poniedziałek, 17 kwietnia 2017

Gdzie jest moja siła?

Dziś pierwszy  raz budząc się rano u rodziców pomyślałam, że chce już wracać do siebie. Nie miałam tak jeszcze. Zawsze odkładałam powrót, żeby spędzić tam więcej czasu, a dziś byłam gotowa do wyjazdu na długo przed umówioną godziną.

Złożyło się na to wiele czynników, ale i tak całą winę zrzucę na pogodę. Prawda jest taka, że już miałam po uszy pytań i spojrzeń przepełnionych litością. A przecież nie trzeba się nade mną litować. Przecież u mnie wszystko w porządku i tylko się wszystkim wydaje, że jest mi źle. Dzisiejszy wcześniejszy wyjazd również został potraktowany jak ucieczka, podczas gdy ja chciałam już mieć za sobą długą drogę.

Złamałam się i napisałam. Za dużo wspomnień. Za dużo czasu na wracanie myślami do tego, co było i niepotrzebne analizowanie powodują, że zastanawiam się nad słusznością swoich decyzji, a przecież klamka zapadła. Stosuję się do zakazów, które postawiłam nie tylko sobie i udaje mi się, a nawet więcej, bo utwierdzam się w przekonaniu, że nie tylko ja uważam swoją decyzję za słuszną.
"Nie dzwoń, nie pisz". Czy naprawdę tego chciałam? Nie. Wcale tego nie chciałam. Ja po prostu musiałam zrobić to, co było dla mnie dobre, nawet jeśli w tej chwili wydaje mi się, że mogłam się pomylić. Złamałam się. Za całego serca życzę wszystkim ludziom tego, co najlepsze. Jemu również. Ale musiały wystarczyć trzy słowa. O trzy słowa za dużo. Dwa tygodnie, to bardzo mało czasu. A dla mnie? Każdy dzień trwa tydzień. Po dwóch tygodniach czuję się jakby minęły dwa dni. A słowa były dla mnie niczym. Nie poczułam się ani lepiej, ani też gorzej. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Nie. Tylko słowa "nigdy więcej" nabrały nieco innego znaczenia.

Od dwóch godzin wpatrywałam się w monitor z milionem myśli. Myśli o łzach, które płynął po moich policzkach. Doszukuję się przyczyny i za cholerę nie mogę się do niej dokopać, podczas, gdy rozchodzi się tylko o to, że jestem tu teraz sama. Przecież to tylko przez święta, bo jutro już wieczór będzie wyglądał zupełnie inaczej. Przecież w każdym innym dniu ciężko mi coś zorganizować, bo cały czas coś się dzieje, z kimś się umawiam, mam jakieś plany. Ale dziś... Dziś nawet wino mi nie smakuje. Może kolejna lampka będzie lepsza...
Tfu... ile razy upiłam się w  całym ubiegłym roku? Nie liczyłam, ale jestem pewna, że od połowy lutego do dziś już tą ilość przebiłam. Gdzie jest to moje szczęście, które miało gdzieś na mnie czekać? Czy to nadal kara za moją przeszłość? Czy teraz nie jestem dla nikogo odpowiednia, bo kiedyś nikt nie był odpowiedni dla mnie? Czy ja chociaż wiem jaką postać powinno przybrać to szczęście? (hahaha, właśnie jedna taka postać zmaterializowała się w moich myślach).
Potrafię jasno i wprost powiedzieć, czego chce od życia, co jest moim największym pragnieniem. Niestety, akurat w tym przypadku długi jest proces produkcji w efekcie którego mogę otrzymać tenże wymarzony produkt.

Nie mogę  jednak mieszkać sama. Owszem, to ma swoje plusy, ale to nie jest czas, kiedy mogę sobie pozwolić na tak wiele czasu sam na sam ze sobą. Owszem, lubię chwile ciszy i spokoju w samotności. Ale nie stale. To dla mnie za wiele. Za trudne.

Więcej nić dzisiaj nie napisze, bo czuję jak się rozsypuję, a nie chce tego. Napisze jutro. Albo i nie napiszę.

Eva.





Wystarczy już...