wtorek, 26 grudnia 2017

Po świętach

Tak bardzo śpieszyłam się, żeby wrócić do siebie. Tak bardzo cieszyłam się dziś rano, że będę znów u siebie. Tak bardzo jestem rozczarowana w tej chwili...

Zmiana planów i wylądowałam zawinięta w kocu na kanapie przed TV. Po godzinie rozmyślań dotarło do mnie, że nawet go nie włączyłam.
Moja wina. Moje wybory. Moje decyzje. Wcale nie musiałam wracać, mogłam dalej siedzieć z rodziną. W gruncie rzeczy wcale nie było tak źle jak przypuszczałam. Nie było bezsensownych pytań, więc nie musiałam wymyślać równie głupich odpowiedzi. Mogłam zostać do wieczora.
Tańczę jak mi życie zagra. Dziś zatapiam się w melancholii spowodowanej ciszą. Ciszą w mieszkaniu, ciszą w telefonie. Tylko w głowie huczy od wyrzutów sumienia.
Jutro będzie lepiej. Nie będzie tak dużo czasu na myślenie o chwilach, które pachną samotnością, tęsknotą i smutkiem. Jutro.

Dziś trochę się jeszcze posmucę.

Chwile małego szczęścia. Są zamknięte w butelce wina. Są ulotne. Tak myślałam.
Ale moje chwile szczęścia nie są. Moje chwile szczęścia zapisują się we wspomnieniach, jakie tworzę, w słowach, które słyszę, w czynach których doświadczam. A na koniec - zapisuję. By móc do tej ulotnej chwili szczęścia powrócić jeszcze raz. I kolejny. Jak często będę chciała.

Chwili małego szczęścia doświadczyłam w wigilijny wieczór. A wystarczył telefon. Jeden telefon, którego zupełnie się nie spodziewałam. Który jeszcze przez odebraniem sprawił, że poczułam się wyjątkowo dobrze. Czasami to te najdrobniejsze gesty są dla nas najcenniejsze.

E.



środa, 6 grudnia 2017

Niewdzięczna

Eva złości się na samą siebie. Jeszcze rano szła do pracy pełna optymizmu, radosna. Czekała niecierpliwie na jutrzejszy dzień, a raczej wieczór.
Teraz nadzieje ucichły. Pustka w głowie...

Wiem, że Eva przepełniona zawsze była smutkiem, goryczą. Żalem. Teraz nie jest. Czasami tylko jest jej przykro, ale stara się nie dopuszczać do siebie myśli, że to może zepsuć jej humor. Zawsze doszukiwała się tych dobrych stron. A marudzenie, wybrzydzanie przypisuję jej jako atrybut kobiecości i wyrażam pełną aprobatę. Wierzę w Evę. To Eva nie wierzy w ludzi.
Jest rozczarowana, kiedy wydawałoby się, bliska jej osoba pyta, co u Evy, a po wysłuchaniu kilku zdań stwierdza, że nie chce jej się gadać. Czy Eva nie ma prawa być szczęśliwa? Zadowolona? Nie ma prawa pisać o tym, co sprawia jej przyjemność? I jeśli przy tym wszystkim zaczyna marudzić, że jednak coś jest nie tak, to znaczy, że jest niewdzięczna?
Nie można oceniać mnie nie znając mojej sytuacji, a ta, jest co najmniej niezadowalająca. Tylko Eva na to nie patrzy przez pryzmat swojej przyszłości, a chwili obecnej i uniesień, które w danej chwili odrywają ją od ziemi. A jak wiadomo, siła przyciągania ziemskiego jest silna. I jak wiadomo, Eva w końcu upadnie. Znowu. Świadomie. A ja będę ten upadek obserwować.

Eva musi nauczyć się doceniać to, co dostaje nie wymagając więcej, niż ma prawo. A prawda jest taka, że nie ma prawa wymagać niczego. Dostaje tak wiele, że i tak powinna być wdzięczna. (Zabrzmiało jakby znajomo?). Każda chwila jest dla mnie bardzo cenna. Każda jest wyczekiwana. Każda przynosi wiele dobrego.

Dlaczego dziś nie potrafię cieszyć się chwilą?
Chyba nie tylko dziś. Od dwóch tygodni nic nie napisałam. Są szkice, są tematy. Tylko słów brakuje. Słów, które zwykle nie stanowią dla mnie problemu.

I bliskości. Nawet takiej z odległość.

Eva.

wtorek, 28 listopada 2017

Pobudka

Już prawie spałam. Już nawet miałam pierwszy sen.

A jednak otworzyłam komputer i przymykam zaspane oczy przed rażącym światłem monitora.

Minęły dwa lata odkąd Były się wprowadził. Dwa długie lata. W tym rok względnego spokoju. Dlaczego dzisiaj to wszystko wraca do mnie z taką samą siłą jak wtedy?

Evę ze snu wyrywa pukanie. Serce na sekundę przestaje bić, żeby za chwilę ruszyć dwa razy szybciej niż normalnie. Podświadomie Eva wie, że to u sąsiadów piętro wyżej. Rozum podsuwa logiczne informacje, że pukanie do drzwi ma inny dźwięk i przecież on użyłby dzwonka, albo waliłby pięściami. Teoretycznie, Eva ma też świadomość, że on nie ma tu po co wracać. Mimo to wstaje z łóżka i wychodzi sprawdzić, czy na pewno zamknęła drzwi po powrocie do domu. Te klika metrów, które ma do przejścia wydają się setką mil do pokonania. Na palcach, jakby bała się, że ktoś usłyszy jej kroki podchodzi do drzwi. Boi się złapać za klamkę. Mija kilka sekund w ciszy zanim przekręca rygiel.  Drzwi oczywiście są zamknięte. Wygląda jeszcze przez wizjer spodziewając się najgorszego. Jest pusto. I cicho. Wraca  do sypialni i kładzie się z powrotem w łóżku, ale już nie może zasnąć. Trzęsie się. I choć wie, że nie musi się już bać, że przecież koszmar się skończył jej oczy zalewają się łzami i myśli o możliwości przeprowadzki. To uczucie lęku o którym Eva już prawie zapomniała wróciło dzisiaj. Być może to efekt poznania  historii zupełnie obcej osoby, która jak wydaje się Evie przeżywa to samo co ona?  Być może to to efekt problemów, które przez niego ciągną się za Evą do tej pory i dziś upomniały się o swoje? Być może to efekt pytania, które bliska osoba zadała dziś Evie o jedną sytuację z jej dawnego życia?

Być może.

Nie!

Być NIE może!

Zalewam się łzami i jak mantrę powtarzam, że to już minęło, to już nie wróci. I modlę się w duchu, żeby szybko udało mi się przeprowadzić. To takie przykre, kiedy coś na czym tak mi zależało, co uznawałam za swój sukces, co dawało mi tyle radości przynosi takie przykre wspomnienia. To chwila. Tylko chwila. Za chwilę wrócę do siebie, uspokoję oddech. Za chwilę. Muszę sobie tylko uświadomić jak wiele różnic jest między zagubioną Młodą, która była dwa lata temu, a Evą, która jest teraz. I właśnie sobie przypomniałam, bo serce zwalnia, oddech się normuje. W myślach przenoszę się do domu, który dziś odwiedziłam i czuje się bezpieczna. Nie jestem już przecież sama.  Chociaż w mieszkaniu nie ma nikogo innego, nie czuję już lęku, który nie pozwalał mi spać dawno temu. On już nie wraca. Nie wraca realnie, ani nawet w snach. Od dawna już nie boję się spać. Nie boję się śnić. Nie boję się planować.

Brak mi tylko odwagi, by marzyć.

E.




sobota, 18 listopada 2017

"Nie chcę, żebyś była uległa"

Może ja również tego nie chcę? Ja i bez tego dam z siebie dużo. Dam tyle na ile mnie stać. Ale z własnej woli.

Przezywam tydzień stresu i nerwów. W pracy kocioł, jak nigdy, w szkole nauki jak zawsze, i dodatkowo dodatkowe ;) zajęcia, a ja na nic nie mam czasu. I jeszcze na to wszystko odwiedziła mnie kobieta, która jak nikt potrafi podnieść temperaturę krwi w moim obiegu. Jak przeżyję następnych kilka dni bez wizyty na ostrym dyżurze to biorę kilka dni wolnego i jadę tam, gdzie jest mi najlepiej ^^

Mam tak wiele do powiedzenia, że nie potrafię złożyć jednego sensownego zdania. Pojęcia nie mam coś się ze mną dzieje, ale zachowuję się jak psychopatka. Wpadam w stany niewyjaśnionej euforii, żeby dosłownie chwilę później nie widzieć sensu życia. No dobra, przesadziłam, ale coraz częściej budzę się z myślą, że właściwie coś się zmieniło tak bardzo, że nie wiem już sama, czy jest prawdą, czy tak wiele razy to powtórzyłam, że w te brednie uwierzyłam.

Wiem już, że nic w życiu nie dzieje się przez przypadek. Każde zdarzenie, każda osoba postawiona na naszej drodze ma do odegrania pewną rolę. To my dokonujemy wyborów, ale inni maja na nas wpływ. Do takich przemyśleń sprowadza mnie ponowne pojawienie się w moim życiu Trzy. Nie chcę o nim pisać, bo chcę Go zachować wyłącznie dla siebie. Na razie ;)

Stanęłam ostatnio przed odpowiedzią na bardzo ważne pytanie. Czego tak naprawdę chcę? Jak wyobrażam sobie swoją przyszłość? To okazało się trudniejsze niż myślałam. Zaczęłam się plątać we własnych myślach i mówić o tym jak bardzo moje wyobrażenia w stosunku do siebie potrafiły się zmienić w kilka miesięcy, ale realnie nie potrafiłam powiedzieć jaki mam plan na siebie. I dzisiaj dalej nie potrafię na to odpowiedzieć - co muszę przyznać, strasznie mnie przygnębia. Nie da się robić czegoś dobrze, jeśli nie wie się, jaki to ma mieć ostatecznie kształt.
Nie jest tak, że sobie  tego celów nie stawiam wcale Mam listę takich na ten rok, na kolejny rok owszem. I wiem, że wszystkie te punkty zrealizuję, ale to nie są plany o których mówię. To powinnam przyjąć jako rzeczy d zrobienia. Oczywiste. Ale czego chcę? Jaką chcę widzieć siebie za 10 lat? Czy cele, które mam na najbliższą przyszłość są w stanie pomóc mi ten jeden życiowy cel?

Zgubiłam się. I mam nadzieję, że tylko na chwilę.

Eva tymczasem buja w obłokach. Wydaje jej się chwilami, że mogłaby góry przenosić.

Evę odwiedziła jej własna rodzicielka.
R: Jak tu kiedyś przyjadę to Ci zrobie porządek w tej szafie. Powywalam te wszystkie buty.
E: Jeśli miałabyś dokąd pójść wywaliłabym Ciebie. Za drzwi. 

Kocham ją. Serio. Kiedy jest daleko. I marze o zupełniej niezależności.

E.



niedziela, 5 listopada 2017

Życie to (nie) teatr



Życie to jest taka gra...

Wróciłam do tej piosenki po wielu miesiącach. Kilkanaście lat temu zastanawiałam się dlaczego mój tata słucha takiej właśnie muzyki. Wiosną wsłuchałam się w te słowa dokładnie, a wczoraj nabrały one dla mnie zupełnie nowego sensu.

Eva Spędza dzień ze swoim tatą. Zdążyła już odwiedzić pół rodziny na jednej nodze i w końcu znalazła czas, żeby nieco zwolnić bieg. Tata wykonuje niezrozumiałe dla niej czynności w garażu, a ona siedzi na schodku i przygląda mu się ukradkiem udając, że jest zatopiona w lekturze gazety. W tle cicho sączy sie muzyka z radia. Tata Evy zaczyna nucić pod nosem razem z Grechutą, a do Evy docierają słowa:

"Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!"

Tata Evy zdaje się zauważyć, że dziewczyna się wyłączyła, bo siada przed nią na drewnianej skrzynce, wyciąga czerwonego marlboro z wygniecionej paczki i opiera łokcie o kolana. 

T: Córcia... jak Ci tam jest tak daleko samej? Tak szczerze. - pyta tata, a Eva podnosi tylko brwi w wielkim szoku i nie wie co powiedzieć.
E: Przecież wiesz - mówi Eva i uśmiecha się najczulszym uśmiechem na jaki ją tylko stać. - Radzę sobie.
T: To widzę. Ale nigdy nie pytam ponad to, co mówisz sama, albo co mówi mama. A dziś chcę wiedzieć.
E: Tato, jak w tej piosence, nawet kiedy jest mi źle to nie jest źle -
śmieje się Eva.
T: I jak w tej piosence ciągle grasz? - to pytanie paraliżuje Evę, ale ona uśmiecha się jeszcze szerzej.
E. Nie tato, wolę myśleć, że tak jak w tej piosence duszę na ramieniu ciągle mam, cała jestem zbudowana z ran, lecz gdy śmieje się, to w krąg się śmieje cały świat! - tata zaczyna się śmiać.
T: Nigdy się nie zmienisz.
E: Cały czas się zmieniam tato. Każdego dnia jestem starsza i każdego dnia kocham Cie bardziej - Eva wstaje, całuje ojca w czoło i mocno przytula udając, że nie widzi jego mokrych oczu.

Nie wiem, czy to przychodzi z wiekiem, czy życie nauczyło mnie dostrzegać wiele rzeczy z innej perspektywy, ale potrafię zauważyć w oczach mojego wydawałoby się silnego emocjonalnie taty emocje wyraźniej. Zawsze byłam "tatusiową córeczką". Ciekawe, co by tata powiedział, gdyby wiedział, co ta jego córeczka wyprawia.

Co by tata powiedział, wiedząc, że Eva myśli własnie o oczach w kolorze najciemniejszych truflowych czekoladek, których smak nadal czuje w ustach? I co by pomyślał wiedząc to, co Eva wyznała unikając spojrzenia w te oczy?

Maski, które wkłada Eva nie są po to, by jej było łatwiej żyć. Są po to, by innym był łatwiej żyć.

E.


czwartek, 26 października 2017

Latające masło

Znowu to samo.

Eva siada przed komputerem z wielkim zapałem, żeby coś napisać. Ma w głowie tak wiele słów, które muszą zostać zobrazowane, ma tak wiele do powiedzenia. Otwiera stronę i dwadzieścia razy kasuje pierwszy akapit. Wszystkiego jest tak dużo, ze nie wie jak to uporządkować. Nie wie z której strony ugryźć temat.

Już kilka, a może nawet kilkanaście dni próbuję napisać, co się dzieje. I dzisiaj przychodzi taka chwila, że chyba nic innego nie pomoże. Towarzyszy mi dziwna uczucie. Jakbym podświadomie czekała na coś złego. Obawa. Niepewność. Wszystko to nasiliło się w ostatnich godzinach i nie chce mnie opuścić. Lampka wina, która miała mnie rozluźnić nie pomogła. Zastanawiam się, czy przyczyną moich lęków są decyzje, które podejmuję teraz, czy te, które podjęłam w przeszłości.

Październik. Pojawiają się pierwsze pomysły na sylwestrowe wyjazdy. A w mojej głowie automatycznie zaczęło rysować się podsumowanie roku. Strach pomyśleć, co się w nim znajdzie...

Październik. To dla mnie miesiąc trudny. Głęboko ukrywany żal jaki mam do siebie, nie daje mi spać w nocy. A jeszcze bardziej męczą mnie wyrzuty sumienia. Że pomimo tego żalu, który mam do siebie, potrafię się bawić. Potrafię się cieszyć, śmiać i korzystać z tego, co daje mi życie.

Październik. Miesiąc, który zaskakuje mnie intensywnością zdarzeń zupełnie nieprzypadkowych, a zarazem totalnie niespodziewanych. zdarzeń, które mają ogromny wpływ na moje plany, zamiary i cele. Skutecznie dbałam o zapełnienie sobie każdej wolnej chwili tego miesiąca i byłam szczęśliwa, że mi się to udaje. Nie chcę powiedzieć, że wzięłam sobie na głowę zbyt dużo, bo byłoby to kłamstwem. Ja chcę od życia za dużo na raz. Brakuje mi cierpliwości. Brakuje mi organizacji. Nie mam czasu dla siebie. Nie mogę sobie na taki czas dla siebie pozwolić, bo wtedy przychodzą mi do głowy pomysły, które sieją zamęt. I myśli, które powinnam zostawić za sobą już dawno i nigdy, do nich nie wracać.

Październik. Czas rozwiązania. Czas pozbyć się lin, które emocjonalnie wciąż trzymają mnie blisko przeszłości. Tam nie ma dla mnie miejsca. Nigdy nie było.

Październik. Miesiąc, który był w ubiegłym roku miesiącem niepewności, oczekiwania.

Eva miała ostatnio okazję spotkać się z "przyjaciółką" z dzieciństwa. Znają się od zawsze. Przyjaźniły od 12 roku żucia.  
Całe spotkanie przyniosło Evie tylko świadomość, że przyjaciółka nie zmieniła się przez prawie 10 lat. Nadal pozostała tą, która "może wszystko". Tą, która nie potrafi pogratulować nawet najmniejszego sukcesu, ale za każdym razem musi przebić go jakimś lepszym, ciekawszym. Będąc dzieckiem Eva bardzo przeżywała, że we wszystkim była gorsza. Przyjaciółka odbijała jej każdego faceta,  krytykowała każdą decyzję.
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.



Październikowy dramat: 
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo.  A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.


Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.

E.


P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)


wtorek, 3 października 2017

Siedem lat (nie)szczęścia

Eva i Trzy trzymając się za ręce odpoczywali na rozkładanych leżakach. W salonie. Z widokiem na taflę wody.
T: Ucieknijmy.
E: Dokąd? - zapytała Eva choć wiedziała, że to niemożliwe.
T: Nie ważne. 
E: Zostawiłbyś wszystko, co masz? Zrezygnowałbyś z tego?
T: Boję się. Że kiedyś nie będzie miał kto potrzymać mnie za rękę. 

Innym razem
T: Lećmy gdzieś. Chociaż na kilka dni. 
E: Do Paryża!
T: Dlaczego akurat tam?
E: Bo to musi być piękne miasto. Tak myślę. 
T: Jest. Kiedyś Cie tam zabiorę. 

To było jakieś 7 lat temu.

Ostatni raz:
E: Proszę... nie dzwoń. Nie pisz. Nie mogę Ci wytłumaczyć. Wszystko się skomplikowało, mam trochę problemów. Może się kiedyś odezwę. Ale proszę, Ty tego nie rób. - Eva prosiła w nadziei, że w ten sposób uchroni Trzy przed konsekwencjami jej własnej głupoty.
T: Dobrze. Odezwij się. 

To było w 2012. Wtedy trafiłam do swojego piekła. Rozmawialiśmy raz od tamtej pory. Nie pamiętam jednak tej rozmowy. W ostatni weekend niepodziewanie znowu pojawiła się okazja. Udało się nie tylko porozmawiać, ale nawet spotkać. Jechałam na to spotkanie z Trzy bardzo zdenerwowana. Po takim czasie... Całe zdenerwowanie minęło, kiedy Go zobaczyłam.

Trzy.
To człowiek, który ciągnął mnie do góry. Imponował mi swoją pracowitością, inteligencją. I wytrwałością. To człowiek, który do wszystkiego doszedł sam. Byłam nim zafascynowana. Nadal jestem.
To człowiek, przez którego paradoksalnie upadłam na samo dno. Wszystko, przez co przeszła Młoda zaczęło się przez znajomość z Nim.
To człowiek, z którym uciekłabym 7 lat temu, gdybym już wtedy potrafiła jak dzisiaj być egoistką.

To spotkanie było trudne. Ale też przyjemne. Nie było potrzeby otwierania mnie. Wysypywałam się jak piasek w klepsydrze. Spokojnie, w jednym tempie. Słowa opisujące ostatnie 5 lat płynęły wraz ze łzami. Sama nie wiem, czy te łzy wynikały z rozdarcia, czy z ulgi jaką czułam mogąc bez nawet najmniejszych oporów mówić o przeszłości. Można byłoby stwierdzić, że pomógł alkohol wypity wcześniej. Ale to nie jest prawdą. Ja chciałam wszystko opowiedzieć mojemu rozmówcy.

Trzy to człowiek, któremu zawsze ufałam. Dziś uświadomiłam sobie jak bardzo byłam do Niego przywiązana. Traktowałam Go jak najlepszego przyjaciela, jak nauczyciela, jak kochanka.

Dziś nie myślę, "co by było, gdyby...". Oboje dużo w tym czasie przeszliśmy. Trzy oczywiście z sukcesami, a ja z nauczkami. Oboje jesteśmy dziś innymi ludźmi.

Ja jestem na pewno inna. Lepsza? Gorsza? Zwyczajnie inna.
Chciałabym tak wiele powiedzieć jeszcze Trzy. Opowiedzieć mu tyle historii, ile zdążę, żeby się nie znudził. Ale on nigdy nie był znudzony. Zawsze cierpliwie słuchał moich opowiadań, historii. Z Trzy dzieliłam się nie tylko tym, co dobre. On nigdy, nawet przez chwilę nie wzbudzał u mnie potrzeby wkładania maski. Chcę usłyszeć jeszcze wiele o życiu Trzy w tym czasie. Chcę poznać tajemnice zmian jakie w nim zaszły, ich przyczyny i skutki.

Dlaczego po tylu latach znowu się pojawia?
Dlaczego po tylu latach ja czuję się jakby kontakt nigdy nie zanikł?
Bo chcę. Bo mogę.
Bez wymagań, bez oczekiwań, bez przymusu, Zwyczajnie.

To spotkanie pozwoliło mi z siedmiu ostatnich lat wyciągnąć, to, co najlepsze. Z siedmiu lat trudnych, najgorszych wyciągnąć te chwile, które dawały szczęście. Choćby małe, choćby pozorne.

E.

czwartek, 28 września 2017

Ta ostatnia niedziela...

Sen I.
 - Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.

Później:
- Nie chciałaś mnie.  - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem. 
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić. 



Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz.  - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.


Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
 - Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
 - Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
 - Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
 - Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
 - Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.

Morał:

Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.


Na marginesie:

Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?


E.




środa, 13 września 2017

Rachunek sumienia i takie tam nieścisłości

Biję się w pierś i przyrzekam, że ze wszystkich sił będę odrzucać wszystkich, którzy lepiej niż ja wiedzą, co jest dla mnie dobre, co powinnam robić i jakimi zasadami mam się kierować.

Jeśli mówię komuś o sytuacji, która miała miejsce w moim życiu i słyszę "zrób tak, a nie inaczej" zastanawiam się, dlaczego taka osoba nie postuka się w głowę? Przecież nie znając szczegółowo całej historii, nie znając okoliczności nikt nie ma prawa decydować za mnie. Mało tego, nawet znając szczegóły nie ma prawa tego robić. Bardzo cenię sobie rady i uwagi innych, ale na litość Boską, nie rozkazy!
To, że ktoś jest starszy, że może bardziej doświadczony nie znaczy, że ma prawo przypisywać sobie całą mądrość świata. Doceniam szczerze kiedy ktoś potrafi wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, jak sam zachowałby się w takiej czy innej sytuacji, ale nie pozwolę narzucać sobie woli innych. Dlatego Eva ponownie spotkała się z Wilkiem.

Spontan. Szybka propozycja wyszła od Evy, dwa smsy i Eva jedzie do Wilka.
E: Jesteś zajęty?
W: A co?
E: A seks ;)

W: Zapraszam.

Nie dlatego, że on chciał. Dlatego, że Eva tego chciała. Potrzebowała. Spełniła jego prośbę odnośnie stroju. Legginsy. Eva co prawda wcale nie rozumie, co w nich takiego pociągającego, ale dla widoku zadowolonego pyszczka Wilka warto było. Nie udawali.

E: Śpieszyłam się, bo mi się bzykać chciało
W: A myślałem, że tęskniłaś się za naszymi głębokimi intelektualnie rozmowami
E: Chyba dialogami

Eva dostała parę razy szpicrutą. Po plecach, pośladkach po udach. I nie tylko.
Wzięła co chciałam i pojechała :)
I dobrze jej z tym. I nie ma żadnych wyrzutów z tego tytułu.

A teraz do rzeczy. Zastanawiam się:
1. Kim się stałam?
2. Gdzie są moje zasady, którymi się kierowałam?
3. Co stało się z moimi planami?

I tak zacznę od końca. Moje plany... cóż. Zmieniły się. Idąc za myślą że nie potrzebuję nikogo i niczego, a sama też mogę być szczęśliwa idę do przodu. Od przyszłego tygodnia mam jedno popołudnie w tygodniu wolne, ale mam nadzieję, że szybko je czymś uzupełnię. Postanowiłam poświęcić ten rok na rozwój. Swój rozwój. Plan dobry.
Patrząc w przyszłość... przecież ja nie patrzę w przyszłość. Nie roztaczam już przed sobą wizji domu z ogrodem, dzieci, psa, basenu z krokodylem, koszeniem trawy i innymi takimi. Widzę siebie za rok z  kolejnym dyplomem w ręce, po dniu wcale nie ciężkim w innej pracy, pijącą w parze dobrych szpilek drinka na balkonie lub w ogrodzie Pegisu.
Mam tylko jeden cel w tej chwili. Nie martwić się tym, co było i zawsze myśleć, że teraz już będzie tylko lepiej. Mam plan żyć tak, żeby mi się podobało.

Ad. 2. Zasady, którymi się kierowałam odeszły w zapomnienie. Może zwyczajnie przejrzałam na oczy? Może w końcu doszłam do wniosku, że wcale nie muszę żyć tak, jak wypada. Mogę przecież żyć tak, jak chce, szczególnie, jeśli nikogo tym nie krzywdzę. W związku z odrzuceniem dotychczasowych zasad próbuję spojrzeć na siebie obiektywnie. Nie potrafię. Wyłazi ze mnie małomiasteczkowość i konserwatywne wychowanie, a zatem cała masa żalu do siebie, myśli, że coś jest złe, że nie powinnam, a co gorsze, że nie wypada. Konwenanse.

I dochodzimy do najważniejszego, do próby odpowiedzenia na pytanie numer 1. Kim jestem? Kim się stałam? Właśnie tego nie wiem. I dobrze mi z tym. Bo przecież mogę być kim chcę.

Eva








wtorek, 29 sierpnia 2017

Bez serca. To nie ja, to Eva.



" - Gdybym miała inne życie, może bym nie zauważyła, ale to życie doświadczyło mnie na tyle, że widzę to. Widzę, kiedy uśmiechasz się na pokaz. Widzę, kiedy chcesz oszukać innych. I udaje Ci się to. Jesteś perfekcyjna w udawaniu. Ale mnie nie oszukasz. Nie może być tak, żebyś Ty w tak młodym wieku niosła tyle ciężarów, żebyś płakała w poduszkę, żebyś odwracała się plecami, kiedy w Twoich oczach zbierają się łzy. Olej to, kurwa. Olej wszystko co było. Żyj teraz, żyj chwilą i żyj do siebie. Nie potrzebujesz nikogo, żeby się realizować, żeby być szczęśliwa. Masz 30 lat, korzystaj. Chcę Cię widzieć taką, jaka byłaś siedem lat temu. Wiem, że to nie jest łatwe wyciąć 7 lat życia jak kilka klatek z filmu. Ale Twój film możesz kręcić dalej. To nie musi być dramat, bo Ty możesz go zmienić w komedię. Nie mogę na Ciebie patrzeć, kiedy udajesz. Nie mogę, bo wiem, że cierpisz. 
 - Nie jest tak źle jak Ci się wydaje. Ale kiedy to Ty to piszesz, faktycznie wygląda dramatycznie. 
 - Nie mogę patrzeć na to. Przeczytałam blogi i zastanawiam się jak Twoje serce to wszystko znosi. I ile jeszcze wytrzymasz.
 - Hahahahaha. Hahahahahahahaha. Doprawdy rozbawiłaś mnie. 
 - Czym konkretnie.
 - Tym sercem. Bo widzisz... Ja nie mam serca. 
 - Masz więcej serca niż cała nasza rodzina razem wzięta. 
 - Nie mam serca. Umarło.
 - Eva, to nieprawda. Wiesz dobrze. To, że chcesz być silna nie znaczy, że jesteś. 
 - Owszem. Jestem silniejsza niż myślisz. Nie ważne co myślisz, nie ważnie, co wydaje Ci się, że widzisz. Nie jestem już taka jak dawniej. I nigdy nie będę. 
 - Nie rozumiem. 
 - I niech tak zostanie. Nie musisz rozumieć. 
 - Co się z Tobą dzieje?
 - Nic. Wszystko dobrze. 
 - Dobrze? Ewidentnie jest źle. Zachowujesz się jakbyś faktycznie nie miała serca. Dałaś zresztą temu przykład ostatnio. 
 - Bo faktycznie nie mam już serca.
 - Eva!
 - Przestań. Nie chcę tego. Nie chcę takich rozmów. Późno już. Skończymy innym razem. Dobranoc. 
 - Prędzej, niż myślisz Evo. Dobranoc. 

Z całej tej rozmowy tylko jedno podsumowanie.

To prawda, że nie mam już serca. Umarło. Myśląc, że w ten sposób pozbędę się bólu sama je sobie wyrwałam...

E.



środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.

wtorek, 8 sierpnia 2017

Cyganka prawdę Ci powie...

Widziałam w swoim życiu wiele Cyganek. Kobiet obwieszonych łańcuchami, które chcą wróżyć przechodniom, co wiąże się zazwyczaj z utratą kasy, którą nieszczęśnik ma przy sobie.

Spotkałam taką ostatnio. Wyskoczyłam tylko na chwilę z auta na stacji paliw. Wiedziałam, że obserwuje mnie od samego wejścia. Kiedy już miałam wychodzić podeszła do mnie.
- Pokaż dłoń Panienko.  - świdrowała mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami. Mogła mieć ok 40 lat. Była piękną kobietą.
- Dziękuję, nie chcę wróżb. - zaśmiałam się.
- Dla Ciebie nie będę wróżyć.  - sama wzięła moją rękę w swoją dłoń, ale nawet na nią nie spojrzała, a tylko mocno ścisnęła. - Ból który nosisz w sercu będzie tam już zawsze. Nie będę wróżyć. Dam Ci tylko radę. Podziel się z kimś tym bólem. Ukryjesz prawdę, ale od niej nie uciekniesz. Twój uśmiech nie będzie nigdy szczery, jeśli się nie otworzysz. Nie wszystko jest Twoją winą. 
Uciekłam.

Nie wytrzymałam do poniedziałku. Wsiadłam w samochód w niedzielę wieczorem i dojechałam do Warszawy tuż po północy. Spędziłam cudowny weekend z rodziną. Prawie.

Trzymam najmłodsze dziecko w rodzinie, które tuli się do mnie i gryzie moje ramie. Jego dwa maleńkie ząbki zostawiają ślady na skórze.
- Pasuje Ci dziecko. Powinnaś już mieć swoje. 
- Owszem, powinnam. Ale nie mam. - odpowiadam i podrzucam małego do góry. Śmieje się do mnie cudownie. Ja też się śmieję.
- Tak mi Cię szkoda. Jak mi jest Ciebie szkoda, że Ci się to życie tak nie ułożyło. 
- "Mi też szkoda" - myślę.
- Jeszcze się ułoży  - mówię i skupiam uwagę na dziecku.

Kim się stałam?

Jak zwykle każdy mógł na mnie liczyć. Nie odmawiam pomocy. Ale udzielam ich na moich zasadach.
Na teksty typu "męża szukaj", "Ty dalej sama?" zaczynam się śmiać. Już nawet nie chce mi się powtarzać, że jest mi dobrze.
Odmawiam robienia czegoś tylko dlatego, że tak wypada. Będę robiła to, co sprawia mi przyjemność, a nie to, czego spodziewają się inni.

To było naprawdę cudowne doświadczenie zobaczyć zdziwione miny wszystkich moich ciotek, kiedy oznajmiłam, że nie będzie mnie tam, gdzie miałam być :) Stały we 4 i żegnały się ze mną.
C: To widzimy się za tydzień
J: Nie będzie mnie za tydzień. 
C: Jak to nie?
J: Nie przyjeżdżam
C: Żartujesz? Dlaczego nie?
J: Bo mam inne plany.
C: Mama wie?
J: Zapytaj jej - odpowiadam przez zęby - a ta woła moją mamę i powtarza jej powyższą rozmowę.
Mama patrzy na mnie słuchając, że to przecież nie wypada i zaskakuje ciotki, mnie i chyba samą siebie: A co ja ją będę zmuszać? Jest dorosła. 

Tęsknię. Za uczuciem przynależności. Za chęcią oddania. Za świadomością, że wcale nie muszę, ale chcę. Nawet przeszło mi przez myśl, żeby uklęknąć przed Wilkiem. Tylko przelotnie. Nie czuję tego. A szkoda.

Dużo powyżej pustych słów. Eva chciała podzielić się swoim bólem jak poradziła jej cyganka, ale nie potrafi. Nie chce. Nie może. Próbuje obejść swoją tajemnicę dookoła. Jej niemy krzyk wyrywa się z serca, ale nikt tego nie słyszy. Eva przecież uśmiecha się bez przerwy, czaruje, kokietuje. Zabawia innych, jest pełna entuzjazmu.
Dopiero teraz Eva żyje.
Żyje, choć martwa w środku.

E.







piątek, 28 lipca 2017

Obroża

Czy w uległości może być za dużo dumy?

W suficie jest hak. 
Przez hak przewieszony jest łańcuch. 
Do łańcucha zamocowany karabińczyk. 
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy. 
Eva klęczy podwieszona na łóżku. 

Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała. 
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.

Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła. 
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego? 

Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby. 

Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny. 
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany. 

Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie. 


Eva

piątek, 14 lipca 2017

Olśnienie

Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).

Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd.  Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...

Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie. 

Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen. 

Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".

Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.

Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.

Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.

To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.

Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.

Eva











poniedziałek, 26 czerwca 2017

Pęknięcie

Coś pękło. A ze szczeliny przez jedną noc kropla po kropli wszystko wypłynęło. Pewność siebie, nadzieja, poczucie własnej wartości, radość, chęć parcia do przodu, motywacja, wiara w ludzi, szacunek do ludzi, chęć rozmowy, chęć do pracy.

Nie wymagajmy szczerości, jeśli sami nie potrafimy być szczerzy.
Nie oczekujmy zaufania, jeśli nie jesteśmy tego zaufania godni.

Nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie co czuję. Jestem rozczarowana? Nie jestem. Zła? Też nie. Nie jestem również smutna. Jestem... jakby mnie nie było?

Nie mam ochoty wypowiedzieć dziś chociaż jednego słowa więcej, niż jest to konieczne. Nie chcę też słyszeć niepotrzebnych słów. Ja, zupełnie niemuzyczna próbuję się wyciszyć słuchając Simply Three, ale dziś nie działa.

Potrzebuję innych dźwięków.
Potrzebuję innego życia.

Teraz z tej szczeliny wypłynęło coś jeszcze. Nie wiedziałam, że jeszcze jestem do nich zdolna. Że jestem jeszcze zdolna do łez.

Eva

niedziela, 18 czerwca 2017

Magia butów na wysokim obcasie

Od dawna wiadomo, że facet, aby osiągnąć to, czego chce jest w stanie powiedzieć wszystko. Z wszystkiego może się też natychmiast po osiągnięciu celu wycofać. Takie słowa, mogą przynieść dwoisty efekt. Dziś zastanawiam się nad działaniem pewnych słów na moją własna osobę.

Komplementy, a dokładnie ich przyjmowanie przychodziły mi zawsze z trudem. Nie potrafiłam w nie uwierzyć, brałam je za zwykłe grzeczności. Teraz uważam, że nie powinno się dziękować za komplementy, ale je przyjmować. Każde takie słowo skierowane pod adresem kobiety jest ważne. Szczególnie wypowiadane przez mężczyzn. Dają szansę uwierzyć, że jesteśmy piękne. Możemy nie być doskonałe, ale to nie umniejsza naszym atutom. Co więcej, potrafimy przecież, (choć jak pokazało życie nie zawsze) odczytać emocje towarzyszące wypowiadaniu tych słów. Potrafimy zobaczyć pożądanie w oczach faceta, potrafimy czuć, że faceci chcą nas mieć w tej konkretnej chwili.

Żadne jednak słowa i zapewnienia od męskiej strony publiczności nie będą dla nas satysfakcjonujące, jeśli same nie uwierzymy w siebie. 

Powierzchowność. Podobno tak nieistotna. Teraz już wiem, że w moim przypadku to bzdura. Kiedy sama czuję się dobrze ze sobą, świat wydaje się lepszy. Przyjemniejszy. Ubrana w elegancką sukienkę, szpilki, z chociaż delikatnym makijażem czuję, że jestem inną osobą. A raczej wtedy czuję się sobą. Może dlatego tak bardzo nie lubię siebie w jeansach i płaskich butach, kiedy odnoszę wrażenie, że jestem zwyczajnie nieatrakcyjna. Kwestia gustu rzecz jasna, ale zdecydowanie wolę siebie w sukience.

Niech mi ktoś jeszcze wtedy powie, że pięknie wyglądam. Albo, że wszyscy Ci się przyglądają. Nie tylko mężczyźni, kobiety również. Ja wiem, że tak jest. Bo wtedy uśmiecham się sama do siebie. Nie kulę się we własnym jestestwie, ale podnoszę wysoko głowę, prostuje plecy i uśmiecham się.  A wtedy nie ważne ile mam niedoskonałości.

Zaakceptować siebie jest łatwo. A polubić?

Da się. Teraz wiem, że się da. Tak, Jestem  narcystyczna. Ale to fantastyczne, kiedy słyszę, że Piękno, które ukrywałam w sobie teraz dodaje mi uroku. Teraz, kiedy się uśmiecham, kiedy jestem zadowolona z siebie, kiedy dumnie podnoszę głowę i prostuję plecy zyskuję. 

Tak. Lubię siebie taką. Lubię siebie szczęśliwą.

Eva.



niedziela, 4 czerwca 2017

Morze wzburzone

Czuję pod stopami chłodny piasek. Moje włosy na wietrze zasłaniają twarz. Patrzę na jakiś zarośnięty pagórek. Nie podoba mi się ten widok, ale czuję się wyjątkowo dobrze. Spokojnie, bo słyszę swoją ulubioną muzykę. Już wiem, że jestem we właściwym miejscu. Odwracam się i teraz wiatr rozwiewa moje włosy do tyłu, a ja zamykam oczy i zaciągam się morskim powietrzem. Morze zaskakuje mnie za każdym razem, kiedy je widzę. Jakby dostosowywało się do stanu mojego umysłu. Nie lubię morza spokojnego. Spokój ma dwie wady. W każdej chwili może zostać zburzony, a wtedy pojawia się żal, bo przecież było tak pięknie. Ponad to, jest nudny. Lubię za to sztormy na morzu. Uwielbiam przyglądać się falom rozbijającym się o wszystko, co napotkają. Lubię  myśleć wtedy o małych kutrach będących w takiej chwili na otwartej wodzie zmagających się z pogodą. To walka. Walka o przetrwanie.
Dziś morze jest takie, jakie lubię najbardziej. Wzburzone, ale w sposób spokojny. Ma dziś też piękny kolor. Taki stan, kiedy zupełnie nie wiem, co może się wydarzyć. Może przyjść spokój, albo kolejny sztorm, kolejna walka. Mam swój pozorny spokój i mam swoje napięcie.

Co ja tu robię? To samo, co w październiku. To moje katharsis. Nie wiem ile już tak trwam. Czuję jakby piasek oplatał moje stopy i piął się w górę. I wtedy uświadamiam siebie, że nogi mi drętwieją, bo z totalnie niezrozumiałego powodu śpię w swoim łóżku w nieco dziwaczniej pozycji. 

Otwieram oczy, zerkam na zegarek. 5:58. Czuję się wypoczęta. Dawno się tak dobrze nie czułam. tylko te nogi trochę zdrętwiały. 

Ostatni tydzień obfitował w tak wiele wydarzeń przynoszących skrajne emocje, że wszystko zaczęło mi się mieszać. Zaskoczyłam samą siebie reakcjami na słowa i zachowania, mające znaczny wpływ na moje życie. Zaskakują mnie pomysły, które przychodzą mi do głowy. Są miedzy innymi takie, które zaprzeczają moim zasadom. A wcale nie muszą być przy tym złe. Myślę nawet że moga przynieść coś dobrego. Zobaczymy.

Urlop. Pierwszy raz w życiu planuję prawdziwy urlop. A że do tej pory na takim nie byłam bedzie on wyjątkowy. Nie tylko dla mnie. Niestety, dopiero we wrześniu.

Brakuje mi czasu. Zarówno dzień ma za mało godzin jak tydzień dni, a miesiąc tygodni. Nie wyrabiam się na zakrętach, a najciekawsze, że nie mogę się spodziewać, że będzie luźniej. Mam tylko nadzieję, że nie wypalę się i dotrwam do urlopu.

Podjęłam bardzo ważną decyzję, której prawdę mówiąc nieco się obawiam. Postanowiłam odciąć sie nieco od rodziny. Nie mówię, że zupełnie, ale dotarło do mnie w końcu, że jestem dorosła i muszę życ dla siebie, a nie dla zadowolenia innych. Biorąc pod uwagę zachowanie przeszłości i jego skutki wiem, że mamie bedzie ciężko, ale musi mi zaufać. A pozostali zrozumieć, że chcę dla nich jak najlepiej i gwiazdy z nieba bym ściągnęła, żeby wszystkich uszczesliwić, że dołożę wszelkich starań żeby nadal mogli na mnie liczyć, ale nie kosztem moich planów, nie kosztem mojego wolnego czasu. Czyli krótko mówiąc zacznę mówić magiczne zdanie: "nie mogę". Czyli pozwolę sobie na wylączenie telefonu. Pozwolę sobie na życie po swojemu ;)

Panieński był fantastyczny. Pozwolił mi zwątpić całkowicie w instytucję małżeństwa. Nie bawilam sie tak dobrze od... wielu lat.
Mam nadzieję na więcej :) mam ochotę na więcej. Mam szansę na więcej.
Na więcej zabawy
Na więcej radości
Na wiecej szczęścia.

Eva 

środa, 24 maja 2017

Przejrzeć na oczy

Wściekłam się na siebie.

Od tygodnia próbuję napisać, co mam w głowie i już kilka wersji zalega w szkicach, a w żadnej nie ma mnie prawdziwej. W jednej wersji chcę być silna, pokazać jak świetnie daję sobie radę. W drugiej nie chcę się przyznać, że moje serce krwawi, a w kolejnej, że jestem chwilami szczęśliwa.
Bo za jedną wersję dostanie mi się opier..l, za kolejną idą litość i pożałowanie, a jeszcze inna daje innym poczuć się lepiej moim kosztem.

Kiedyś potrafiłam pisać o tym, co naprawdę czuję. Młoda pisała wprost, obrazując każdą ranę w swoim sercu. Dlaczego Eva tego nie robi? Bo zamiast myśleć o tym, że to jej pomoże znowu udaje silną. I nie chce pokazać, że to się jeszcze nie skończyło. A teraz kim jestem? Evą czy Młodą?

Dzieje się coś złego. Gdzie ja jestem?

Idę do przodu i wszystko wydaje się super odlotowo wspaniałe, a jednak coś każe mi się zatrzymać i zastanowić, gdzie w tym wszystkim jestem ja sama? Czy to w ogóle jestem ja?

Eva uśmiecha się słuchając muzyki, a ja nie słucham przecież muzyki!
Eva odwołuje swoje treningi, a ja nie opuszczam przecież zajęć, bez konkretnego powodu!
Eva ma kwiatki na balkonie, a ja moje kwiatki przecież zdychały bez wody!
Eva spokojnie przesypia noce, a ja przecież zawsze miałam problemy z zasypianiem!
Eva jest szczęśliwa, a ja... ja przecież...

Nadal mam problem z dopuszczeniem do siebie myśli, że wszystko jest dobrze. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Bo przecież u mnie nigdy nie było dobrze.

Dwa miesiące po pożegnaniu z S. mam kolejną szansę spotkać się z nim. Na początku maja odmówiłam. Dziś sama nie wiem, czy bardziej się ucieszyłam, czy wystraszyłam. Wszystko jest tak zakręcone, że nie wiem, czego mam się trzymać.

Spędziłam bardzo przyjemny weekend z Sąsiadem. Nawet mi nie przeszkadzało, że musiałam tyle km zrobić żeby zobaczyć się przez chwilę z rodziną. Było aktywnie, zabawnie, chwilami leniwie. Było dobrze.
Ostatnio odkryłam jednak drugie dno słowa "dobrze". Zapytałam kogoś jak się ma i dostałam odpowiedź "dobrze". Ale nie było dobrze. Czułam to. Czułam, że to takie samo "dobrze" jak to, które mówię, żeby nie tłumaczyć, co jest źle. I zwykle mało mnie obchodzi, kiedy słyszę taką odpowiedź, ale nie lubię, kiedy odpowiadają mi tak osoby bliskie. Wątpię wtedy w sens tego stwierdzenia, wiedząc, jaki ma ono sens dla mnie.

Dobrze - jest źle ale nie będę o tym gadać
Dobrze - jest znośnie. Bo jakoś trzeba żyć.
Dobrze - wszystko ok

Przecież, jeśli  komuś jest naprawdę dobrze, jeśli jest szczęśliwy to tym szczęściem się dzieli używając słów prawdziwie opisujących sytuację. Cudownie, przyjemnie, uroczo... Ale nie "dobrze". Dobrze, oznacza źle, a w najlepszym przypadku znośnie.

S. wyjechał prawie 4 miesiące temu. Pierwszy miesiąc to było piekło. Z różnych powodów. Kiedy już się trochę ogarnęłam spotkaliśmy się. Już dawno napisałam o tym jak wyglądał weekend z S. ale to było obarczone takim bólem, że nie potrafię się tym podzielić. Pożegnałam się. Miało być tak ostatecznie.
Dlaczego wracam? Dlaczego wracam do S. myślami za każdym razem, kiedy czuję się źle? Dlaczego wtedy szukam kontaktu? Pozwalam sobie na więcej, niż powinnam? Dlaczego zamykam oczy i czuję jego rękę w swoich włosach, na karku, na szyi?
Dlaczego to wszystko dzieje się pomimo, że zabiera mi to resztki godności?
Dlaczego pożegnałam się, a nadal czuję się ... nadal czuję się, jakbym należała do S...
...
...
...
...
...
...
...
Powinnam sama sobie strzelić za to w twarz.

Dziś informacja, że możemy się zobaczyć. Aż poszłam zapalić. Z jednej strony chciałabym tego. Rozmowy. Tylko to jak wystawianie się przeciwnikowi na linię ognia. Wiem przecież, co będzie później. Rozdarcie.

Jestem wystarczająco silna, żeby spojrzeć w oczy wilka? Nie potrafiłam dotrzymać słowa, kiedy obiecywałam, że więcej się nie odezwę. Nie potrafię trzymać się z daleka, ale rozmowy na skype to nie to samo, co spotkanie na żywo. I co miałoby mi dać to spotkanie? Kolejne rozczarowanie? Nie mogę przecież liczyć na odpowiedzi. Skoro nie dostałam ich przez dwa miesiące powinnam już wiedzieć, że nie mogę się ich spodziewać. 

Pewnie posypie się za ten wpis fala wyrzutów. Ale to jedyne miejsce, gdzie bez oceniania mnie dowiecie się, co naprawdę jest w mojej głowie. 

Cierpię okrutnie. Jestem rozdarta chcąc, a nie mogąc. Mając szanse i odrzucając ją po raz kolejny, Ostatnio w rozmowie padło stwierdzenie, że jestem emocjonalną masochistką. Jestem. Już wcześniej pisałam o tym nawet na blogu. Zawsze szukam sobie problemów, szukam powodów do narzekania na samą siebie. I zupełnie szczerze napisałam, że dla kilku chwil z S. warto cierpieć. Bo w chwili, kiedy już jest się w miejscu, w którym chce się być, wszystko inne staje się nieważne. 

Prawda jest jeszcze jedna. Nie mogę czuć się dobrze przy kimś, bo nie uporałam się ze sobą. Sytuacja w jakiej znalazłam się z S. wydawał mi się naturalna, bo traktowałam to jako karę. Karę za przeszłość. Dlatego teraz, kiedy boję się napisać, że jest naprawdę dobrze, mogę powiedzieć, że jest to wynikiem moich wyrzutów sumienia. 

Nie mogę tak żyć. Nie mogę żyć z kimś, kto da mi szczęście. Bo będzie to życie w kłamstwie. 
Przeszłość miała racje. Albo będę cierpiała, albo to ja kogoś skrzywdzę. 

Wybieram opcję pierwszą. 

Do przeczytania
Eva.


poniedziałek, 8 maja 2017

Praca:

- Eva, co tam?
- Dobrze, dziękuję.  - Eva podnosi głowę i uśmiecha się
- Że dobrze, to widać, może powiedz dlaczego?
- Ale co widać? - pyta Eva
- No, że coś się u Ciebie dzieje. S wrócił? - Eva czuje jak szpila wbija się w jej serce.
- Nie wrócił. I przecież już mówiłam, że nie wróci - Odpowiada Eva.
- No to nie wiem, tak jakaś zadowolona chodzisz.
- A i owszem. Bo mam powody - dodaje Eva i puszcza koledze oczko. - I dużo pracy - dodaje, po czym wraca wzrokiem do monitora i postanawia napisać post.


Wróciła chęć pisania.

Albo zwyczajnie znowu jestem pełna lęków i ciągnie mnie, żeby wyrzucić je z siebie.

Moje lęki. To jakaś paranoja.
Znowu nie mogę spać w nocy. Z soboty na niedzielę prawie oka nie zmrużyłam, a wczoraj sytuacja się powtórzyła. Nie mogę spać, bo nie mogę uwierzyć, że może być dobrze.

Szukam dziury. Szukam problemów, szukam powodów, żeby powiedzieć, że coś jest nie tak jak powinno i nie mogę ich znaleźć. Nie czułam się tak od bardzo, bardzo dawna. Nie czułam się tak dobrze.

To właściwie bardzo dziwne czuć niepokój, który wywołuje spokój, prawda? To naprawdę straszne uczucie.
To mój brak wiary? Dlaczego tak trudno mi zaakceptować, że zasłużyłam na to, co przynosi mi życie, że doszukuję się czegoś, do czego mogłabym się przyczepić?

Nie mam do czego. I boję się do tego przyznać. Boję się, że okaże się to prawdą. Boję się, że znowu ktoś, kto zasługuje na coś dobrego dostanie w prezencie rozczarowanie. Czuję się jak w bajce, do której nie miałam prawa trafić. Moje bajki nie są przecież jak dobre komedie. Moje bajki to zawsze dramaty. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

A może da się zamknąć swoją przeszłość w pudełku i spalić? Czy to możliwe zacząć wszystko od nowa, tak z czystą kartą? Bez strachu, bez żalu?
Ciężko mi ogarnąć obecną sytuację. Nie chciałam, a mam. Mam czego chciałam i nie chcę tego zaakceptować?

Blokuję się, bronię. Stawiam mur. Tylko sama nie wiem w jakim celu, bo przecież podświadomie wiem, że wcale nie muszę.

Moje "Dam sobie radę sama" również powinnam schować do kieszeni. Chciałam kogoś, kto zatroszczy się o mnie, ale nie pozwalam na to. "Sama dam sobie radę". Oczywiście, że dam. Ale po co? Przecież wcale nie muszę. Dlatego zaczynając od dziś, nawet, kiedy nie chcę pomocy, nie będę zabierać przy tym możliwości stania obok. Może tak zacznę?


Eva.








piątek, 5 maja 2017

Wilki w lesie zawsze są.

Historia.

Eva umówiła się na kawę. Jak zwykle odkładała spotkanie, aż w końcu zrobiło jej się głupio i zgodziła się na kawę po pracy. Było jej wszystko jedno, jak minie ta godzina, ale jak to się zwykło mówić "pierwsze spotkanie nie powinno trwać dłużej niż godzinę", więc miała nadzieję na szybki powrót do domu. I przecież to tylko kawa.

W całej wymianie zdań, nie było właściwie nic ciekawego. Facet wydawał się Evie całkiem inteligentny, potrafił się wypowiedzieć i umiał się zachować. Miał klasę. W momencie, kiedy podnosił szklankę wzrok Ewy padł na jego zegarek. Nie, nie dlatego, że to był złoty rolex, ani nic w tym stylu.
Eva pomyślała, że to niemożliwe.

- Czy możesz pokazać mi zegarek? - zapytała, a On odwrócił rękę tarczą w jej stronę. 
- Nie interesuje mnie godzina, ale masz coś przypięte do paska.- maleńki znaczek. Wielkości jednogroszówki. Eva nie myliła się. Triskelion. - Przypadek? - dopytuje.
- Nie, nie przypadek. - Eva zauważa zmianę we wzroku swojego rozmówcy. - Nie często mi się zdarza, że ktoś rozumie jego wymowę. Jestem zaskoczony.
"Co Ty kurwa nie powiesz? Zaskoczony? Ja jestem w szoku. Miało nie być klimatycznie" - myśli Eva.
- Ja również. - mówi.

Ale mija już godzina, a pierwsze spotkanie nie powinno... ble, ble ble. Eva Żegna się i wraca. "To jakiś żart" - myśli sobie.


Nie szukać, a mieć. Postanowiłam jakiś czas temu żyć z dnia na dzień i przyjmować to, co daje życie. A wtedy pieprzone życie, chciało mnie oszukać. Chciało mi dać jedną noc "szczęścia" wiedząc, że w efekcie mogłoby okazać się że nie dostaję tego, co dobre, ale samo zło. Odmówiłam. Czy bez żalu? Nie do końca. Ale wiem, że moja decyzja była słuszna.

Historia opisana wyżej coś mi uświadomiła. Jak mam wpaść w szpony wilka i tak wpadnę :) Prędzej czy później mnie dopadnie. Bo przecież jak się okazuje zdarzają się tak niespodziewane sytuacje jak ta tutaj opisana.
Jest też coś jeszcze, co trochę mnie nurtuje. Zastanawiam się, czy nie doszukuję się u mężczyzn przejawów dominacji. Wiem, że chciałabym takiego własnie faceta, ale czy to znaczy że na siłę chcę zobaczyć takie, czy inne cechy? Bo Sąsiad, który wydaje się być taki spokojny ma w głosie coś takiego, że nie mam najmniejszej ochoty pyskować, drażnić się, czy prowokować. Spędzając z nim czas czuję, po prostu czuję, że chcę się podporządkować. "Nie przeklinaj, proszę" - w zupełnie spokojnym tonie, a gwarantuje, że następnym razem zastanowię się, zanim coś powiem. Pewne gesty i słowa pozwalają mi myśleć, że ma naturę dominującą. Czy zdaje sobie z tego sprawę? - nie wiem. Jak ja się z tym czuję? - wyjątkowo dobrze. Tym bardziej nie mogę zrozumieć skąd moje obawy. Jak to jest, że zainteresował mnie ktoś, kto zupełnie nie jest w moim  typie? Absolutnie odbiega od mojego wyobrażenia faceta, z jakim chciałabym być. A jednak, czas spędzony wspólnie to czas spędzony miło. Mało tego, chcę więcej tego czasu spędzonego wspólnie. Chcę cieszyć się tymi chwilami.

A jednak zdarza mi się, w tych gorszych chwilach wracać myślami tam, gdzie byłam bezpieczna. Tam, gdzie ogarniał mnie (pozorny) spokój. Tam, gdzie choć wiedziałam, że to złudne zaznawałam chwil małego szczęścia.

Może znalazłam rozwiązanie swoich wątpliwości. Nie dopuszczam do siebie myśli, że może być dobrze, spokojnie i tak jak chcę. Może podświadomie pakuję się w ramiona takim draniom, dla których nic nie znaczę, katuję sama siebie, męczę się psychicznie, bo wtedy to ja przechodzę przez te wszystkie rozczarowania kimś, a nie ja jestem powodem rozczarowań innych.

Moja skorupka pękła. I co się okazało? Że jest kolejna.

Eva.







niedziela, 23 kwietnia 2017

(Nie)zwykły weekend.

Mam dość wina. Jeszcze tylko lampka i więcej nie pije ;)

Wczoraj spędziłam cudowny dzień. Cały :) Dziękuję ;) Mam nadzieję, na więcej takich.

Przeszłość postanowiła dziś o sobie przypomnieć. Było tak spokojnie od kilku miesięcy i nagle, kiedy mi zapowiada się miły dzień Przeszłość postanawia zburzyć moje poczucie bezpieczeństwa. Tym razem nie mam jak się schronić, nie mam dokąd uciec. Nie mogę zwinąć się w ramionach, które choć pozornie dawały mi spokój. A jednak...

Strach minął szybko, bo dzisiaj...
...dzisiaj... cóż. Przez żołądek do serca? Wyrwałam faceta na sernik, którego nawet sama nie upiekłam ;) Owszem, miałam swój udział, bo podałam miski :) I wylizałam je z resztek ;)
W każdym razie na ten cudny sernik wyrwałam "Sąsiada" ;) Zaskakujące jak miła to odmiana, kiedy nic nie jest aranżowane. Musze przyznać rację tym słowom.
Spędziłam bardzo miło czas. Nie spodziewałam się muszę się przyznać, że rozmowa będzie toczyła się tak naturalnie. Zupełnie jakbyśmy znali się już od dawna. W tym przypadku również mam nadzieję na więcej (choć doświadczenie nauczyło mnie, że więcej mam, kiedy nic nie chcę, niż kiedy czegoś chcę).

Dawno, to ja nie miałam tak czysto w mieszkaniu :) Jestem z siebie dumna muszę przyznać. ;) W głowie też coraz jaśniej mi się robi. Wyrzuciłam z niej S. i po napisaniu ostatnich kilku słów nawet nie zabolało, że potraktował mnie jak... hmmm... sąsiadkę zagadująca o pogodę. W sumie nie powinnam spodziewać się niczego innego. Chciałam tylko dowiedzieć się jeszcze, czy w pracy wszystko układa się po jego myśli, ale skoro nie było mi dane, widocznie nie muszę wiedzieć.

Kolega tajemniczy również nie ma już u mnie miejsca. Choć przestał być tajemniczy nie przestał być kolegą, a ja nie będę poświęcać swojego czasu komuś, kto nie szanuje mojego czasu. Wyczerpałam swoją cierpliwość.

I nie palę. Nie zliczę ile już razy rzucałam, ale tym razem nie wmawiam sobie, że to dla siebie, dla zdrowia, czy dlatego, że ktoś nie chce, żebym paliła. Tym razem zwyczajnie się tego wstydzę. 2-3 paczki w tygodniu to dużo kasy. Za dużo :) Będę kupować zamiast fajek USD na wakacje :)

Boję się. Boję się że Przeszłość jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa, ale za wiele chwil małego szczęścia ostatnio doświadczam, żeby cofnąć się o krok. To zostało za mną.

Plan na ten tydzień:
 - Rozliczyć się ;P ;)
 - spalić sernik
 - kupić rower
 - nie złamać się z paleniem
 - zorganizować czas dla Sąsiada

Będzie dobrze ;)

Eva.

P.S. Zaskakujące, co może się stać po zgubieniu karty miejskiej ;)



wtorek, 18 kwietnia 2017

"...złapał krótko za pysk..."

Zwykła rozmowa, zupełnie codzienna i poczułam się jakbym dostała po twarzy.

Chciałam jakoś oderwać się od klimaty, odwrócić wzrok i myśli. I zupełnie niespodziewanie dociera do mnie po raz kolejny, że nie ucieknę. Mogę to odłożyć w czasie, ale nie ucieknę. 

Nie spodziewałabym się, że zdanie wypowiedziane przez faceta poznanego zupełnie przypadkowo, który nie znał mnie wcześniej, który nic o mnie nie wiedział, może wywołać takie emocje. 

"Gdyby ktoś Cię w końcu złapał krótko za pysk, byle umiejętnie, to na pewno wyszło by Ci to na zdrowie..."

Po tym zdaniu zaniemówiłam. Znowu jestem w martwym punkcie. I w która stronę mam pójść?



Eva

poniedziałek, 17 kwietnia 2017

Gdzie jest moja siła?

Dziś pierwszy  raz budząc się rano u rodziców pomyślałam, że chce już wracać do siebie. Nie miałam tak jeszcze. Zawsze odkładałam powrót, żeby spędzić tam więcej czasu, a dziś byłam gotowa do wyjazdu na długo przed umówioną godziną.

Złożyło się na to wiele czynników, ale i tak całą winę zrzucę na pogodę. Prawda jest taka, że już miałam po uszy pytań i spojrzeń przepełnionych litością. A przecież nie trzeba się nade mną litować. Przecież u mnie wszystko w porządku i tylko się wszystkim wydaje, że jest mi źle. Dzisiejszy wcześniejszy wyjazd również został potraktowany jak ucieczka, podczas gdy ja chciałam już mieć za sobą długą drogę.

Złamałam się i napisałam. Za dużo wspomnień. Za dużo czasu na wracanie myślami do tego, co było i niepotrzebne analizowanie powodują, że zastanawiam się nad słusznością swoich decyzji, a przecież klamka zapadła. Stosuję się do zakazów, które postawiłam nie tylko sobie i udaje mi się, a nawet więcej, bo utwierdzam się w przekonaniu, że nie tylko ja uważam swoją decyzję za słuszną.
"Nie dzwoń, nie pisz". Czy naprawdę tego chciałam? Nie. Wcale tego nie chciałam. Ja po prostu musiałam zrobić to, co było dla mnie dobre, nawet jeśli w tej chwili wydaje mi się, że mogłam się pomylić. Złamałam się. Za całego serca życzę wszystkim ludziom tego, co najlepsze. Jemu również. Ale musiały wystarczyć trzy słowa. O trzy słowa za dużo. Dwa tygodnie, to bardzo mało czasu. A dla mnie? Każdy dzień trwa tydzień. Po dwóch tygodniach czuję się jakby minęły dwa dni. A słowa były dla mnie niczym. Nie poczułam się ani lepiej, ani też gorzej. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Nie. Tylko słowa "nigdy więcej" nabrały nieco innego znaczenia.

Od dwóch godzin wpatrywałam się w monitor z milionem myśli. Myśli o łzach, które płynął po moich policzkach. Doszukuję się przyczyny i za cholerę nie mogę się do niej dokopać, podczas, gdy rozchodzi się tylko o to, że jestem tu teraz sama. Przecież to tylko przez święta, bo jutro już wieczór będzie wyglądał zupełnie inaczej. Przecież w każdym innym dniu ciężko mi coś zorganizować, bo cały czas coś się dzieje, z kimś się umawiam, mam jakieś plany. Ale dziś... Dziś nawet wino mi nie smakuje. Może kolejna lampka będzie lepsza...
Tfu... ile razy upiłam się w  całym ubiegłym roku? Nie liczyłam, ale jestem pewna, że od połowy lutego do dziś już tą ilość przebiłam. Gdzie jest to moje szczęście, które miało gdzieś na mnie czekać? Czy to nadal kara za moją przeszłość? Czy teraz nie jestem dla nikogo odpowiednia, bo kiedyś nikt nie był odpowiedni dla mnie? Czy ja chociaż wiem jaką postać powinno przybrać to szczęście? (hahaha, właśnie jedna taka postać zmaterializowała się w moich myślach).
Potrafię jasno i wprost powiedzieć, czego chce od życia, co jest moim największym pragnieniem. Niestety, akurat w tym przypadku długi jest proces produkcji w efekcie którego mogę otrzymać tenże wymarzony produkt.

Nie mogę  jednak mieszkać sama. Owszem, to ma swoje plusy, ale to nie jest czas, kiedy mogę sobie pozwolić na tak wiele czasu sam na sam ze sobą. Owszem, lubię chwile ciszy i spokoju w samotności. Ale nie stale. To dla mnie za wiele. Za trudne.

Więcej nić dzisiaj nie napisze, bo czuję jak się rozsypuję, a nie chce tego. Napisze jutro. Albo i nie napiszę.

Eva.





Wystarczy już...



poniedziałek, 10 kwietnia 2017

S. S. S. S. i S.

Sama.
Strach.
S.
Smutek.
Szansa.

Rozdział 1. Sama

Zbyt często życie podejmuje decyzje za moimi plecami.

Chciałam mieszkać sama, wiele razy o tym wspominałam. Ale nie już, nie w tej chwili. Nie tak nagle. Decyzja została podjęta niespodziewanie i bez mojej wiedzy.

W pierwszej kolejności zdenerwowałam się. Bardzo. Chodziłam i przeklinałam wszystko i wszystkich. Później pomyślałam, że właściwie powinnam się cieszyć.

Po godzinie plątania się między pokojami, kiedy opadły emocje, a ja zdążyłam pokręcić się sama dotarło do mnie, co przeraża mnie najbardziej.

Rozdział 2. Strach
Zostałam sama. I nie chodzi o samotność w kontekście towarzystwa. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, które miałam wiedząc, że ktoś do mieszkania wróci, że jednak ktoś jest za ścianą.

Usiadłam na podłodze w pustym pokoju i polały się łzy. Nie powinnam się bać. Już od tak dawna jest spokój. Dlaczego więc dzisiaj wróciły wspomnienia, a wraz z nimi lęk i nerwobóle? Dlaczego zapulsowało ramie, na którym blizny są praktycznie niewidoczne? Dlaczego?

Rozdział 3. S.
To już druga niedziela z rzędu, kiedy wracam do domu i cierpię. Dzisiaj jestem kompletnie zaskoczona. Ubiegłotygodniowego cierpienia sama chciałam, byłam na nie przygotowana. Teraz nie potrafię powiedzieć, co jest gorsze.

Ostatni tydzień był... krótki. Przeżyłam go jak jeden dzień. Czas uciekł tak szybko, że właściwie nie potrafię powiedzieć co się w tym czasie wydarzyło. Okrutnie tęsknie. Choćby za nic nieznaczącym "dzień dobry", "dobrej nocy". Łapię się na tym, że kursor miga w okienku wiadomości, a ja walczę sama ze sobą, a jednak nic nie piszę. Nie mogę, bo jeśli dostałabym odpowiedź pewnie zmieniłabym zdanie.

Rozdział 4. Smutek
Nie jest mi smutno, że nie padło chociaż pytanie, czy dotarłam. Przecież nie chciałam tego. Żyję jak maszyna mechanicznie wykonując to, co muszę i nic ponad to. Smutek w moich oczach podobno zaraża innych. Nie wolno mi tak robić. Nie wolno mi przespać ani jednego dnia więcej. I tak jestem stara. Nie mogę obudzić się za jakiś czas z poczuciem, że coś mnie ominęło. Nie mogę się cofać. Pierwszy krok nie może być krokiem do tyłu.

Rozdział 5. Szansa

"patrzysz na mnie i wołasz
wszystko boli

przytulam Cię i szepczę
ale wszystko może się zagoić" [R.K]

(chwilami zastanawiam się, czy Rupi faktycznie mi pomaga, czy raczej pogłębia rany)

Próbuję. Serio. Próbuje dać sobie szanse na "normalność". Wiem, że mam jeszcze szansę na zrealizowanie planów. Musze sobie tylko przypomnieć te wszystkie plany i na nowo zrobić listę, bo przez rok odkąd pojawiłam się tutaj te plany ewoluowały tak wiele razy, że już nie wiem, które z nich chcę realizować. Ale szansa jest. Skorzystam.

Obiecuję, że ten tydzień będzie lepszy.

Eva.





niedziela, 2 kwietnia 2017

Zatrzaśnięcie drzwi

7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.

Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.

Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.

Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.

Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.

Eva


















czwartek, 30 marca 2017

Boję się. 
Swoich myśli.
Swojego żalu.
Swojej złości. 
Swoich słów. 
Swojego uporu. 
Swoich decyzji. 

Siebie się boję. 
Boje się siebie, jaka będę jutro. 

Eva

poniedziałek, 27 marca 2017

Porzucona marionetka

Cisza.

"W ciszy człowiek dokładniej chwyta wszystkie warianty własnych rozterek i niepokojów. Trudniej mu podjąć decyzję i to, co uważał już za rozstrzygnięte, znowu zaczyna rozmieniać na drobne."


Nie wiem, co myśleć. Nie wiem na czym stoję. Nie wiem, co robić. Nie wiem gdzie jestem.

Wiem tylko kim jestem.

Jestem kobietą, która nienawidzi ciszy.

Eva.


czwartek, 23 marca 2017

I tyle.

"Co Cię obchodzi, co mówią obcy ludzie, jeśli sam czujesz się szczęśliwy? To Twoje życie. Tylko Ty zapłacisz za swoje błędy i tylko Ty zyskasz na swoich trafnych decyzjach. Pamiętaj o tym."


sobota, 18 marca 2017

Wolna sobota

Leże na suchej części kanapy z nogami wyciągniętymi na stoliku, komputerem na kolanach oraz kawą  pobliżu i zastanawiam się, co mam ze sobą zrobić.

Po nieprzespanej nocy Eva budzi się bez budzika o zwykłej porze, jakby szła do pracy (oczywiście, jakby szła do pracy spóźniona). Pomyślała, że to będzie dobry dzień. Ostatnie 2 miesiące zapełnia swoje weekendy (właściwie dni robocze również) w taki sposób, żeby jak najmniej czasu spędzać sama.
Na śniadanie do kawy Eva zrobiła naleśniki. Właściwie sama się do siebie uśmiechała, że ma na to ochotę. Zwykle nie chce jej się robić takich rzeczy, kiedy nie ma kogo poczęstować. Wyjęła z lodówki dżemik truskawkowy i polewę toffi. Już myślałam, że zapomniała, ale chyba uświadomiła sobie, że miała odstawić cukier, bo z bólem serca odłożyła dodatki.
Kawa w ręce, naleśniczki na talerzu, komputerek na kolankach. Smacznego.
Kawa rozlana na kanapie (na kanapie w kolorze ecru), naleśniczki w kawie, a komputerek nadal na kolankach. SMACZNEGO. Teraz brakuje tylko papierosów po śniadaniu.
Dzień już nie jest taki miły.

Teraz Eva leży jak napisała na wstępie z włączonym trybem analizy i zastanawia się jak poukładać swoje obecne dylematy. Zdarzało jej się mówić, że życie samo weryfikuje jej plany i zamiary, a w tej chwili ładnie można dać temu przykład. Przez długi czas myślała, że spędzi ten weekend w swojej oazie spokoju, przy okazji spotka się z S. Tylko S. nie był pewny swojej dostępności. Tak było prawie 2 miesiące temu. Na szczęście Eva w pewnej chwili uświadomiła sobie, że nie zawsze musi wszystko uzależniać od woli i czasu innych, Uświadomiła sobie, że może układać kalendarz dla siebie, bez synchronizowania go z innymi kalendarzami. Dlatego, kiedy w lutym Pan Tajemnica zaproponował jej wjazd na narty odmówiła i postanowiła, że właśnie obecny weekend przedłuży i pojedzie pozjeżdżać (Zupełnie nie wiem, dlaczego odmówiła, ale tłumaczyła się brakiem zaufania i długością wyjazdu). Teraz sama przyznaje, że powinna była jechać i nie wymyślać sobie wymówek. Koniec końców siedzi w Warszawie i czeka, aż przyjdzie do niej natchnienie do sprzątania, zakupów i innych  takich czynności na które ostatnio tak bardzo nie ma czasu.
Ten dzień wolny sam się ułoży i Eva ma zamiar wykorzystać go dobrze. Za zmianę planów nie może nikogo winić. Wizyta, mamy, której spodziewa się jutro będzie miła. Cieszy się na nią, choć będą towarzyszyć jej obawy. Ale Eva jak zwykle będzie starała się pokazać jaka jest silna i być podparciem dla wszystkich. A na kim oprze się Eva?

Marzec przyniósł Evie wiele dobrego. Chociaż niestety nie może jeszcze nosić szpilek czuje, że odrobina wiosny wdziera się do jej życia. A raczej ona ta wiosnę zaprasza.
Każdego dnia coś. Odbudowałam trochę mostów :) Odświeżyłam kontakty i bateria w telefonie jakoś szybciej pada. Lubię to. Lubię, kiedy inni poświęcają mi czas i są wdzięczni za czas, który ja im poświęcam.
Ostatnia niedziela spędzona z Szachrajką i jej przedszkolem dała Evie dużo powodów do radości. Serniczek, poprawiony karnisz i kwiaty, które dostała od cudownych mężczyzn ;) Dodatkowo towarzyszył im Pan Tajemnica, który już nie jest taką tajemnicą, jaką wydawał się być. I cóż, chyba zaczyna pokazywać swoją dominującą naturę, próbuje jej pokazać jaką chciałby ją widzieć.nakreślać jakieś normy, zasady, których Eva powinna się trzymać. Powinna, bo sama nie wie, czy chce. Czy chce tego w takim wydaniu. Czy chce tego już teraz. I nie chodzi o to, że Eva chce się zamknąć. Przeciwnie. Ona chce zaufać bardziej.

Eva tęskni za chwilami, kiedy czuła się absolutnie bezpieczna, Dziś tęskni za nimi jeszcze bardziej, bo w nocy zwyczajnie się bała. Przeszłość była tak blisko, tuż za ścianą.
Eva całą noc nasłuchiwała, czy nikt nie idzie. Sprawdzała drzwi kilka razy, jakby same miały się otworzyć. To wszystko za nią, zostało w tyle, a jednak jak widać jeszcze gdzieś resztki się plączą. Ale Eva nie ogląda się do tyłu. Jest sobota :) Trzeba się wziąć w garść :)

Eva tęskni też za sobą w uległej odsłonie. Za szpilkami, pończochami na pasie, za wzrokiem spuszczonym, za głaskaniem po głowie. Chciałaby uklęknąć. Stracić na chwilę pewność siebie, żeby później odzyskać ją, widząc, że jest powodem dumy. Eva chciałaby oddać się w dobre ręce, W ręce nieprzypadkowe.

Jak szepnęła Szachrajka: głowa do góry, pierś do przodu, szpilki na nogi, siekierka w rękę (może mop wystarczy) i ... sprzątać idę, bo wieczór mnie zastanie :)




niedziela, 12 marca 2017

Cieszę się

Coś się dzieje. Coś dobrego.
Czuję to w powietrzu, czuję to w sercu.

Jutro (dziś) będzie dobry dzień. Już teraz wiem, że tak będzie. Spędzę wieczór w cudownym towarzystwie ludzi, którzy szczerze cieszą się ze spotkania ze mną. Ta radość jest w pełni odwzajemniona.
Prawda jest taka, że dawno nie czułam się tak dobrze :)

Jestem dziś pełna dobrej energii. Pozytywnie nastawiona.

Daję się znaleźć. Polega to na wrzuceniu kilku słów o sobie na portal i czekaniu, aż zaczną spływać wiadomości. Przesiewaniu śmieci od czegoś interesującego na tyle, by zatrzymać się dłużej i docelowo  doprowadzenie do ewentualnego spotkania.

Napisałam więc kilka słów o sobie. Pisząc znowu myślałam o tym jak przez znajomość z S. głęboko w siebie mogłam zajrzeć, jak bardzo się zmienić, ukształtować, bo przecież tam się właśnie poznaliśmy, a jaka byłam wtedy? Zagubiona, to na pewno. Niedoświadczona. Niepewna. Nieświadoma. I nie mówię, że teraz już odnalazłam się, a od pozostałych słów mogę wykreślić pierwsze trzy literki. Ale na pewno teraz jest inaczej.

Kolejny krok. I tu zaczyna się zabawa z odrzucaniem wiadomości. Wygląda na to, że odrzucam wszystko jak popadnie.

Co się dzieje wtedy? Mam ochotę wyrzucić komputer przez okno czytając kolejne ściemy "panów", którzy nie potrafią zaakceptować, że kilka lat różnicy to mniej, niż dziesięć. Bo Przecież oni wiedzą lepiej.

Jak już mnie ktoś zainteresuje, okazuje się, że jestem zbyt dominująca. Nie ważne, że są to tylko wymagania, że to zachowanie dystansu, próba zdobycia powodów, by zaufać. Najlepiej od razu wcisnąć mi bat do ręki i przykleić metkę "dominującej".

Teraz zastanawiam się, czy ja właściwie muszę dawać się znaleźć? Może wystarczy otworzyć się na to, co jest tak blisko mnie?

Jutro będzie dobry dzień :)

E.

niedziela, 26 lutego 2017

Poszukiwania mężczyzny mojego życia :)

Wyjście trzech singielek i jednej prawie mężatki musiało zaowocować podjęciem pewnych słusznych mniej czy bardziej decyzji, które mają zmienić moje (i nie tylko) życie.

Dla wielu dziewczyn randkowanie, jest przecież takie przyjemne, obarczone nutką ryzyka, koniecznością przygotowań itd. Mi się zwyczajnie nie chce. Nie mam na to najmniejszej ochoty, ale wiedząc, że i tak czeka to na mnie predzej czy później niech to już będzie prędzej, żebym nie zarzuciła sobie zbytniego lenistwa i nie przyznała się przed sobą, że nadal tęsknię i gdzieś tam w środku jeszcze tli się iskierka nadziei. Czym prędzej ją zgaszę, tym więcej będę miała satysfakcji ze swojego zycia :)

No dobrze, to szukam, tylko gdzie?
Byłam juz na jednym portalu, który daje możliwość poznania wyłącznie osób klimatycznych. Teoretycznie sprawa prosta, skoro skupia klimatyczne towarzystwo, ale oczekiwania obecnych tam... cóż. Nie do końca pokrywają się z moimi. Tam poznałam S. Mogłabym spróbować na nowo, ale przekopywanie się przez  tony maili, weryfikowanie gdzie jest prawda, a gdzie obłuda skutecznie mnie odpycha.

Może odejść od klimatu? Może sprobówać poznać kogoś bez założenia że relacja ma mieć określony charakter? Są sytuacje, kiedy zwyczajnie czuję, kiedy ktoś budzi mój respekt, a kiedy to ja dyktuję zasady. Może na takich osądach się oprzeć?

A może zwyczajnie sobie odpuscić cały ten proces i poprostu żyć jak żyję? Może ktoś się gdzieś trafi, może życie samo coś podeśle?
Doszłam już przecież do podsumowania, że S. wcale nie jest taki wyjątkowy, bo przecież inni też mnie nie chcą :P

Zanim poczynię jakieś kroki muszę nauczyć się być zołzą. Ja! Zołzą! Dociera chyba do mnie (szkoda, że tak poźno) że za dużo daję od siebie. Lubię sprawiać innym radość, czy to pomocą, dobrym słowem czy też upieczonym swieżym ciastem, ale chyba mam dość. Wykorzystywania tego, że jestem, że potrafię się dostosować, zmienić swoje plany, żeby podporządkować się do planów innych. I nie jestto brak asertywności. W każdej chwili mogę powiedzieć "nie", ale wtedy bede miała żal do siebie, że odmowiłam, że może ktoś na mnie liczył. Tak juz mam, taka jestem.
Szkoda, że to takie trudne...

M.

środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.

niedziela, 19 lutego 2017

Idziemy do przodu

Kiedy pierwszy raz szukałam informacji o BDSM byłam przerażona. Internet jako nieocenione źródło informacji dostarczył mi niezapomnianych wyrażeń, które dziś wspominam z ironicznym uśmiechem.
Minął prawie rok od mojego pierwszego kontaktu z tematem i mogę powiedzieć, że coś już wiem, coś już znam, ale nadal pozostaje mi wiele do odkrycia.

Moja uległa natura dawała się zauważyć od dawna, ale w kontekście zwykłej codzienności i nie wynikała z mojej chęci służenia, ale altruistycznego podejścia do życia.
Teraz wiem, ze tego nie da się jednak porównać z uległością, którą ukształtowałam w sobie. Co więcej, zmieniły się moje poglądy na życie, zmieniły się moje oczekiwania i plany na siebie.
To, czego nauczyłam się zostanie dla mnie i mam nadzieje, przyniesie coś dobrego.
Pozwoli mi znaleźć swoje szczęście i spełnienie.

Klimat dla mnie to już nie tylko wiązanie, poniżanie i bicie. To nie tylko emocje, zaufanie, bezpieczeństwo. To przede wszystkim odkrywanie siebie.
Ja na nowo odkryłam swoja kobiecość, pożądanie i przyjemność z seksu. Najbardziej jednak cieszę się z faktu, że nauczyłam się wierzyć w komplementy. Dlaczego to takie ważne? Bo po latach pozwoliło mi to odzyskać chociaż cząstkę pewności siebie.

Chcę wierzyć że nic nie dzieje się bez przyczyny. Chcę wierzyć ze wszystko co się wydarzyło miało jakiś cel. Te myśli dają mi względny spokój. Dają jakąś pociechę.

To, że na mojej drodze pojawił się S. pozwoliło mi uwierzyć, że mogę komuś zaufać, otworzyć się, dowiedzieć się więcej o sobie, o swoich potrzebach. Chcę wierzyć, że to spotkanie miało przygotować mnie na coś dobrego, na coś, co czeka na mnie. Na Kogoś, kto na mnie czeka. Może jest tuż za rogiem, może jeszcze daleko, a może tuż obok...

Eva


sobota, 18 lutego 2017

Przeprowadzka

Postanowienie przeniesienia bloga to była decyzja jednej chwili. Wcześniej nawet tego nie rozważałam.
Dzieje się jednak tak wiele w mojej głowie, że ta zmiana nie może być zła. Chciałabym odciąć się od tego, co było, a wkroczyć w życie jakby na nowo. Startujemy!

Czy można zacząć jeszcze raz w wieku 30 lat? A można. Ja mogę. Sama wyrażam na to zgodę i nikomu  nic do tego.

Możecie mnie dopingować, albo odwrócić się plecami. Będzie mi miło, jeśli zostaniecie. Jeśli odejdziecie... cóż. Jakoś to przeżyję.

Kto zna mnie już trochę wie, że ja zawsze się podnoszę i ze wszystkim radze sobie sama. Już nie. Nie będę więcej udawać, że jest dobrze, kiedy  nie jest i nie będę obawiała się poprosić o pomoc. Jeśli  moje altruistyczne podejście do świata sprawdza się, mogę czasami stanąć po drugiej stronie?

Słowem wstępu (który wynika z zakończenia) chciałabym podsumować siebie, co niestety okaże się za chwile trudniejsze niż krzyżówka z "Chwili dla Ciebie".

Jeśli ktoś zapytałby o moje motto nie usłyszałby nic. Kiedyś myślałam, ze kieruję się zasadą "Jak się nie ma co się lubi, trzeba zrobić wszystko, by to mieć". Dziś uważam, że to bzdura. Dziś bardziej pasuje: "Jak się nie ma, co się lubi, to znaczy, że czeka na nas coś lepszego!" i tego właśnie chcę się trzymać.

Dzisiejszy dzień był wyjątkowy. Był trudny, wiele mnie kosztował. Ale dziś właśnie znalazłam w sobie siłę, żeby powiedzieć, co naprawdę myślę. Nie dostałam żadnej odpowiedzi, żadnego komentarza, chociaż oczekiwałam tego. Najważniejsze jednak przyszło wraz z tym. Spokój wewnętrzny, którego mi brakowało.

Wiem, że ukojenie przyjdzie w swoim czasie. Wszystko zależy ode mnie jak szybko się ono pojawi.
Od moich dobrych chęci i postanowień poprawy.

"Czasem najtrudniej jest postawić kropkę. Nadużywamy wtedy przecinków, chcąc przedłużyć to, co w rzeczywistości już dawno powinno mieć swój koniec." 

Ja dziś postawiłam kropkę.

Nie idę tam, gdzie mnie nie chcą. Skoro dziś nadal jestem Singielką, to znaczy, że Bóg patrzy na mnie z góry i mówi: a tą zostawię dla kogoś wyjątkowego". - o tak!

Tego się trzymajmy!



piątek, 17 lutego 2017

Dzień dobry, jestem Eva

Wita Was Eva.

Eva to nie jest jej prawdziwe imię, a szkoda, bo bardzo jej się podoba.

Eva ma 30 lat i biorąc pod uwagę jej wiek i doświadczenie (życiowe) nadal nie jest do końca określone, czy jest normalna (sama obawia się, że nie, ale ma to daleko ..).

Eva pracuje, studiuje, szuka męża i uczy się piec od swojej fantastycznej przyjaciółki ( która o dziwo - jeszcze jej nie zabiła).

Eva uwielbia czytać, ale nigdy nie pamięta autorów pozycji, które przerabia (ostatnio zapomniała ile przyjemności daje jej czytanie).

Eva chce zacząć na nowo, nie wracając do przeszłości (co jest totalnie niemożliwe, bo przeszłość ukształtowała ją taką jaka jest teraz).

Eva jest kobietą uległą, co udowodniła w ostatnim czasie samej sobie (i nie tylko).

Eva życzy Wam miłej lektury.