Eva złości się na samą siebie. Jeszcze rano szła do pracy pełna optymizmu, radosna. Czekała niecierpliwie na jutrzejszy dzień, a raczej wieczór.
Teraz nadzieje ucichły. Pustka w głowie...
Wiem, że Eva przepełniona zawsze była smutkiem, goryczą. Żalem. Teraz nie jest. Czasami tylko jest jej przykro, ale stara się nie dopuszczać do siebie myśli, że to może zepsuć jej humor. Zawsze doszukiwała się tych dobrych stron. A marudzenie, wybrzydzanie przypisuję jej jako atrybut kobiecości i wyrażam pełną aprobatę. Wierzę w Evę. To Eva nie wierzy w ludzi.
Jest rozczarowana, kiedy wydawałoby się, bliska jej osoba pyta, co u Evy, a po wysłuchaniu kilku zdań stwierdza, że nie chce jej się gadać. Czy Eva nie ma prawa być szczęśliwa? Zadowolona? Nie ma prawa pisać o tym, co sprawia jej przyjemność? I jeśli przy tym wszystkim zaczyna marudzić, że jednak coś jest nie tak, to znaczy, że jest niewdzięczna?
Nie można oceniać mnie nie znając mojej sytuacji, a ta, jest co najmniej niezadowalająca. Tylko Eva na to nie patrzy przez pryzmat swojej przyszłości, a chwili obecnej i uniesień, które w danej chwili odrywają ją od ziemi. A jak wiadomo, siła przyciągania ziemskiego jest silna. I jak wiadomo, Eva w końcu upadnie. Znowu. Świadomie. A ja będę ten upadek obserwować.
Eva musi nauczyć się doceniać to, co dostaje nie wymagając więcej, niż ma prawo. A prawda jest taka, że nie ma prawa wymagać niczego. Dostaje tak wiele, że i tak powinna być wdzięczna. (Zabrzmiało jakby znajomo?). Każda chwila jest dla mnie bardzo cenna. Każda jest wyczekiwana. Każda przynosi wiele dobrego.
Dlaczego dziś nie potrafię cieszyć się chwilą?
Chyba nie tylko dziś. Od dwóch tygodni nic nie napisałam. Są szkice, są tematy. Tylko słów brakuje. Słów, które zwykle nie stanowią dla mnie problemu.
I bliskości. Nawet takiej z odległość.
Eva.