Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miłość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miłość. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady". 









czwartek, 27 czerwca 2019

Światło

Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.

Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.

Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość? 

Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była. 
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy. 
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny. 
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami. 
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością. 
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko. 
Uległość jest...

Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.

Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.

Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.

E.

* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

wtorek, 6 lutego 2018

Pożegnanie z gracją

Eva jedzie do pracy komunikacja miejską słuchając na przemian dwóch piosenek. Przed Evą stoi mężczyzna po sześćdziesiątce. Pomimo wolnych miejsc stoi, jakby obawiał się, że siadając zniszczy pakunek, który trzyma w ręce. Pudełko pączków. Na samą myśl o nich robi mi się słodko i błogo. Eva zastanawia się, czy w pracy będą pączki. W tamtym roku były tylko dlatego, że sama je kupiła, więc nie licząc na zarząd zagląda przed pracą do spożywczego i wychodzi z torbą tłuściutkich nadziewanych różnymi specyfikami od kremu toffi po zwykłą marmoladę pysznościami. Uśmiecha się od ucha do ucha po wejściu do biura, bo wie, że sprawi tym przyjemność kolegom i koleżankom z pracy, bo na stole nic nie ma.

E: Hej, mam pączki - mówi zadowolona Eva zdejmując kurtkę. 
K: Po co?
E: No, bo tłusty czwartek!
K: Przecież dzisiaj wtorek...

I czar prysł.

Nie ma mnie. Jestem obecna ciałem, ale nie ma mojego ducha. Ten poleciał do Paryża słuchając na przemian dwóch piosenek dzisiaj rano. Powoli do mnie dociera. Wcale nie byłam na to gotowa. Myślałam, że jestem. Wiedziałam, co się wydarzy. Czułam to. I wydawało mi się, że to akceptuję. Miałam rację. Tylko mi się wydawało.

Ktoś zdecydował za mnie. Ktoś uważa, że wie lepiej niż ja sama, co jest dla mnie dobre.
Jestem rozdarta.
Z jednej strony chcę milczeć i z całą pokora i uległością zgodzić się na to, co jest dla mnie "lepsze".
Z drugiej strony, cała się wewnątrz trzęsę ze złości, bo dotarło do mnie jak bardzo w tym wszystkim zostało pominięte moje zdanie. Tak naprawdę nie mogłam go nawet wyrazić zanim zapadła decyzja, która - swoją drogą - zupełnie mi się nie podoba.

I jestem smutna. To wszystko spadło na mnie tak nagle. Jestem bezradna.

Znajdę sposób. Tym razem będzie inaczej.
Znajdę.

E.

piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva