sobota, 18 lutego 2017

Przeprowadzka

Postanowienie przeniesienia bloga to była decyzja jednej chwili. Wcześniej nawet tego nie rozważałam.
Dzieje się jednak tak wiele w mojej głowie, że ta zmiana nie może być zła. Chciałabym odciąć się od tego, co było, a wkroczyć w życie jakby na nowo. Startujemy!

Czy można zacząć jeszcze raz w wieku 30 lat? A można. Ja mogę. Sama wyrażam na to zgodę i nikomu  nic do tego.

Możecie mnie dopingować, albo odwrócić się plecami. Będzie mi miło, jeśli zostaniecie. Jeśli odejdziecie... cóż. Jakoś to przeżyję.

Kto zna mnie już trochę wie, że ja zawsze się podnoszę i ze wszystkim radze sobie sama. Już nie. Nie będę więcej udawać, że jest dobrze, kiedy  nie jest i nie będę obawiała się poprosić o pomoc. Jeśli  moje altruistyczne podejście do świata sprawdza się, mogę czasami stanąć po drugiej stronie?

Słowem wstępu (który wynika z zakończenia) chciałabym podsumować siebie, co niestety okaże się za chwile trudniejsze niż krzyżówka z "Chwili dla Ciebie".

Jeśli ktoś zapytałby o moje motto nie usłyszałby nic. Kiedyś myślałam, ze kieruję się zasadą "Jak się nie ma co się lubi, trzeba zrobić wszystko, by to mieć". Dziś uważam, że to bzdura. Dziś bardziej pasuje: "Jak się nie ma, co się lubi, to znaczy, że czeka na nas coś lepszego!" i tego właśnie chcę się trzymać.

Dzisiejszy dzień był wyjątkowy. Był trudny, wiele mnie kosztował. Ale dziś właśnie znalazłam w sobie siłę, żeby powiedzieć, co naprawdę myślę. Nie dostałam żadnej odpowiedzi, żadnego komentarza, chociaż oczekiwałam tego. Najważniejsze jednak przyszło wraz z tym. Spokój wewnętrzny, którego mi brakowało.

Wiem, że ukojenie przyjdzie w swoim czasie. Wszystko zależy ode mnie jak szybko się ono pojawi.
Od moich dobrych chęci i postanowień poprawy.

"Czasem najtrudniej jest postawić kropkę. Nadużywamy wtedy przecinków, chcąc przedłużyć to, co w rzeczywistości już dawno powinno mieć swój koniec." 

Ja dziś postawiłam kropkę.

Nie idę tam, gdzie mnie nie chcą. Skoro dziś nadal jestem Singielką, to znaczy, że Bóg patrzy na mnie z góry i mówi: a tą zostawię dla kogoś wyjątkowego". - o tak!

Tego się trzymajmy!