Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zaufanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zaufanie. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 czerwca 2019

Światło

Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.

Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.

Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość? 

Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była. 
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy. 
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny. 
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami. 
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością. 
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko. 
Uległość jest...

Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.

Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.

Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.

E.

* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.

czwartek, 13 czerwca 2019

Powrót uległości

Często pojawiające się w ostatni czasie rozmowy na temat uległości skierowały moje rozważania na temat mojej własnej natury. Jednak to wydarzenia popchnęły mnie jeszcze głębiej. 

Patrzę na kochanków zamkniętych u objęciach. Spędzają spokojny wieczór rozmawiając i pijąc drinki. Zatapiają się w spokoju słów, kojącej nocnej ciszy.
Chwilę później patrzę jak rozpaleni wydawać by się mogło do granic zrzucają swoje ubrania całując się przy tym zachłannie. 
Kiedy Eva dostaje polecenie nie ruszać się wydaje jej się to banalnie proste. Trzy jej nie wiąże. I ona poddaje się jego dłoniom. Co chwilę widzę jej ręce kierujące się ku jego gorącemu ciału, które on cofa i przytrzymuje nad jej głową. Temperatura rośnie, a Eva rozumie, że nie ugasi tego pożądania dotykiem. Chce wytrzymać, bo tego chciał Trzy. Jeszcze wiele razy zaciskała poduszkę, żeby nie dotykać go. Spełnić Jego życzenie. Gdyby Eva była związana byłoby jej łatwo. Ale nie była i kosztowało ją to wiele wysiłku. Czuć tyle przyjemności, pożądanie, pragnienie, a mimo to nie zrobić nic przeciwko woli Trzy. To kosztowało Evę naprawdę wiele samozaparcia. I bolało. Bolało cierpienie wywołane wzrastającym apetytem, by go dotknąć. 
 - Czy mogę Cię dotknąć? - zapytała.
 - Tak.
Wtedy następuje eksplozja. Pożądania, namiętności, pragnień. I jeszcze czegoś, co nie zostaje nazwane po imieniu. Ale słowa były najmniej istotne. 


Dominacja dominacji nierówna. Każdy ma swój własny obraz. Tej nocy Eva utwierdziła się w przekonaniu, że chce ulegać. Na warunkach Trzy. 

E.

wtorek, 1 maja 2018

Rezygnacja

Szukam czegoś, czego mogłabym złapać się w chwilach jak ta, kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, a ja czuję pustą obojętność. Nie wiem, czy jest to spowodowane zmianami na które się zdecydowałam i związanych z nimi stresem i obawami, czy też zwyczajnie przeceniłam własną osobę i życie sprowadziło mnie na ziemię?

Coś pękło. Rozsypało się. Jak lustro rozbite na milion kawałków.

Dlaczego akurat dziś?

Od kilkunastu dni dzieje się coś złego. Jestem zmęczona. Zmęczona pozorami. Zmęczona czekaniem. Zabieganiem. Złudną nadzieją. Zmęczona niepewnością. Zmęczona samotnością.

Już czuję jak bardzo będzie chaotycznie. Zawsze tak jest, kiedy nie potrafię przyznać się wprost do tego jak się czuję. Przychodzi taka chwila, że chcę wyrzucić z siebie wszystko i wiem, że jeśli się zatrzymam i przeczytam, co napisałam nikt tego  nie przeczyta, bo zacznę w najlepszym przypadku poprawiać tekst, jeśli nie skasuję całości. Nie dziś.

Byłam ostatnio ponownie po pół roku na spotkaniu z którego poprzednio wyszłam tak silnie zmotywowana jakbym mogła przenosić góry. Z ostatniego nie wyniosłam nic. Czy  to zbieg okoliczności, że chwilę przed tym pierwszym razem w moim życiu pojawił się Trzy? Czy to przypadek, że teraz, pomimo, że jest dobrze wcale nie czuję tego, że tak własnie jest?

Jest inaczej. I różnica mnie boli.

Nie dało się inaczej. Wróciłam do początku. Słowo po słowie, zdjęcie po zdjęciu. Masa wspomnień. Masa uczuć, emocji. Zarówno przyjemnych jak tych mniej. Czy ja wymyślam? Kombinuje? A może tylko moje oczekiwania są większe niż możliwości? Dlaczego się złoszczę?

Wróciłam przez przypadek do tematu uległości. Mojej uległości. Nie. Nie jestem zupełnie uległa. Jest jednak we mnie kilka cech, które mogą mnie tak definiować. A do tematu sprowadza mnie zazwyczaj jedna potrzeba, a mianowicie poczucie przynależności. I nie chodzi mi wcale o bycie czyjąś własnością. W tym kontekście chodzi tylko o to, że chce, żeby ktoś interesował się mną, był ze mnie dumny, żeby ktoś mnie potrzebował.

Evie nie wolno zapominać, gdzie jest jej miejsce. Nigdy. Nie wolno jej cofać się w czasie i myśleć, że musi coś od siebie dać, żeby coś innego dostać. Eva może od siebie dawać tylko jeśli sama tego chce.
Nie wiem tylko, czy Eva potrafi w to uwierzyć.

Jutro Eva będzie inna. Będzie pewna siebie i zupełnie z siebie zadowolona. Jutro. Dziś już idzie spać. Może sen przyjdzie.

E.




poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Po kwietniowej kawie

I.

Minęły dwa miesiące odkąd widzieli się ostatni raz. Tamto spotkanie miało być pożegnaniem. Mimo szczerych chęci Eva postanowiła nie odpuszczać. W głowie zakodowała sobie, że to nie prawda, że musi przeczekać. Postanowiła tym razem być nawet, jeśli jej obecność miałaby nie znaczyć nic. Wiedziała, że znaczy. Że jest potrzebna. Słowa pisane jej nie wystarczały. Słowa pisane nie oddają emocji tak wyraźnie. Przyszedł czas na spotkanie. Choć wiedziała, że takie nastąpi do końca nie mogła uwierzyć, że to właśnie teraz się dzieje. 

Teraz Eva czeka na Trzy. Stara się uśmiechać, cieszyć z tego spotkania. Jest jednak zdenerwowana. W jej myśli wkrada się znienawidzony dźwięk służbowego telefonu. Spaceruje w tą i z powrotem tłumacząc nieistotne sprawy, co pozwala jej nie myśleć o nadchodzącym spotkaniu. Kończy rozmowę i nie musi czekać długo. Przyjechał i uśmiecha się do niej przez szybę samochodu. 

Rozmowa. Eva prosi Trzy, żeby opowiedział jej o sprawach bieżących. Uwielbia przecież słuchać jak opowiada o tym, co dla niego ważne. I śmieje się. Śmieje się oczami. Oczami, które robią się wilgotne, co nie powinno mieć miejsca. W tej chwili ze wzmożoną siłą uderza Evę świadomość jak bardzo tęskniła, jak bardzo brakowało jej spojrzenia oczu w kolorze trufli. Jaką radość sprawiał jej uśmiech pojawiający się na twarzy Trzy. Rozmowy toczą się na milion różnych tematów. Mniej i bardziej istotnych i wtedy pada to jedno słowo, które sprawia, że miejsce, w którym Eva miała kiedyś serce zaczyna pulsować. 
Tęsknię. 
Czas  teraźniejszy. Ciągły. 

Padają pytania. Mieszają się w Evie radość, smutek, żal, złość i cała masa różnych innych uczuć. Nie wiem ile z tego udaje się Evie ukryć. To nie czas na takie przemyślenia. Czas na nie przyjdzie później. 

Trzy odwozi Evę do domu. To, co dzieje się w chwili pożegnania wstrząsnęło Evą.

Wiele jest rzeczy, zdarzeń czy słów, które w sposób zrozumiały tylko dla mnie, a czasami nawet dla mnie niezrozumiały wywołują u mnie niecodzienne emocje, uczucia. Są to zazwyczaj momenty, do których uwielbiam wracać w chwilach, kiedy nadchodzą mnie wątpliwości lub jakieś obawy. Przykładem jest powyższe pożegnanie Ewy i Trzy.

Bo ile może zawierać w sobie pocałunek?  Tęsknotę? Żal? Nadzieję? Wiarę? Ból? Pożądanie? I coś jeszcze, czego Eva nie chce nazwać? Bo to pożegnanie, ale nie smutne. Pożegnanie tym razem radosne, bo przepełnione nadzieją. To nawet więcej niż nadzieja. To pewność, że nie jest to pożegnanie ostatnie. Pewność, że wkrótce będą widzieć się ponownie. Pocałunek na który Eva tak bardzo czekała. Tęsknota, która towarzyszyła Evie przez tak okrutnie ciągnące się tygodnie wylała się jak deszcz z chmury. Jak deszcz, który nawadnia pola po tygodniach suszy. Pocałunek pełen żalu. Żal zmarnowanego czasu. Pocałunek pełen wiary, że to, co nastąpi po nim będzie tylko lepsze. Wiary, że sensem ostatnich tygodni bólu bylabpotrzeba uświadomienia sobie, co jest ważne, co jest dobre, co przynosi chwilę ukojenia. I pożądanie. Nieodłączny efekt każdego pocałunku.

Być może tylko Eva czuła to wszystko. Być może tak bardzo tęskniła, że wyolbrzymia emocje wywołane każda sekunda spędzoną z Trzy po tak długim czasie. Ale to jej uczucia. Jej emocje. Jej chwilą wspomnień i nikt jej wspomnienia tego pocałunku nie zabierze.

A w chwili takiej jak ta powrót do tamtej chwili daje mi siłę, nadzieję i wiarę. 

E.







czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

piątek, 9 lutego 2018

Wczoraj.

Eva leży na łóżku i czuje, jak łzy spływają z kącików jej oczu i wpływają wprost do uszu. Zastanawia się, co się z nią stało. Wmówiła wszystkim swego czasu, że lubi swoje życie. Wmówiła to nawet sobie. 
Miała Wilka od czasu do czasu, przyjaciółki, które zapełniały jej czas, samotne wieczory na przemyślenia i poranki w pośpiechu, żeby nie spóźnić się do pracy. 

Zmiana przyszła tak niespodziewanie. W niezwykłej formie. Czasami myślę, że to wygląda jak wybudzenie się z zimowego snu. Nagle Evie "chciało się". Jeść, uczyć, żyć. Nagle przypomniała sobie, że kiedyś miała na siebie plany, że coś miała osiągnąć. 
Zwrot też przyszedł niespodziewanie. Wczoraj Eva odłączyła lodówkę. Robi za dużo hałasu, a skoro i tak jest w niej tylko musztarda i jakaś konfitura od mamy (swoją drogą trzeba sprawdzić, czy nie zaczęła żyć własnym życiem), nie ma sensu żeby zużywała energię. Nazwę to udziałem w ochronę środowiska. 

Nie jestem fanką teorii spiskowych, ale to wszystko się nie klei. Nie pasuje. Nie wiem jak to się stało, że pojawiły się w mojej głowie wątpliwości. To tylko przypuszczenia. Nie jestem przecież, aż tak naiwna, prawda?
Jestem?

piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

niedziela, 12 marca 2017

Cieszę się

Coś się dzieje. Coś dobrego.
Czuję to w powietrzu, czuję to w sercu.

Jutro (dziś) będzie dobry dzień. Już teraz wiem, że tak będzie. Spędzę wieczór w cudownym towarzystwie ludzi, którzy szczerze cieszą się ze spotkania ze mną. Ta radość jest w pełni odwzajemniona.
Prawda jest taka, że dawno nie czułam się tak dobrze :)

Jestem dziś pełna dobrej energii. Pozytywnie nastawiona.

Daję się znaleźć. Polega to na wrzuceniu kilku słów o sobie na portal i czekaniu, aż zaczną spływać wiadomości. Przesiewaniu śmieci od czegoś interesującego na tyle, by zatrzymać się dłużej i docelowo  doprowadzenie do ewentualnego spotkania.

Napisałam więc kilka słów o sobie. Pisząc znowu myślałam o tym jak przez znajomość z S. głęboko w siebie mogłam zajrzeć, jak bardzo się zmienić, ukształtować, bo przecież tam się właśnie poznaliśmy, a jaka byłam wtedy? Zagubiona, to na pewno. Niedoświadczona. Niepewna. Nieświadoma. I nie mówię, że teraz już odnalazłam się, a od pozostałych słów mogę wykreślić pierwsze trzy literki. Ale na pewno teraz jest inaczej.

Kolejny krok. I tu zaczyna się zabawa z odrzucaniem wiadomości. Wygląda na to, że odrzucam wszystko jak popadnie.

Co się dzieje wtedy? Mam ochotę wyrzucić komputer przez okno czytając kolejne ściemy "panów", którzy nie potrafią zaakceptować, że kilka lat różnicy to mniej, niż dziesięć. Bo Przecież oni wiedzą lepiej.

Jak już mnie ktoś zainteresuje, okazuje się, że jestem zbyt dominująca. Nie ważne, że są to tylko wymagania, że to zachowanie dystansu, próba zdobycia powodów, by zaufać. Najlepiej od razu wcisnąć mi bat do ręki i przykleić metkę "dominującej".

Teraz zastanawiam się, czy ja właściwie muszę dawać się znaleźć? Może wystarczy otworzyć się na to, co jest tak blisko mnie?

Jutro będzie dobry dzień :)

E.

środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.

niedziela, 19 lutego 2017

Idziemy do przodu

Kiedy pierwszy raz szukałam informacji o BDSM byłam przerażona. Internet jako nieocenione źródło informacji dostarczył mi niezapomnianych wyrażeń, które dziś wspominam z ironicznym uśmiechem.
Minął prawie rok od mojego pierwszego kontaktu z tematem i mogę powiedzieć, że coś już wiem, coś już znam, ale nadal pozostaje mi wiele do odkrycia.

Moja uległa natura dawała się zauważyć od dawna, ale w kontekście zwykłej codzienności i nie wynikała z mojej chęci służenia, ale altruistycznego podejścia do życia.
Teraz wiem, ze tego nie da się jednak porównać z uległością, którą ukształtowałam w sobie. Co więcej, zmieniły się moje poglądy na życie, zmieniły się moje oczekiwania i plany na siebie.
To, czego nauczyłam się zostanie dla mnie i mam nadzieje, przyniesie coś dobrego.
Pozwoli mi znaleźć swoje szczęście i spełnienie.

Klimat dla mnie to już nie tylko wiązanie, poniżanie i bicie. To nie tylko emocje, zaufanie, bezpieczeństwo. To przede wszystkim odkrywanie siebie.
Ja na nowo odkryłam swoja kobiecość, pożądanie i przyjemność z seksu. Najbardziej jednak cieszę się z faktu, że nauczyłam się wierzyć w komplementy. Dlaczego to takie ważne? Bo po latach pozwoliło mi to odzyskać chociaż cząstkę pewności siebie.

Chcę wierzyć że nic nie dzieje się bez przyczyny. Chcę wierzyć ze wszystko co się wydarzyło miało jakiś cel. Te myśli dają mi względny spokój. Dają jakąś pociechę.

To, że na mojej drodze pojawił się S. pozwoliło mi uwierzyć, że mogę komuś zaufać, otworzyć się, dowiedzieć się więcej o sobie, o swoich potrzebach. Chcę wierzyć, że to spotkanie miało przygotować mnie na coś dobrego, na coś, co czeka na mnie. Na Kogoś, kto na mnie czeka. Może jest tuż za rogiem, może jeszcze daleko, a może tuż obok...

Eva