ale nie była i kosztowało ją to wiele wysiłku. Czuć tyle przyjemności, pożądanie, pragnienie, a mimo to nie zrobić nic przeciwko woli Trzy. To kosztowało Evę naprawdę wiele samozaparcia. I bolało. Bolało cierpienie wywołane wzrastającym apetytem, by go dotknąć. 
 - Czy mogę Cię dotknąć? - zapytała.
 - Tak.
Wtedy następuje eksplozja. Pożądania, namiętności, pragnień. I jeszcze czegoś, co nie zostaje nazwane po imieniu. Ale słowa były najmniej istotne. 


Dominacja dominacji nierówna. Każdy ma swój własny obraz. Tej nocy Eva utwierdziła się w przekonaniu, że chce ulegać. Na warunkach Trzy. 

E.

wtorek, 23 kwietnia 2019

"Kiedyś Cie tam zabiorę" - zaliczone.

Eva budzi się i czuje młyn w głowie. Wczorajsze wino. Wino miało smak radości. Dziś ta wczorajsza radość, będzie Evie nieco przeszkadzała. Dziewczyna wyciąga się jak kot i stwierdza, że to nie czas na leżenie. Szybki prysznic i makijaż, żeby jak najszybciej zejść na śniadanie. W hotelowej restauracji szybko go odnajduje. Uśmiecha się do niej zapraszająco. Jeszcze chwilę popracuje, napisze kilka maili, a Eva w tym czasie zje w milczeniu śniadanie.

Godzinę później wychodzą z metra a oczom Evy ukazują się romantyczne uliczki, charakterystyczne balkoniki i kawiarenki ze stolikami na zewnątrz.
Spacerują trzymając się za ręce i uśmiechają się do siebie planując, co będą oglądać.

Obietnica złożona 10 lat temu. Nie oczekiwałam tego, choć wiele razy przewijało się w naszych rozmowach wspomnienie wspólnego wyjazdu.

Dostałam coś, czego nie spodziewałam się, a przy okazji wiele więcej.
Szczęśliwa, to mało powiedziane.

Chciałam dwie noce i cały dzień pomiędzy nimi - dostałam. Czy jestem usatysfakcjonowana? I tak i nie. Jestem, bo to był czas dla mnie. Nie jestem z obawą, że z mojego powodu coś zostało zaniedbane.

To były tak piękne chwile... Tak intensywne... tak krótkie.

Nie mogłam uwierzyć. Dotarło do mnie dopiero w samolocie. A może nadal nie dotarło?

Kocie, naprawdę jesteśmy w Paryżu!! - mówię i widzę tą radość wymalowaną na twarzy Trzy. Widzę ten uśmiech, który pojawia się za każdym razem, kiedy to ja jestem szczęśliwa. Widzę zadowolenie i satysfakcję z faktu, że udało się mnie zaskoczyć.

Z za rogu wyłania się słynna katedra. Dziewczyna otwiera oczy szerzej.
 - Chcesz wejść do środka? - pyta Trzy. Eva odwraca się rozpromieniona.
 - Razem wejdziemy!

Dałeś mi tak wiele radości. Nie da się tego zmierzyć w żaden sposób. Dziękuje to za mało. Wartości tych wspomnień nie da się wycenić. Czas który mi poświęciłeś znaczy dla mnie więcej niż wiele. Paryż. Tak często powtarzany jako cel do zrealizowania. Chciałabym żebyś czuł chociaż namiastkę tej radości jakiej ja miałam okazje doświadczyć.

Próbowałam kilka razy na spokojnie usiąść i opisać ten cudowny dzień. Nie da się. Nie umiem ubrać w słowa wszystkich tych chwil. I nie chcę. Zostaną w mojej pamięci na zawsze. Niepowtarzalne.

Szczęście jest zatopione w butelce wina. I smak tego wina Eva nadal czuje na każde wspomnienie chwil w Paryżu.



poniedziałek, 18 czerwca 2018

To, co dobre

Eva miała dziś bardzo trudny dzień. Nerwowy, stresujący. Do tego stopnia, że zapomniała o jedzeniu bo nie czuła głodu, a poziom adrenaliny pozwolił jej zapomnieć również o kawie. Wracała do domu zmęczona i bez humoru. Wszystko zmieniło się, kiedy otworzyła drzwi mieszkania. Uderzył ją unoszący się w pomieszczeniu zapach kwiatów, które od wczoraj są ozdobą salonu. Zalała ją fala ciepła, spokoju i beztroski. W jednej sekundzie poczuła się pełna energii i można nawet powiedzieć, że nastrój zmienił się diametralnie.

Poprzedniego dnia Eva przygotowała się na piknik z Trzy. Były lody i czereśnie. I woda chłodziła się od samego rana, żeby gasić pragnienie w upalny dzień. Wszystko było zaplanowane, więc niespodzianką okazało się, że Eva nie ma zejść na dół, tylko spodziewać się Trzy u siebie. Po dźwięku domofonu czeka już gotowa przy drzwiach. Serce wali jak szalone, kiedy rozlega się pukanie. I wielkie zaskoczenie, kiedy pierwszy plan zajmuje bukiet ogromnych kwiatów.
E: Z jakiej to okazji:
T: Bez okazji. 
E: Coś przeskrobałeś, czy dopiero wydarzy się coś, co mi się nie spodoba?
T: Nic. Pomyślałem, że sprawię Ci przyjemność. 

Eva nawet nie potrafi opisać jak wielka ta przyjemność była. Bo Eva przecież nie oczekuje takich gestów więc każdy z nich docenia podwójnie. A Trzy zaskakuje ją, kiedy ona zupełnie się tego nie spodziewa. Jak samą możliwością spędzenia razem czasu.

Bo Eva spędziła wczoraj cudowne popołudnie. Co było takiego niezwykłego? A właśnie to, że było niezwykle zwyczajne. Spacer, kolacja, lody, seks. Niby nic, prawda? A jednak Eva uśmiecha się sama do siebie. Dostała piękne kwiaty. Dostała pocałunki. I dostała czas. Najcenniejsza w moich oczach nagroda. Czas poświęcony Evie. Chwilami było trudno. Chwilami nawet Eva bała się powiedzieć choćby słowo. Ale było pięknie. Bo razem. Tylko dla siebie. I Eva ma jeszcze jedną nagrodę. Pewność, że Trzy również miło spędził ten czas.

Eva ma listę życzeń. Zrobiła taką dawno temu jeszcze kiedy była Młodą. Jakie to zabawne jak bardzo zmieniły się jej priorytety. Bo teraz na tej liście są życzenia, które w większości przypadków mają podobny format, ale towarzyszy im dopisane "... z Trzy".
Jest jednak coś niezwykłego, bo na tej liście pojawia się tak wiele zupełnie prozaicznych czynności, że ktoś mógłby powiedzieć "Jakie to banalne, proste. W czym problem?". A my doskonale wiemy, że czasami te właśnie prozaiczne rzeczy są najtrudniejsze do zrobienia, a to powoduje, że każda z tych prozaicznych rzeczy cieszy o wiele bardziej.

I jeszcze jedno. Jakoś tak się złożyło, że piszę dziś siedząc na podłodze w sypialni. Z uśmiechem wymalowanym na mojej twarzy nie tylko na wspomnienie wczorajszego popołudnia. Zerkam na wstążkę przywiązaną do łóżka. I mam dziwne wrażenie, że wyraz mojej twarzy ulega zmianie i w anielskim rozmarzonym wzroku pojawiają się piekielne płomyki ;)

E.

poniedziałek, 28 maja 2018

Chwila

Chwila na która tak długo czekałam przyszła nagle. Zupełnie niespodziewanie.

Pierwszy weekend od dawna, kiedy mogłam naprawdę odpocząć. Nie miałam żadnych planów, więc mogłam robić na o miałam ochotę. Pójść na basen, na siłownię, uczyć się, sprzątać, poprasować. Mogłam wszystko. Nie musiałam nic.

Eva wbrew pozorom wypoczęta poczuła się w niedzielny wieczór po dwóch godzinach treningu. Była nie tylko wypoczęta, ale też bardzo zadowolona z siebie.
Z butelką piwa w jednej ręce i laptopem w drugiej stanęła na balkonie i pomyślała, że to jest ta właśnie magiczna chwila, której brakowało jej od dawna. Urosły jej skrzydła i odleciała do świata swoich uwielbianych słów. Oczy zaszkliły się i poczuła ogromną ulgę. Dziś znowu spędza wieczór z laptopem na kolach. Przymyka co chwilę powieki i cofa się w czasie do chwil z poprzedniego tygodnia.

Eva patrzy w oczy w kolorze trufli. Czuje pod powiekami, że jej własne oczy robią się wilgotne.
 - Co się dzieje?
 - Nic - Eva uśmiecha się czule i składa  pocałunek na jego ustach.- Nie mogę Ci powiedzieć.
 - Możesz mi powiedzieć wszystko.
 - Mogę. Ale nie chcę.
 - Powiedz.
 - Nie mogę. To znaczy mogę, ale Ty nie chcesz tego usłyszeć. Nie powinieneś tego usłyszeć - odpowiada Eva myśląc, czy może jednak powinien?

Chwilę wcześniej Eva siedzi na balkonie popijając wino i przegryzając je truskawkami. Delikatne światło rzuca tylko paląca się świeca. Można pomyśleć, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Jednak dla Evy ta chwila jest magiczna. To za sprawą towarzysza, którym jest Trzy.

Awans? Eva już nie jest hotelową kochanką, skoro spędzają czas w domu. Jakby po dniu pracy, a nie dwóch tygodniach opowiadają sobie co robili. To była miła chwila.

Chciałabym móc liczyć na więcej takich niezwyczajnie zwyczajnych chwil.

E.

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

wtorek, 23 stycznia 2018

Śmiać się jak mysz do sera.

To prawda, że lubię pisać.
Tak, to prawda, że potrafię zamienić uczucia w słowa.
Prawdą jest również, że daje mi to nie tyle przyjemność, co ulgę.

Ile jest słów, których nigdy nikt nie ujrzy? Ile takich kartek papieru zapisanych długopisem i googlowych dokumentów w chmurze? Tego nie wiem ja sama. Jest ich wiele zaczętych i porzuconych po jednym zdaniu. Są wśród nich takie z gwiazdką, co oznacza, że są ukończone. Mogę je jeszcze podzielić na te, które ktoś czytał i takie, których nie widziały ludzkie oczy, takie do których wracam i te, których po napisaniu nigdy więcej nie otworzę.

Najbardziej lubię to, co powstaje pod wpływem chwili. Jeden mały impuls wystarczy do napisania wypracowania. Lubię też to, co jest rozwinięciem jednego zdania, czasem nawet epitetu.

Nie potrafię jednak mówić. O swoich obawach, o lękach. O nadziejach, czy dylematach. A właściwie potrafię. Ale nie tym, którym to wszystko mówić powinnam.

T: Boję się.
J: Czego?
T: Że się w sobie zakochamy. 
J: To nic nie zmieni.
T: Ty już się zakochałaś. Ja też. 
J. To nic nie zmienia. 

Nie? A może jednak?
W ostatnim czasie pisze jeszcze więcej. I o wiele częściej chciałabym coś napisać, ale nie potrafię.
Łapię się na tym, że większość słów zapisanych skierowanych jest w kierunku konkretnego odbiorcy. A nie mogę się przecież tak odkrywać ;)

Mam wiele nowych wspomnień, które przywołuję na myśl, kiedy potrzebuję chwili odpoczynku, relaksu lub zwyczajnie rozluźnienia atmosfery.

Sery.
Lubię białe twarożki na świeżej bagietce, ze szczypiorkiem na przykład. Lubię żółty na kanapce, mozzarelle na pizzy. Lubię pseudopleśniowe Presidenty (jak zwał tak zwał) z orzechami włoskimi. Lubię serki wiejskie na śniadanie.
Ostatnio jadłam najgorsze na świecie sery jakieś tam. Były różne, cały zestaw. Każdy gorszy od poprzedniego. Nie potrafię opisać jak okropne to wszystko było. Próbowałam dosłownie po okruszynce, popijałam wodą, winem, a i tak nie mogłam znieść posmaku jaki pozostał w moich ustach. Gdyby ktoś kazał mi teraz spróbować tego ponownie od razu kazałabym się postukać palcem w głowę. Może za 10 lat przyjdzie mi na myśl kolejna próba, ale sorry, to "może" jest bardzo wątpliwe. To jednak stało się jednym z moich ulubionych wspomnień.


Kelner stawia przed Evą talerz pięknie ułożonych serów i opowiada, który jest jaki, a ona zapamiętuje pierwszy - krowi oraz fakt, że ostatni jest niebieski, zielony czy jakiś taki zepsuty. Ten pierwszy nie smakuje wcale. Z kolejnymi jest jeszcze gorzej. Ale Eva twardo próbuje każdego. Po dosłownie okruszynce. Każdy "kęs" obficie popijając na zmianę wodą i winem. Ale nie poddaje się. Postanowiła, że spróbuje wszystkiego (ciekawe, czy tak twardo trzymałaby się postanowień, gdyby w menu była ośmiornica). Tymczasem Trzy siedzi obok i śmieje się. Śmieje się niemal na głos obserwując zachowanie Evy. Śledząc ruchy jej dłoni, kiedy sięga widelcem po nieprawdopodobnie mały kawałek sera, kiedy podnosi go do ust i próbuje. Eva żałuje, że sama nie widzi min, jakie musi przy tym robić, skoro sprawiło to tyle zabawy Trzy. Przywołało na Jego twarzy prawdziwe zadowolenie, dziecięca radość.
Cały tamten wieczór Eva czuła się wyjątkowo, ale to ta chwila dała jej najwięcej satysfakcji. Moment, kiedy widziała prawdziwą radość w Jego oczach. W swojej próżności poczuła dumę, że to ona wywołała ten szczery śmiech. I w swojej naiwności pozwoliła sobie myśleć, że tak jak dla Evy dla Trzy również ta chwila będzie miłym wspomnieniem.


Teraz właśnie była ta chwila, kiedy musiałam pomyśleć o czymś przyjemnym. Teraz właśnie była ta chwila, kiedy siedząc w pracy śmieję się jak mysz do sera. Zresztą, na wspomnienie sera ;)

Eva.




wtorek, 3 października 2017

Siedem lat (nie)szczęścia

Eva i Trzy trzymając się za ręce odpoczywali na rozkładanych leżakach. W salonie. Z widokiem na taflę wody.
T: Ucieknijmy.
E: Dokąd? - zapytała Eva choć wiedziała, że to niemożliwe.
T: Nie ważne. 
E: Zostawiłbyś wszystko, co masz? Zrezygnowałbyś z tego?
T: Boję się. Że kiedyś nie będzie miał kto potrzymać mnie za rękę. 

Innym razem
T: Lećmy gdzieś. Chociaż na kilka dni. 
E: Do Paryża!
T: Dlaczego akurat tam?
E: Bo to musi być piękne miasto. Tak myślę. 
T: Jest. Kiedyś Cie tam zabiorę. 

To było jakieś 7 lat temu.

Ostatni raz:
E: Proszę... nie dzwoń. Nie pisz. Nie mogę Ci wytłumaczyć. Wszystko się skomplikowało, mam trochę problemów. Może się kiedyś odezwę. Ale proszę, Ty tego nie rób. - Eva prosiła w nadziei, że w ten sposób uchroni Trzy przed konsekwencjami jej własnej głupoty.
T: Dobrze. Odezwij się. 

To było w 2012. Wtedy trafiłam do swojego piekła. Rozmawialiśmy raz od tamtej pory. Nie pamiętam jednak tej rozmowy. W ostatni weekend niepodziewanie znowu pojawiła się okazja. Udało się nie tylko porozmawiać, ale nawet spotkać. Jechałam na to spotkanie z Trzy bardzo zdenerwowana. Po takim czasie... Całe zdenerwowanie minęło, kiedy Go zobaczyłam.

Trzy.
To człowiek, który ciągnął mnie do góry. Imponował mi swoją pracowitością, inteligencją. I wytrwałością. To człowiek, który do wszystkiego doszedł sam. Byłam nim zafascynowana. Nadal jestem.
To człowiek, przez którego paradoksalnie upadłam na samo dno. Wszystko, przez co przeszła Młoda zaczęło się przez znajomość z Nim.
To człowiek, z którym uciekłabym 7 lat temu, gdybym już wtedy potrafiła jak dzisiaj być egoistką.

To spotkanie było trudne. Ale też przyjemne. Nie było potrzeby otwierania mnie. Wysypywałam się jak piasek w klepsydrze. Spokojnie, w jednym tempie. Słowa opisujące ostatnie 5 lat płynęły wraz ze łzami. Sama nie wiem, czy te łzy wynikały z rozdarcia, czy z ulgi jaką czułam mogąc bez nawet najmniejszych oporów mówić o przeszłości. Można byłoby stwierdzić, że pomógł alkohol wypity wcześniej. Ale to nie jest prawdą. Ja chciałam wszystko opowiedzieć mojemu rozmówcy.

Trzy to człowiek, któremu zawsze ufałam. Dziś uświadomiłam sobie jak bardzo byłam do Niego przywiązana. Traktowałam Go jak najlepszego przyjaciela, jak nauczyciela, jak kochanka.

Dziś nie myślę, "co by było, gdyby...". Oboje dużo w tym czasie przeszliśmy. Trzy oczywiście z sukcesami, a ja z nauczkami. Oboje jesteśmy dziś innymi ludźmi.

Ja jestem na pewno inna. Lepsza? Gorsza? Zwyczajnie inna.
Chciałabym tak wiele powiedzieć jeszcze Trzy. Opowiedzieć mu tyle historii, ile zdążę, żeby się nie znudził. Ale on nigdy nie był znudzony. Zawsze cierpliwie słuchał moich opowiadań, historii. Z Trzy dzieliłam się nie tylko tym, co dobre. On nigdy, nawet przez chwilę nie wzbudzał u mnie potrzeby wkładania maski. Chcę usłyszeć jeszcze wiele o życiu Trzy w tym czasie. Chcę poznać tajemnice zmian jakie w nim zaszły, ich przyczyny i skutki.

Dlaczego po tylu latach znowu się pojawia?
Dlaczego po tylu latach ja czuję się jakby kontakt nigdy nie zanikł?
Bo chcę. Bo mogę.
Bez wymagań, bez oczekiwań, bez przymusu, Zwyczajnie.

To spotkanie pozwoliło mi z siedmiu ostatnich lat wyciągnąć, to, co najlepsze. Z siedmiu lat trudnych, najgorszych wyciągnąć te chwile, które dawały szczęście. Choćby małe, choćby pozorne.

E.