Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pożegnianie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pożegnianie. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

niedziela, 2 kwietnia 2017

Zatrzaśnięcie drzwi

7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.

Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.

Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.

Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.

Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.

Eva