poniedziałek, 28 maja 2018

Chwila

Chwila na która tak długo czekałam przyszła nagle. Zupełnie niespodziewanie.

Pierwszy weekend od dawna, kiedy mogłam naprawdę odpocząć. Nie miałam żadnych planów, więc mogłam robić na o miałam ochotę. Pójść na basen, na siłownię, uczyć się, sprzątać, poprasować. Mogłam wszystko. Nie musiałam nic.

Eva wbrew pozorom wypoczęta poczuła się w niedzielny wieczór po dwóch godzinach treningu. Była nie tylko wypoczęta, ale też bardzo zadowolona z siebie.
Z butelką piwa w jednej ręce i laptopem w drugiej stanęła na balkonie i pomyślała, że to jest ta właśnie magiczna chwila, której brakowało jej od dawna. Urosły jej skrzydła i odleciała do świata swoich uwielbianych słów. Oczy zaszkliły się i poczuła ogromną ulgę. Dziś znowu spędza wieczór z laptopem na kolach. Przymyka co chwilę powieki i cofa się w czasie do chwil z poprzedniego tygodnia.

Eva patrzy w oczy w kolorze trufli. Czuje pod powiekami, że jej własne oczy robią się wilgotne.
 - Co się dzieje?
 - Nic - Eva uśmiecha się czule i składa  pocałunek na jego ustach.- Nie mogę Ci powiedzieć.
 - Możesz mi powiedzieć wszystko.
 - Mogę. Ale nie chcę.
 - Powiedz.
 - Nie mogę. To znaczy mogę, ale Ty nie chcesz tego usłyszeć. Nie powinieneś tego usłyszeć - odpowiada Eva myśląc, czy może jednak powinien?

Chwilę wcześniej Eva siedzi na balkonie popijając wino i przegryzając je truskawkami. Delikatne światło rzuca tylko paląca się świeca. Można pomyśleć, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Jednak dla Evy ta chwila jest magiczna. To za sprawą towarzysza, którym jest Trzy.

Awans? Eva już nie jest hotelową kochanką, skoro spędzają czas w domu. Jakby po dniu pracy, a nie dwóch tygodniach opowiadają sobie co robili. To była miła chwila.

Chciałabym móc liczyć na więcej takich niezwyczajnie zwyczajnych chwil.

E.

piątek, 18 maja 2018

Niewypowiedziane

Świat oszalał.

Czego chce Eva? Dobija się do mnie tuż po przebudzeniu, dobija się, kiedy gotowa jestem do spania. A w chwili, kiedy dopuszczam ją do słowa nie ma nic do powiedzenia. Nie daje mi spokoju. Wiem, że Evę coś trapi. Widzę to, czuję to. Ale jeśli Eva sama nie będzie wiedziała, czym się martwi ja nie będę w stanie nic zrobić, żeby zmienić sytuację.

Eva czuję się jak w piekarni. Na nic nie ma czasu. Każdy dzień jest wypełniony. Ciągła gonitwa. To jest dobre. Psychicznie dobre. Ale widzę, że Eva nie nadąża fizycznie. Eva też to widzi, ale nie chce się przyznać.
Nie wiem jak wytłumaczyć fakt dzisiejszego zdarzenia. Eva poczuła się dziś jak wyrwana ze snu. Nagle. Nie wiedzieć czemu zaparkowała w najbliższym możliwym miejscu, rozłożyła się na fotelu, zamknęła oczy i odliczyła od 10 do 0. Dlaczego? Bo uświadomiła sobie, że jest na drugim końcu miasta i pojęcia nie ma jak się tam znalazła. Ostatnie czego była świadoma, to czerwone światło na skrzyżowaniu w centrum. Zerknęła na zegarem i z bólem stwierdziła, że jechała 40 min. Jak to możliwe, że nie pamięta całej tej drogi? Gdzie była przez ten czas myślami? Wystraszyła się. Bo to nie pierwszy raz.


Tak sobie leżę i myślę, że zupełnie nie o tym chciałam pisać. Od kilku dni zerkam na komputer, ale kiedy już myślę, że przyszła pora na pisanie nie wiem od czego miałabym zacząć.

Jestem trochę rozbita. Wszystko wydaje się być dobrze, więc zupełnie nie rozumiem skąd u mnie tyle obaw. Jakby jakaś chmura wisiała i za chwilę miała wylać całą swoją zawartość. Czegoś mi w tym całym pędzie brakuje. Może zwykłej chwili spokoju?
Stan w którym tkwię nie podoba mi się. Wcale.

Jak szybko można się wypalić?
Eva była tak zadowolona. Miała tyle entuzjazmu. A w tym tygodniu bardzo często miałam wrażenie, że nie ma siły. W tym tygodniu miała trudności zarówno ze wstawaniem jak i z zasypianiem. Dzisiejszego ranka szukała nawet sobie wymówek. Nie, nie poddała się. Ale samo to, że chciała bardzo mnie zirytowało. Zmienność jej nastrojów irytuje mnie nieustannie.

Eva przyznała się dziś przed sama sobą, że jest jej przykro. Kiedy wszyscy robią co chcą jej zostaje robić, co może. Też chciałaby robić co chce, a nie może sobie na to pozwolić. Efekt zmian. I złego zarządzania czasem. I złego zarządzania sobą. Trudno. Może następnym razem się uda. powiedziała dziś Eva z najszczerszym z udawanych uśmiechów na jaki było ją stać. Przynajmniej mogła wytłumaczyć swoja odmowę zmianami bez szukania wymówek.

Evę tęskni za pisaniem. Chciałaby jak pół roku temu pisać o tym jak się czuje. Pozwalać słowom budować zdania, rozwijać się. Obserwować jak linijka po linijce tworzą coś głębokiego. Jak z jednego hasła, z jednego słowa tworzy się historia. Prawie jak z przebiśniegiem. Nie ma słów. Jakby między Evą a monitorem wyrosła ściana. palce na klawiaturze nie wystukują żadnej literki.

Eva własnie się rozpłakała. Jest na siebie zła tak bardzo, że emocje biorą nad nią górę.

Jestem wściekła na Evę za tą słabość. Eva nie może liczyć na to, że zawsze będzie mogła liczyć na czyjeś słowa. Wszystko zależy wyłącznie od niej samej. To ona ma w siebie wierzyć, a nie oczekiwać, że ktoś będzie w nią wierzył! Nie może w każdej trudnej chwili trwać w przekonaniu, że ktoś doda jej otuchy.

Ale mogę mieć nadzieję, że ktoś tego chce - odpowiada w myśli Eva.

Dobrej nocy.
E.

wtorek, 1 maja 2018

Rezygnacja

Szukam czegoś, czego mogłabym złapać się w chwilach jak ta, kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, a ja czuję pustą obojętność. Nie wiem, czy jest to spowodowane zmianami na które się zdecydowałam i związanych z nimi stresem i obawami, czy też zwyczajnie przeceniłam własną osobę i życie sprowadziło mnie na ziemię?

Coś pękło. Rozsypało się. Jak lustro rozbite na milion kawałków.

Dlaczego akurat dziś?

Od kilkunastu dni dzieje się coś złego. Jestem zmęczona. Zmęczona pozorami. Zmęczona czekaniem. Zabieganiem. Złudną nadzieją. Zmęczona niepewnością. Zmęczona samotnością.

Już czuję jak bardzo będzie chaotycznie. Zawsze tak jest, kiedy nie potrafię przyznać się wprost do tego jak się czuję. Przychodzi taka chwila, że chcę wyrzucić z siebie wszystko i wiem, że jeśli się zatrzymam i przeczytam, co napisałam nikt tego  nie przeczyta, bo zacznę w najlepszym przypadku poprawiać tekst, jeśli nie skasuję całości. Nie dziś.

Byłam ostatnio ponownie po pół roku na spotkaniu z którego poprzednio wyszłam tak silnie zmotywowana jakbym mogła przenosić góry. Z ostatniego nie wyniosłam nic. Czy  to zbieg okoliczności, że chwilę przed tym pierwszym razem w moim życiu pojawił się Trzy? Czy to przypadek, że teraz, pomimo, że jest dobrze wcale nie czuję tego, że tak własnie jest?

Jest inaczej. I różnica mnie boli.

Nie dało się inaczej. Wróciłam do początku. Słowo po słowie, zdjęcie po zdjęciu. Masa wspomnień. Masa uczuć, emocji. Zarówno przyjemnych jak tych mniej. Czy ja wymyślam? Kombinuje? A może tylko moje oczekiwania są większe niż możliwości? Dlaczego się złoszczę?

Wróciłam przez przypadek do tematu uległości. Mojej uległości. Nie. Nie jestem zupełnie uległa. Jest jednak we mnie kilka cech, które mogą mnie tak definiować. A do tematu sprowadza mnie zazwyczaj jedna potrzeba, a mianowicie poczucie przynależności. I nie chodzi mi wcale o bycie czyjąś własnością. W tym kontekście chodzi tylko o to, że chce, żeby ktoś interesował się mną, był ze mnie dumny, żeby ktoś mnie potrzebował.

Evie nie wolno zapominać, gdzie jest jej miejsce. Nigdy. Nie wolno jej cofać się w czasie i myśleć, że musi coś od siebie dać, żeby coś innego dostać. Eva może od siebie dawać tylko jeśli sama tego chce.
Nie wiem tylko, czy Eva potrafi w to uwierzyć.

Jutro Eva będzie inna. Będzie pewna siebie i zupełnie z siebie zadowolona. Jutro. Dziś już idzie spać. Może sen przyjdzie.

E.