Życie to jest taka gra...
Wróciłam do tej piosenki po wielu miesiącach. Kilkanaście lat temu zastanawiałam się dlaczego mój tata słucha takiej właśnie muzyki. Wiosną wsłuchałam się w te słowa dokładnie, a wczoraj nabrały one dla mnie zupełnie nowego sensu.
Eva Spędza dzień ze swoim tatą. Zdążyła już odwiedzić pół rodziny na jednej nodze i w końcu znalazła czas, żeby nieco zwolnić bieg. Tata wykonuje niezrozumiałe dla niej czynności w garażu, a ona siedzi na schodku i przygląda mu się ukradkiem udając, że jest zatopiona w lekturze gazety. W tle cicho sączy sie muzyka z radia. Tata Evy zaczyna nucić pod nosem razem z Grechutą, a do Evy docierają słowa:
Tata Evy zdaje się zauważyć, że dziewczyna się wyłączyła, bo siada przed nią na drewnianej skrzynce, wyciąga czerwonego marlboro z wygniecionej paczki i opiera łokcie o kolana.
"Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!"
Tata Evy zdaje się zauważyć, że dziewczyna się wyłączyła, bo siada przed nią na drewnianej skrzynce, wyciąga czerwonego marlboro z wygniecionej paczki i opiera łokcie o kolana.
T: Córcia... jak Ci tam jest tak daleko samej? Tak szczerze. - pyta tata, a Eva podnosi tylko brwi w wielkim szoku i nie wie co powiedzieć.
E: Przecież wiesz - mówi Eva i uśmiecha się najczulszym uśmiechem na jaki ją tylko stać. - Radzę sobie.
T: To widzę. Ale nigdy nie pytam ponad to, co mówisz sama, albo co mówi mama. A dziś chcę wiedzieć.
E: Tato, jak w tej piosence, nawet kiedy jest mi źle to nie jest źle - śmieje się Eva.
T: I jak w tej piosence ciągle grasz? - to pytanie paraliżuje Evę, ale ona uśmiecha się jeszcze szerzej.
E. Nie tato, wolę myśleć, że tak jak w tej piosence duszę na ramieniu ciągle mam, cała jestem zbudowana z ran, lecz gdy śmieje się, to w krąg się śmieje cały świat! - tata zaczyna się śmiać.
T: Nigdy się nie zmienisz.
E: Cały czas się zmieniam tato. Każdego dnia jestem starsza i każdego dnia kocham Cie bardziej - Eva wstaje, całuje ojca w czoło i mocno przytula udając, że nie widzi jego mokrych oczu.
Nie wiem, czy to przychodzi z wiekiem, czy życie nauczyło mnie dostrzegać wiele rzeczy z innej perspektywy, ale potrafię zauważyć w oczach mojego wydawałoby się silnego emocjonalnie taty emocje wyraźniej. Zawsze byłam "tatusiową córeczką". Ciekawe, co by tata powiedział, gdyby wiedział, co ta jego córeczka wyprawia.
Co by tata powiedział, wiedząc, że Eva myśli własnie o oczach w kolorze najciemniejszych truflowych czekoladek, których smak nadal czuje w ustach? I co by pomyślał wiedząc to, co Eva wyznała unikając spojrzenia w te oczy?
Maski, które wkłada Eva nie są po to, by jej było łatwiej żyć. Są po to, by innym był łatwiej żyć.
E.