Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.
Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.
Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.
Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?
Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.
Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.
Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.
E: Związać Cię i użyć paska?
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.
Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?
A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?
E.