Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zamiana ról. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zamiana ról. Pokaż wszystkie posty

środa, 13 czerwca 2018

Obietnice

Podaj mi swą dłoń 
I nie puszczaj mnie. 
Ja nie puszczę Cię. 
Obiecuję... 

Popatrz mi w oczy 
I uśmiechnij się. 
Ja też uśmiechnę się. 
Obiecuję...

Otwórz ramiona
I obejmij mnie.
Ja też przytulę Cię.
Obiecuję...

Otwórz myśli 
I wpuść tam mnie.
Ja wysłucham Cię.
Obiecuję...

Odetchnij spokojnie
I poczuj mnie.
Ja będę czuć Cię. 
Obiecuję...


Eva nie chce tylko brać. Chce też dawać. Chce być wsparciem. Chce być potrzebna. Czeka na przyzwolenie. Tymczasem martwi ją milczenie

Są chwile, które przynoszą zwątpienie. Chwile, w których wydaje mi się, że nie mam siły, nie jestem dość dobra, brakuje mi odwagi czy pewności siebie. Dziś jest zupełnie inaczej. Dziś całą swoją duszą wierzę, że zniosę wszystko. Dam radę w każdej sytuacji. Bo tylko wtedy będę pomocna. Tylko wtedy będę się do czegoś nadawała.

Eva nie poznaje sama siebie. Jaka Eva jest naprawdę? Taka jak dziś czy taka jaka była kilka miesięcy temu?

E.




środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.