Sama.
Strach.
S.
Smutek.
Szansa.
Rozdział 1. Sama
Zbyt często życie podejmuje decyzje za moimi plecami.
Chciałam mieszkać sama, wiele razy o tym wspominałam. Ale nie już, nie w tej chwili. Nie tak nagle. Decyzja została podjęta niespodziewanie i bez mojej wiedzy.
W pierwszej kolejności zdenerwowałam się. Bardzo. Chodziłam i przeklinałam wszystko i wszystkich. Później pomyślałam, że właściwie powinnam się cieszyć.
Po godzinie plątania się między pokojami, kiedy opadły emocje, a ja zdążyłam pokręcić się sama dotarło do mnie, co przeraża mnie najbardziej.
Rozdział 2. Strach
Zostałam sama. I nie chodzi o samotność w kontekście towarzystwa. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, które miałam wiedząc, że ktoś do mieszkania wróci, że jednak ktoś jest za ścianą.
Usiadłam na podłodze w pustym pokoju i polały się łzy. Nie powinnam się bać. Już od tak dawna jest spokój. Dlaczego więc dzisiaj wróciły wspomnienia, a wraz z nimi lęk i nerwobóle? Dlaczego zapulsowało ramie, na którym blizny są praktycznie niewidoczne? Dlaczego?
Rozdział 3. S.
To już druga niedziela z rzędu, kiedy wracam do domu i cierpię. Dzisiaj jestem kompletnie zaskoczona. Ubiegłotygodniowego cierpienia sama chciałam, byłam na nie przygotowana. Teraz nie potrafię powiedzieć, co jest gorsze.
Ostatni tydzień był... krótki. Przeżyłam go jak jeden dzień. Czas uciekł tak szybko, że właściwie nie potrafię powiedzieć co się w tym czasie wydarzyło. Okrutnie tęsknie. Choćby za nic nieznaczącym "dzień dobry", "dobrej nocy". Łapię się na tym, że kursor miga w okienku wiadomości, a ja walczę sama ze sobą, a jednak nic nie piszę. Nie mogę, bo jeśli dostałabym odpowiedź pewnie zmieniłabym zdanie.
Rozdział 4. Smutek
Nie jest mi smutno, że nie padło chociaż pytanie, czy dotarłam. Przecież nie chciałam tego. Żyję jak maszyna mechanicznie wykonując to, co muszę i nic ponad to. Smutek w moich oczach podobno zaraża innych. Nie wolno mi tak robić. Nie wolno mi przespać ani jednego dnia więcej. I tak jestem stara. Nie mogę obudzić się za jakiś czas z poczuciem, że coś mnie ominęło. Nie mogę się cofać. Pierwszy krok nie może być krokiem do tyłu.
Rozdział 5. Szansa
"patrzysz na mnie i wołasz
wszystko boli
przytulam Cię i szepczę
ale wszystko może się zagoić" [R.K]
(chwilami zastanawiam się, czy Rupi faktycznie mi pomaga, czy raczej pogłębia rany)
Próbuję. Serio. Próbuje dać sobie szanse na "normalność". Wiem, że mam jeszcze szansę na zrealizowanie planów. Musze sobie tylko przypomnieć te wszystkie plany i na nowo zrobić listę, bo przez rok odkąd pojawiłam się tutaj te plany ewoluowały tak wiele razy, że już nie wiem, które z nich chcę realizować. Ale szansa jest. Skorzystam.
Obiecuję, że ten tydzień będzie lepszy.
Eva.