7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.
Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.
Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.
Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.
Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.
Eva