Pokazywanie postów oznaczonych etykietą klimat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą klimat. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 czerwca 2019

Światło

Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.

Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.

Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość? 

Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była. 
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy. 
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny. 
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami. 
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością. 
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko. 
Uległość jest...

Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.

Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.

Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.

E.

* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.

czwartek, 13 czerwca 2019

Powrót uległości

Często pojawiające się w ostatni czasie rozmowy na temat uległości skierowały moje rozważania na temat mojej własnej natury. Jednak to wydarzenia popchnęły mnie jeszcze głębiej. 

Patrzę na kochanków zamkniętych u objęciach. Spędzają spokojny wieczór rozmawiając i pijąc drinki. Zatapiają się w spokoju słów, kojącej nocnej ciszy.
Chwilę później patrzę jak rozpaleni wydawać by się mogło do granic zrzucają swoje ubrania całując się przy tym zachłannie. 
Kiedy Eva dostaje polecenie nie ruszać się wydaje jej się to banalnie proste. Trzy jej nie wiąże. I ona poddaje się jego dłoniom. Co chwilę widzę jej ręce kierujące się ku jego gorącemu ciału, które on cofa i przytrzymuje nad jej głową. Temperatura rośnie, a Eva rozumie, że nie ugasi tego pożądania dotykiem. Chce wytrzymać, bo tego chciał Trzy. Jeszcze wiele razy zaciskała poduszkę, żeby nie dotykać go. Spełnić Jego życzenie. Gdyby Eva była związana byłoby jej łatwo. Ale nie była i kosztowało ją to wiele wysiłku. Czuć tyle przyjemności, pożądanie, pragnienie, a mimo to nie zrobić nic przeciwko woli Trzy. To kosztowało Evę naprawdę wiele samozaparcia. I bolało. Bolało cierpienie wywołane wzrastającym apetytem, by go dotknąć. 
 - Czy mogę Cię dotknąć? - zapytała.
 - Tak.
Wtedy następuje eksplozja. Pożądania, namiętności, pragnień. I jeszcze czegoś, co nie zostaje nazwane po imieniu. Ale słowa były najmniej istotne. 


Dominacja dominacji nierówna. Każdy ma swój własny obraz. Tej nocy Eva utwierdziła się w przekonaniu, że chce ulegać. Na warunkach Trzy. 

E.

czwartek, 13 grudnia 2018

Bittersweet feeling


Stoi tuż za nią trzymając ręce na jej ramionach. Całuje kark, rozpina sukienkę, ale jej nie zdejmuje. Pasja, namiętność, pożądanie. Jest wszystko. A wszystko jest tak delikatne, tak subtelne. 

Trochę później Eva rozkłada na łóżku cały zestaw, który ma służyć przyjemności ich obojga. Zaczynają zabawę, ale bardzo szybko okazuje się, że Eva nie potrafi dominować. Nie chce tego robić. Przez chwilę próbuje. Stacza wewnętrzną walkę ze sobą. Potrafiła. Kiedyś potrafiła. Ale to nie ona się zmieniła. To sytuacja jest inna. O wiele lepiej Eva czuję się w roli uległej. Nic nowego. Taka jej natura? Nie. To nastrój, który może się zmieniać.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.

Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.

Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa".  Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.

E.





poniedziałek, 18 czerwca 2018

To, co dobre

Eva miała dziś bardzo trudny dzień. Nerwowy, stresujący. Do tego stopnia, że zapomniała o jedzeniu bo nie czuła głodu, a poziom adrenaliny pozwolił jej zapomnieć również o kawie. Wracała do domu zmęczona i bez humoru. Wszystko zmieniło się, kiedy otworzyła drzwi mieszkania. Uderzył ją unoszący się w pomieszczeniu zapach kwiatów, które od wczoraj są ozdobą salonu. Zalała ją fala ciepła, spokoju i beztroski. W jednej sekundzie poczuła się pełna energii i można nawet powiedzieć, że nastrój zmienił się diametralnie.

Poprzedniego dnia Eva przygotowała się na piknik z Trzy. Były lody i czereśnie. I woda chłodziła się od samego rana, żeby gasić pragnienie w upalny dzień. Wszystko było zaplanowane, więc niespodzianką okazało się, że Eva nie ma zejść na dół, tylko spodziewać się Trzy u siebie. Po dźwięku domofonu czeka już gotowa przy drzwiach. Serce wali jak szalone, kiedy rozlega się pukanie. I wielkie zaskoczenie, kiedy pierwszy plan zajmuje bukiet ogromnych kwiatów.
E: Z jakiej to okazji:
T: Bez okazji. 
E: Coś przeskrobałeś, czy dopiero wydarzy się coś, co mi się nie spodoba?
T: Nic. Pomyślałem, że sprawię Ci przyjemność. 

Eva nawet nie potrafi opisać jak wielka ta przyjemność była. Bo Eva przecież nie oczekuje takich gestów więc każdy z nich docenia podwójnie. A Trzy zaskakuje ją, kiedy ona zupełnie się tego nie spodziewa. Jak samą możliwością spędzenia razem czasu.

Bo Eva spędziła wczoraj cudowne popołudnie. Co było takiego niezwykłego? A właśnie to, że było niezwykle zwyczajne. Spacer, kolacja, lody, seks. Niby nic, prawda? A jednak Eva uśmiecha się sama do siebie. Dostała piękne kwiaty. Dostała pocałunki. I dostała czas. Najcenniejsza w moich oczach nagroda. Czas poświęcony Evie. Chwilami było trudno. Chwilami nawet Eva bała się powiedzieć choćby słowo. Ale było pięknie. Bo razem. Tylko dla siebie. I Eva ma jeszcze jedną nagrodę. Pewność, że Trzy również miło spędził ten czas.

Eva ma listę życzeń. Zrobiła taką dawno temu jeszcze kiedy była Młodą. Jakie to zabawne jak bardzo zmieniły się jej priorytety. Bo teraz na tej liście są życzenia, które w większości przypadków mają podobny format, ale towarzyszy im dopisane "... z Trzy".
Jest jednak coś niezwykłego, bo na tej liście pojawia się tak wiele zupełnie prozaicznych czynności, że ktoś mógłby powiedzieć "Jakie to banalne, proste. W czym problem?". A my doskonale wiemy, że czasami te właśnie prozaiczne rzeczy są najtrudniejsze do zrobienia, a to powoduje, że każda z tych prozaicznych rzeczy cieszy o wiele bardziej.

I jeszcze jedno. Jakoś tak się złożyło, że piszę dziś siedząc na podłodze w sypialni. Z uśmiechem wymalowanym na mojej twarzy nie tylko na wspomnienie wczorajszego popołudnia. Zerkam na wstążkę przywiązaną do łóżka. I mam dziwne wrażenie, że wyraz mojej twarzy ulega zmianie i w anielskim rozmarzonym wzroku pojawiają się piekielne płomyki ;)

E.

czwartek, 8 marca 2018

Dzień Kobiet

Spóźniona do pracy jadę taksówką. Od kierowcy dostaję  tulipana. Jest ładny. Jedyny dzisiaj. 

Tęsknię. Za poczuciem przynależności. Za świadomością, że nie jestem niczyja. Chciałabym... nie. Nie chciałabym. Pragnę tego. Słyszeć "moja...". Nie, nie jestem zazdrosna, a jednak dzisiejszy dzień był dla mnie poniekąd smutny, choć również zaskakująco miły. Kwiaty to nie wszystko. Przecież to nie ma znaczenia. Najważniejsza jest świadomość. A ja przecież dostałam już tak wiele. 

Pojawia się jednak niedosyt. Tęsknota. Poczucie winy. Jakiej winy? Co ja takiego zrobiłam?

Bycie niczyją jest trudne dla Evy, która chciałaby być dumą. Chciałaby być siłą. Powodem do uśmiechu. Oparciem. 
Poczucie pustki i osamotnienia jest tego dnia bardzo raniące. Ale jest coś silniejszego. Jest wiara w siebie. Wiara, którą Eva ma od niedawna. 






Eva

środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.

piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

piątek, 5 maja 2017

Wilki w lesie zawsze są.

Historia.

Eva umówiła się na kawę. Jak zwykle odkładała spotkanie, aż w końcu zrobiło jej się głupio i zgodziła się na kawę po pracy. Było jej wszystko jedno, jak minie ta godzina, ale jak to się zwykło mówić "pierwsze spotkanie nie powinno trwać dłużej niż godzinę", więc miała nadzieję na szybki powrót do domu. I przecież to tylko kawa.

W całej wymianie zdań, nie było właściwie nic ciekawego. Facet wydawał się Evie całkiem inteligentny, potrafił się wypowiedzieć i umiał się zachować. Miał klasę. W momencie, kiedy podnosił szklankę wzrok Ewy padł na jego zegarek. Nie, nie dlatego, że to był złoty rolex, ani nic w tym stylu.
Eva pomyślała, że to niemożliwe.

- Czy możesz pokazać mi zegarek? - zapytała, a On odwrócił rękę tarczą w jej stronę. 
- Nie interesuje mnie godzina, ale masz coś przypięte do paska.- maleńki znaczek. Wielkości jednogroszówki. Eva nie myliła się. Triskelion. - Przypadek? - dopytuje.
- Nie, nie przypadek. - Eva zauważa zmianę we wzroku swojego rozmówcy. - Nie często mi się zdarza, że ktoś rozumie jego wymowę. Jestem zaskoczony.
"Co Ty kurwa nie powiesz? Zaskoczony? Ja jestem w szoku. Miało nie być klimatycznie" - myśli Eva.
- Ja również. - mówi.

Ale mija już godzina, a pierwsze spotkanie nie powinno... ble, ble ble. Eva Żegna się i wraca. "To jakiś żart" - myśli sobie.


Nie szukać, a mieć. Postanowiłam jakiś czas temu żyć z dnia na dzień i przyjmować to, co daje życie. A wtedy pieprzone życie, chciało mnie oszukać. Chciało mi dać jedną noc "szczęścia" wiedząc, że w efekcie mogłoby okazać się że nie dostaję tego, co dobre, ale samo zło. Odmówiłam. Czy bez żalu? Nie do końca. Ale wiem, że moja decyzja była słuszna.

Historia opisana wyżej coś mi uświadomiła. Jak mam wpaść w szpony wilka i tak wpadnę :) Prędzej czy później mnie dopadnie. Bo przecież jak się okazuje zdarzają się tak niespodziewane sytuacje jak ta tutaj opisana.
Jest też coś jeszcze, co trochę mnie nurtuje. Zastanawiam się, czy nie doszukuję się u mężczyzn przejawów dominacji. Wiem, że chciałabym takiego własnie faceta, ale czy to znaczy że na siłę chcę zobaczyć takie, czy inne cechy? Bo Sąsiad, który wydaje się być taki spokojny ma w głosie coś takiego, że nie mam najmniejszej ochoty pyskować, drażnić się, czy prowokować. Spędzając z nim czas czuję, po prostu czuję, że chcę się podporządkować. "Nie przeklinaj, proszę" - w zupełnie spokojnym tonie, a gwarantuje, że następnym razem zastanowię się, zanim coś powiem. Pewne gesty i słowa pozwalają mi myśleć, że ma naturę dominującą. Czy zdaje sobie z tego sprawę? - nie wiem. Jak ja się z tym czuję? - wyjątkowo dobrze. Tym bardziej nie mogę zrozumieć skąd moje obawy. Jak to jest, że zainteresował mnie ktoś, kto zupełnie nie jest w moim  typie? Absolutnie odbiega od mojego wyobrażenia faceta, z jakim chciałabym być. A jednak, czas spędzony wspólnie to czas spędzony miło. Mało tego, chcę więcej tego czasu spędzonego wspólnie. Chcę cieszyć się tymi chwilami.

A jednak zdarza mi się, w tych gorszych chwilach wracać myślami tam, gdzie byłam bezpieczna. Tam, gdzie ogarniał mnie (pozorny) spokój. Tam, gdzie choć wiedziałam, że to złudne zaznawałam chwil małego szczęścia.

Może znalazłam rozwiązanie swoich wątpliwości. Nie dopuszczam do siebie myśli, że może być dobrze, spokojnie i tak jak chcę. Może podświadomie pakuję się w ramiona takim draniom, dla których nic nie znaczę, katuję sama siebie, męczę się psychicznie, bo wtedy to ja przechodzę przez te wszystkie rozczarowania kimś, a nie ja jestem powodem rozczarowań innych.

Moja skorupka pękła. I co się okazało? Że jest kolejna.

Eva.







wtorek, 18 kwietnia 2017

"...złapał krótko za pysk..."

Zwykła rozmowa, zupełnie codzienna i poczułam się jakbym dostała po twarzy.

Chciałam jakoś oderwać się od klimaty, odwrócić wzrok i myśli. I zupełnie niespodziewanie dociera do mnie po raz kolejny, że nie ucieknę. Mogę to odłożyć w czasie, ale nie ucieknę. 

Nie spodziewałabym się, że zdanie wypowiedziane przez faceta poznanego zupełnie przypadkowo, który nie znał mnie wcześniej, który nic o mnie nie wiedział, może wywołać takie emocje. 

"Gdyby ktoś Cię w końcu złapał krótko za pysk, byle umiejętnie, to na pewno wyszło by Ci to na zdrowie..."

Po tym zdaniu zaniemówiłam. Znowu jestem w martwym punkcie. I w która stronę mam pójść?



Eva

sobota, 18 marca 2017

Wolna sobota

Leże na suchej części kanapy z nogami wyciągniętymi na stoliku, komputerem na kolanach oraz kawą  pobliżu i zastanawiam się, co mam ze sobą zrobić.

Po nieprzespanej nocy Eva budzi się bez budzika o zwykłej porze, jakby szła do pracy (oczywiście, jakby szła do pracy spóźniona). Pomyślała, że to będzie dobry dzień. Ostatnie 2 miesiące zapełnia swoje weekendy (właściwie dni robocze również) w taki sposób, żeby jak najmniej czasu spędzać sama.
Na śniadanie do kawy Eva zrobiła naleśniki. Właściwie sama się do siebie uśmiechała, że ma na to ochotę. Zwykle nie chce jej się robić takich rzeczy, kiedy nie ma kogo poczęstować. Wyjęła z lodówki dżemik truskawkowy i polewę toffi. Już myślałam, że zapomniała, ale chyba uświadomiła sobie, że miała odstawić cukier, bo z bólem serca odłożyła dodatki.
Kawa w ręce, naleśniczki na talerzu, komputerek na kolankach. Smacznego.
Kawa rozlana na kanapie (na kanapie w kolorze ecru), naleśniczki w kawie, a komputerek nadal na kolankach. SMACZNEGO. Teraz brakuje tylko papierosów po śniadaniu.
Dzień już nie jest taki miły.

Teraz Eva leży jak napisała na wstępie z włączonym trybem analizy i zastanawia się jak poukładać swoje obecne dylematy. Zdarzało jej się mówić, że życie samo weryfikuje jej plany i zamiary, a w tej chwili ładnie można dać temu przykład. Przez długi czas myślała, że spędzi ten weekend w swojej oazie spokoju, przy okazji spotka się z S. Tylko S. nie był pewny swojej dostępności. Tak było prawie 2 miesiące temu. Na szczęście Eva w pewnej chwili uświadomiła sobie, że nie zawsze musi wszystko uzależniać od woli i czasu innych, Uświadomiła sobie, że może układać kalendarz dla siebie, bez synchronizowania go z innymi kalendarzami. Dlatego, kiedy w lutym Pan Tajemnica zaproponował jej wjazd na narty odmówiła i postanowiła, że właśnie obecny weekend przedłuży i pojedzie pozjeżdżać (Zupełnie nie wiem, dlaczego odmówiła, ale tłumaczyła się brakiem zaufania i długością wyjazdu). Teraz sama przyznaje, że powinna była jechać i nie wymyślać sobie wymówek. Koniec końców siedzi w Warszawie i czeka, aż przyjdzie do niej natchnienie do sprzątania, zakupów i innych  takich czynności na które ostatnio tak bardzo nie ma czasu.
Ten dzień wolny sam się ułoży i Eva ma zamiar wykorzystać go dobrze. Za zmianę planów nie może nikogo winić. Wizyta, mamy, której spodziewa się jutro będzie miła. Cieszy się na nią, choć będą towarzyszyć jej obawy. Ale Eva jak zwykle będzie starała się pokazać jaka jest silna i być podparciem dla wszystkich. A na kim oprze się Eva?

Marzec przyniósł Evie wiele dobrego. Chociaż niestety nie może jeszcze nosić szpilek czuje, że odrobina wiosny wdziera się do jej życia. A raczej ona ta wiosnę zaprasza.
Każdego dnia coś. Odbudowałam trochę mostów :) Odświeżyłam kontakty i bateria w telefonie jakoś szybciej pada. Lubię to. Lubię, kiedy inni poświęcają mi czas i są wdzięczni za czas, który ja im poświęcam.
Ostatnia niedziela spędzona z Szachrajką i jej przedszkolem dała Evie dużo powodów do radości. Serniczek, poprawiony karnisz i kwiaty, które dostała od cudownych mężczyzn ;) Dodatkowo towarzyszył im Pan Tajemnica, który już nie jest taką tajemnicą, jaką wydawał się być. I cóż, chyba zaczyna pokazywać swoją dominującą naturę, próbuje jej pokazać jaką chciałby ją widzieć.nakreślać jakieś normy, zasady, których Eva powinna się trzymać. Powinna, bo sama nie wie, czy chce. Czy chce tego w takim wydaniu. Czy chce tego już teraz. I nie chodzi o to, że Eva chce się zamknąć. Przeciwnie. Ona chce zaufać bardziej.

Eva tęskni za chwilami, kiedy czuła się absolutnie bezpieczna, Dziś tęskni za nimi jeszcze bardziej, bo w nocy zwyczajnie się bała. Przeszłość była tak blisko, tuż za ścianą.
Eva całą noc nasłuchiwała, czy nikt nie idzie. Sprawdzała drzwi kilka razy, jakby same miały się otworzyć. To wszystko za nią, zostało w tyle, a jednak jak widać jeszcze gdzieś resztki się plączą. Ale Eva nie ogląda się do tyłu. Jest sobota :) Trzeba się wziąć w garść :)

Eva tęskni też za sobą w uległej odsłonie. Za szpilkami, pończochami na pasie, za wzrokiem spuszczonym, za głaskaniem po głowie. Chciałaby uklęknąć. Stracić na chwilę pewność siebie, żeby później odzyskać ją, widząc, że jest powodem dumy. Eva chciałaby oddać się w dobre ręce, W ręce nieprzypadkowe.

Jak szepnęła Szachrajka: głowa do góry, pierś do przodu, szpilki na nogi, siekierka w rękę (może mop wystarczy) i ... sprzątać idę, bo wieczór mnie zastanie :)




niedziela, 12 marca 2017

Cieszę się

Coś się dzieje. Coś dobrego.
Czuję to w powietrzu, czuję to w sercu.

Jutro (dziś) będzie dobry dzień. Już teraz wiem, że tak będzie. Spędzę wieczór w cudownym towarzystwie ludzi, którzy szczerze cieszą się ze spotkania ze mną. Ta radość jest w pełni odwzajemniona.
Prawda jest taka, że dawno nie czułam się tak dobrze :)

Jestem dziś pełna dobrej energii. Pozytywnie nastawiona.

Daję się znaleźć. Polega to na wrzuceniu kilku słów o sobie na portal i czekaniu, aż zaczną spływać wiadomości. Przesiewaniu śmieci od czegoś interesującego na tyle, by zatrzymać się dłużej i docelowo  doprowadzenie do ewentualnego spotkania.

Napisałam więc kilka słów o sobie. Pisząc znowu myślałam o tym jak przez znajomość z S. głęboko w siebie mogłam zajrzeć, jak bardzo się zmienić, ukształtować, bo przecież tam się właśnie poznaliśmy, a jaka byłam wtedy? Zagubiona, to na pewno. Niedoświadczona. Niepewna. Nieświadoma. I nie mówię, że teraz już odnalazłam się, a od pozostałych słów mogę wykreślić pierwsze trzy literki. Ale na pewno teraz jest inaczej.

Kolejny krok. I tu zaczyna się zabawa z odrzucaniem wiadomości. Wygląda na to, że odrzucam wszystko jak popadnie.

Co się dzieje wtedy? Mam ochotę wyrzucić komputer przez okno czytając kolejne ściemy "panów", którzy nie potrafią zaakceptować, że kilka lat różnicy to mniej, niż dziesięć. Bo Przecież oni wiedzą lepiej.

Jak już mnie ktoś zainteresuje, okazuje się, że jestem zbyt dominująca. Nie ważne, że są to tylko wymagania, że to zachowanie dystansu, próba zdobycia powodów, by zaufać. Najlepiej od razu wcisnąć mi bat do ręki i przykleić metkę "dominującej".

Teraz zastanawiam się, czy ja właściwie muszę dawać się znaleźć? Może wystarczy otworzyć się na to, co jest tak blisko mnie?

Jutro będzie dobry dzień :)

E.

niedziela, 26 lutego 2017

Poszukiwania mężczyzny mojego życia :)

Wyjście trzech singielek i jednej prawie mężatki musiało zaowocować podjęciem pewnych słusznych mniej czy bardziej decyzji, które mają zmienić moje (i nie tylko) życie.

Dla wielu dziewczyn randkowanie, jest przecież takie przyjemne, obarczone nutką ryzyka, koniecznością przygotowań itd. Mi się zwyczajnie nie chce. Nie mam na to najmniejszej ochoty, ale wiedząc, że i tak czeka to na mnie predzej czy później niech to już będzie prędzej, żebym nie zarzuciła sobie zbytniego lenistwa i nie przyznała się przed sobą, że nadal tęsknię i gdzieś tam w środku jeszcze tli się iskierka nadziei. Czym prędzej ją zgaszę, tym więcej będę miała satysfakcji ze swojego zycia :)

No dobrze, to szukam, tylko gdzie?
Byłam juz na jednym portalu, który daje możliwość poznania wyłącznie osób klimatycznych. Teoretycznie sprawa prosta, skoro skupia klimatyczne towarzystwo, ale oczekiwania obecnych tam... cóż. Nie do końca pokrywają się z moimi. Tam poznałam S. Mogłabym spróbować na nowo, ale przekopywanie się przez  tony maili, weryfikowanie gdzie jest prawda, a gdzie obłuda skutecznie mnie odpycha.

Może odejść od klimatu? Może sprobówać poznać kogoś bez założenia że relacja ma mieć określony charakter? Są sytuacje, kiedy zwyczajnie czuję, kiedy ktoś budzi mój respekt, a kiedy to ja dyktuję zasady. Może na takich osądach się oprzeć?

A może zwyczajnie sobie odpuscić cały ten proces i poprostu żyć jak żyję? Może ktoś się gdzieś trafi, może życie samo coś podeśle?
Doszłam już przecież do podsumowania, że S. wcale nie jest taki wyjątkowy, bo przecież inni też mnie nie chcą :P

Zanim poczynię jakieś kroki muszę nauczyć się być zołzą. Ja! Zołzą! Dociera chyba do mnie (szkoda, że tak poźno) że za dużo daję od siebie. Lubię sprawiać innym radość, czy to pomocą, dobrym słowem czy też upieczonym swieżym ciastem, ale chyba mam dość. Wykorzystywania tego, że jestem, że potrafię się dostosować, zmienić swoje plany, żeby podporządkować się do planów innych. I nie jestto brak asertywności. W każdej chwili mogę powiedzieć "nie", ale wtedy bede miała żal do siebie, że odmowiłam, że może ktoś na mnie liczył. Tak juz mam, taka jestem.
Szkoda, że to takie trudne...

M.

środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.

niedziela, 19 lutego 2017

Idziemy do przodu

Kiedy pierwszy raz szukałam informacji o BDSM byłam przerażona. Internet jako nieocenione źródło informacji dostarczył mi niezapomnianych wyrażeń, które dziś wspominam z ironicznym uśmiechem.
Minął prawie rok od mojego pierwszego kontaktu z tematem i mogę powiedzieć, że coś już wiem, coś już znam, ale nadal pozostaje mi wiele do odkrycia.

Moja uległa natura dawała się zauważyć od dawna, ale w kontekście zwykłej codzienności i nie wynikała z mojej chęci służenia, ale altruistycznego podejścia do życia.
Teraz wiem, ze tego nie da się jednak porównać z uległością, którą ukształtowałam w sobie. Co więcej, zmieniły się moje poglądy na życie, zmieniły się moje oczekiwania i plany na siebie.
To, czego nauczyłam się zostanie dla mnie i mam nadzieje, przyniesie coś dobrego.
Pozwoli mi znaleźć swoje szczęście i spełnienie.

Klimat dla mnie to już nie tylko wiązanie, poniżanie i bicie. To nie tylko emocje, zaufanie, bezpieczeństwo. To przede wszystkim odkrywanie siebie.
Ja na nowo odkryłam swoja kobiecość, pożądanie i przyjemność z seksu. Najbardziej jednak cieszę się z faktu, że nauczyłam się wierzyć w komplementy. Dlaczego to takie ważne? Bo po latach pozwoliło mi to odzyskać chociaż cząstkę pewności siebie.

Chcę wierzyć że nic nie dzieje się bez przyczyny. Chcę wierzyć ze wszystko co się wydarzyło miało jakiś cel. Te myśli dają mi względny spokój. Dają jakąś pociechę.

To, że na mojej drodze pojawił się S. pozwoliło mi uwierzyć, że mogę komuś zaufać, otworzyć się, dowiedzieć się więcej o sobie, o swoich potrzebach. Chcę wierzyć, że to spotkanie miało przygotować mnie na coś dobrego, na coś, co czeka na mnie. Na Kogoś, kto na mnie czeka. Może jest tuż za rogiem, może jeszcze daleko, a może tuż obok...

Eva