Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zakochanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zakochanie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady". 









czwartek, 27 czerwca 2019

Światło

Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.

Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.

Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość? 

Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była. 
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy. 
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny. 
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami. 
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością. 
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko. 
Uległość jest...

Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.

Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.

Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.

E.

* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.

poniedziałek, 18 czerwca 2018

To, co dobre

Eva miała dziś bardzo trudny dzień. Nerwowy, stresujący. Do tego stopnia, że zapomniała o jedzeniu bo nie czuła głodu, a poziom adrenaliny pozwolił jej zapomnieć również o kawie. Wracała do domu zmęczona i bez humoru. Wszystko zmieniło się, kiedy otworzyła drzwi mieszkania. Uderzył ją unoszący się w pomieszczeniu zapach kwiatów, które od wczoraj są ozdobą salonu. Zalała ją fala ciepła, spokoju i beztroski. W jednej sekundzie poczuła się pełna energii i można nawet powiedzieć, że nastrój zmienił się diametralnie.

Poprzedniego dnia Eva przygotowała się na piknik z Trzy. Były lody i czereśnie. I woda chłodziła się od samego rana, żeby gasić pragnienie w upalny dzień. Wszystko było zaplanowane, więc niespodzianką okazało się, że Eva nie ma zejść na dół, tylko spodziewać się Trzy u siebie. Po dźwięku domofonu czeka już gotowa przy drzwiach. Serce wali jak szalone, kiedy rozlega się pukanie. I wielkie zaskoczenie, kiedy pierwszy plan zajmuje bukiet ogromnych kwiatów.
E: Z jakiej to okazji:
T: Bez okazji. 
E: Coś przeskrobałeś, czy dopiero wydarzy się coś, co mi się nie spodoba?
T: Nic. Pomyślałem, że sprawię Ci przyjemność. 

Eva nawet nie potrafi opisać jak wielka ta przyjemność była. Bo Eva przecież nie oczekuje takich gestów więc każdy z nich docenia podwójnie. A Trzy zaskakuje ją, kiedy ona zupełnie się tego nie spodziewa. Jak samą możliwością spędzenia razem czasu.

Bo Eva spędziła wczoraj cudowne popołudnie. Co było takiego niezwykłego? A właśnie to, że było niezwykle zwyczajne. Spacer, kolacja, lody, seks. Niby nic, prawda? A jednak Eva uśmiecha się sama do siebie. Dostała piękne kwiaty. Dostała pocałunki. I dostała czas. Najcenniejsza w moich oczach nagroda. Czas poświęcony Evie. Chwilami było trudno. Chwilami nawet Eva bała się powiedzieć choćby słowo. Ale było pięknie. Bo razem. Tylko dla siebie. I Eva ma jeszcze jedną nagrodę. Pewność, że Trzy również miło spędził ten czas.

Eva ma listę życzeń. Zrobiła taką dawno temu jeszcze kiedy była Młodą. Jakie to zabawne jak bardzo zmieniły się jej priorytety. Bo teraz na tej liście są życzenia, które w większości przypadków mają podobny format, ale towarzyszy im dopisane "... z Trzy".
Jest jednak coś niezwykłego, bo na tej liście pojawia się tak wiele zupełnie prozaicznych czynności, że ktoś mógłby powiedzieć "Jakie to banalne, proste. W czym problem?". A my doskonale wiemy, że czasami te właśnie prozaiczne rzeczy są najtrudniejsze do zrobienia, a to powoduje, że każda z tych prozaicznych rzeczy cieszy o wiele bardziej.

I jeszcze jedno. Jakoś tak się złożyło, że piszę dziś siedząc na podłodze w sypialni. Z uśmiechem wymalowanym na mojej twarzy nie tylko na wspomnienie wczorajszego popołudnia. Zerkam na wstążkę przywiązaną do łóżka. I mam dziwne wrażenie, że wyraz mojej twarzy ulega zmianie i w anielskim rozmarzonym wzroku pojawiają się piekielne płomyki ;)

E.

środa, 13 czerwca 2018

Obietnice

Podaj mi swą dłoń 
I nie puszczaj mnie. 
Ja nie puszczę Cię. 
Obiecuję... 

Popatrz mi w oczy 
I uśmiechnij się. 
Ja też uśmiechnę się. 
Obiecuję...

Otwórz ramiona
I obejmij mnie.
Ja też przytulę Cię.
Obiecuję...

Otwórz myśli 
I wpuść tam mnie.
Ja wysłucham Cię.
Obiecuję...

Odetchnij spokojnie
I poczuj mnie.
Ja będę czuć Cię. 
Obiecuję...


Eva nie chce tylko brać. Chce też dawać. Chce być wsparciem. Chce być potrzebna. Czeka na przyzwolenie. Tymczasem martwi ją milczenie

Są chwile, które przynoszą zwątpienie. Chwile, w których wydaje mi się, że nie mam siły, nie jestem dość dobra, brakuje mi odwagi czy pewności siebie. Dziś jest zupełnie inaczej. Dziś całą swoją duszą wierzę, że zniosę wszystko. Dam radę w każdej sytuacji. Bo tylko wtedy będę pomocna. Tylko wtedy będę się do czegoś nadawała.

Eva nie poznaje sama siebie. Jaka Eva jest naprawdę? Taka jak dziś czy taka jaka była kilka miesięcy temu?

E.




poniedziałek, 28 maja 2018

Chwila

Chwila na która tak długo czekałam przyszła nagle. Zupełnie niespodziewanie.

Pierwszy weekend od dawna, kiedy mogłam naprawdę odpocząć. Nie miałam żadnych planów, więc mogłam robić na o miałam ochotę. Pójść na basen, na siłownię, uczyć się, sprzątać, poprasować. Mogłam wszystko. Nie musiałam nic.

Eva wbrew pozorom wypoczęta poczuła się w niedzielny wieczór po dwóch godzinach treningu. Była nie tylko wypoczęta, ale też bardzo zadowolona z siebie.
Z butelką piwa w jednej ręce i laptopem w drugiej stanęła na balkonie i pomyślała, że to jest ta właśnie magiczna chwila, której brakowało jej od dawna. Urosły jej skrzydła i odleciała do świata swoich uwielbianych słów. Oczy zaszkliły się i poczuła ogromną ulgę. Dziś znowu spędza wieczór z laptopem na kolach. Przymyka co chwilę powieki i cofa się w czasie do chwil z poprzedniego tygodnia.

Eva patrzy w oczy w kolorze trufli. Czuje pod powiekami, że jej własne oczy robią się wilgotne.
 - Co się dzieje?
 - Nic - Eva uśmiecha się czule i składa  pocałunek na jego ustach.- Nie mogę Ci powiedzieć.
 - Możesz mi powiedzieć wszystko.
 - Mogę. Ale nie chcę.
 - Powiedz.
 - Nie mogę. To znaczy mogę, ale Ty nie chcesz tego usłyszeć. Nie powinieneś tego usłyszeć - odpowiada Eva myśląc, czy może jednak powinien?

Chwilę wcześniej Eva siedzi na balkonie popijając wino i przegryzając je truskawkami. Delikatne światło rzuca tylko paląca się świeca. Można pomyśleć, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Jednak dla Evy ta chwila jest magiczna. To za sprawą towarzysza, którym jest Trzy.

Awans? Eva już nie jest hotelową kochanką, skoro spędzają czas w domu. Jakby po dniu pracy, a nie dwóch tygodniach opowiadają sobie co robili. To była miła chwila.

Chciałabym móc liczyć na więcej takich niezwyczajnie zwyczajnych chwil.

E.

czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

czwartek, 26 października 2017

Latające masło

Znowu to samo.

Eva siada przed komputerem z wielkim zapałem, żeby coś napisać. Ma w głowie tak wiele słów, które muszą zostać zobrazowane, ma tak wiele do powiedzenia. Otwiera stronę i dwadzieścia razy kasuje pierwszy akapit. Wszystkiego jest tak dużo, ze nie wie jak to uporządkować. Nie wie z której strony ugryźć temat.

Już kilka, a może nawet kilkanaście dni próbuję napisać, co się dzieje. I dzisiaj przychodzi taka chwila, że chyba nic innego nie pomoże. Towarzyszy mi dziwna uczucie. Jakbym podświadomie czekała na coś złego. Obawa. Niepewność. Wszystko to nasiliło się w ostatnich godzinach i nie chce mnie opuścić. Lampka wina, która miała mnie rozluźnić nie pomogła. Zastanawiam się, czy przyczyną moich lęków są decyzje, które podejmuję teraz, czy te, które podjęłam w przeszłości.

Październik. Pojawiają się pierwsze pomysły na sylwestrowe wyjazdy. A w mojej głowie automatycznie zaczęło rysować się podsumowanie roku. Strach pomyśleć, co się w nim znajdzie...

Październik. To dla mnie miesiąc trudny. Głęboko ukrywany żal jaki mam do siebie, nie daje mi spać w nocy. A jeszcze bardziej męczą mnie wyrzuty sumienia. Że pomimo tego żalu, który mam do siebie, potrafię się bawić. Potrafię się cieszyć, śmiać i korzystać z tego, co daje mi życie.

Październik. Miesiąc, który zaskakuje mnie intensywnością zdarzeń zupełnie nieprzypadkowych, a zarazem totalnie niespodziewanych. zdarzeń, które mają ogromny wpływ na moje plany, zamiary i cele. Skutecznie dbałam o zapełnienie sobie każdej wolnej chwili tego miesiąca i byłam szczęśliwa, że mi się to udaje. Nie chcę powiedzieć, że wzięłam sobie na głowę zbyt dużo, bo byłoby to kłamstwem. Ja chcę od życia za dużo na raz. Brakuje mi cierpliwości. Brakuje mi organizacji. Nie mam czasu dla siebie. Nie mogę sobie na taki czas dla siebie pozwolić, bo wtedy przychodzą mi do głowy pomysły, które sieją zamęt. I myśli, które powinnam zostawić za sobą już dawno i nigdy, do nich nie wracać.

Październik. Czas rozwiązania. Czas pozbyć się lin, które emocjonalnie wciąż trzymają mnie blisko przeszłości. Tam nie ma dla mnie miejsca. Nigdy nie było.

Październik. Miesiąc, który był w ubiegłym roku miesiącem niepewności, oczekiwania.

Eva miała ostatnio okazję spotkać się z "przyjaciółką" z dzieciństwa. Znają się od zawsze. Przyjaźniły od 12 roku żucia.  
Całe spotkanie przyniosło Evie tylko świadomość, że przyjaciółka nie zmieniła się przez prawie 10 lat. Nadal pozostała tą, która "może wszystko". Tą, która nie potrafi pogratulować nawet najmniejszego sukcesu, ale za każdym razem musi przebić go jakimś lepszym, ciekawszym. Będąc dzieckiem Eva bardzo przeżywała, że we wszystkim była gorsza. Przyjaciółka odbijała jej każdego faceta,  krytykowała każdą decyzję.
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.



Październikowy dramat: 
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo.  A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.


Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.

E.


P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)