Pokazywanie postów oznaczonych etykietą odwaga. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą odwaga. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady". 









czwartek, 8 marca 2018

Dzień Kobiet

Spóźniona do pracy jadę taksówką. Od kierowcy dostaję  tulipana. Jest ładny. Jedyny dzisiaj. 

Tęsknię. Za poczuciem przynależności. Za świadomością, że nie jestem niczyja. Chciałabym... nie. Nie chciałabym. Pragnę tego. Słyszeć "moja...". Nie, nie jestem zazdrosna, a jednak dzisiejszy dzień był dla mnie poniekąd smutny, choć również zaskakująco miły. Kwiaty to nie wszystko. Przecież to nie ma znaczenia. Najważniejsza jest świadomość. A ja przecież dostałam już tak wiele. 

Pojawia się jednak niedosyt. Tęsknota. Poczucie winy. Jakiej winy? Co ja takiego zrobiłam?

Bycie niczyją jest trudne dla Evy, która chciałaby być dumą. Chciałaby być siłą. Powodem do uśmiechu. Oparciem. 
Poczucie pustki i osamotnienia jest tego dnia bardzo raniące. Ale jest coś silniejszego. Jest wiara w siebie. Wiara, którą Eva ma od niedawna. 






Eva

czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.

piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva