niedziela, 6 października 2019

niesione wiatrem

Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.

Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.

Cii... zaczyna...

Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu. 

Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję. 
Dobra opcję. 
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje. 

Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie. 
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła. 
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza. 
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku. 
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać. 
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował. 
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać. 
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy. 

Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie. 
Chcę być chociaż czasami. 

I będę. 
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy. 
Byłam po kolejnej ciszy. 
I będę zawsze .

W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności. 
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza. 

Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość. 

E.

Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To  nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady".