Tak bardzo śpieszyłam się, żeby wrócić do siebie. Tak bardzo cieszyłam się dziś rano, że będę znów u siebie. Tak bardzo jestem rozczarowana w tej chwili...
Zmiana planów i wylądowałam zawinięta w kocu na kanapie przed TV. Po godzinie rozmyślań dotarło do mnie, że nawet go nie włączyłam.
Moja wina. Moje wybory. Moje decyzje. Wcale nie musiałam wracać, mogłam dalej siedzieć z rodziną. W gruncie rzeczy wcale nie było tak źle jak przypuszczałam. Nie było bezsensownych pytań, więc nie musiałam wymyślać równie głupich odpowiedzi. Mogłam zostać do wieczora.
Tańczę jak mi życie zagra. Dziś zatapiam się w melancholii spowodowanej ciszą. Ciszą w mieszkaniu, ciszą w telefonie. Tylko w głowie huczy od wyrzutów sumienia.
Jutro będzie lepiej. Nie będzie tak dużo czasu na myślenie o chwilach, które pachną samotnością, tęsknotą i smutkiem. Jutro.
Dziś trochę się jeszcze posmucę.
Chwile małego szczęścia. Są zamknięte w butelce wina. Są ulotne. Tak myślałam.
Ale moje chwile szczęścia nie są. Moje chwile szczęścia zapisują się we wspomnieniach, jakie tworzę, w słowach, które słyszę, w czynach których doświadczam. A na koniec - zapisuję. By móc do tej ulotnej chwili szczęścia powrócić jeszcze raz. I kolejny. Jak często będę chciała.
Chwili małego szczęścia doświadczyłam w wigilijny wieczór. A wystarczył telefon. Jeden telefon, którego zupełnie się nie spodziewałam. Który jeszcze przez odebraniem sprawił, że poczułam się wyjątkowo dobrze. Czasami to te najdrobniejsze gesty są dla nas najcenniejsze.
E.