Widziałam w swoim życiu wiele Cyganek. Kobiet obwieszonych łańcuchami, które chcą wróżyć przechodniom, co wiąże się zazwyczaj z utratą kasy, którą nieszczęśnik ma przy sobie.
Spotkałam taką ostatnio. Wyskoczyłam tylko na chwilę z auta na stacji paliw. Wiedziałam, że obserwuje mnie od samego wejścia. Kiedy już miałam wychodzić podeszła do mnie.
- Pokaż dłoń Panienko. - świdrowała mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami. Mogła mieć ok 40 lat. Była piękną kobietą.
- Dziękuję, nie chcę wróżb. - zaśmiałam się.
- Dla Ciebie nie będę wróżyć. - sama wzięła moją rękę w swoją dłoń, ale nawet na nią nie spojrzała, a tylko mocno ścisnęła. - Ból który nosisz w sercu będzie tam już zawsze. Nie będę wróżyć. Dam Ci tylko radę. Podziel się z kimś tym bólem. Ukryjesz prawdę, ale od niej nie uciekniesz. Twój uśmiech nie będzie nigdy szczery, jeśli się nie otworzysz. Nie wszystko jest Twoją winą.
Uciekłam.
Nie wytrzymałam do poniedziałku. Wsiadłam w samochód w niedzielę wieczorem i dojechałam do Warszawy tuż po północy. Spędziłam cudowny weekend z rodziną. Prawie.
Trzymam najmłodsze dziecko w rodzinie, które tuli się do mnie i gryzie moje ramie. Jego dwa maleńkie ząbki zostawiają ślady na skórze.
- Pasuje Ci dziecko. Powinnaś już mieć swoje.
- Owszem, powinnam. Ale nie mam. - odpowiadam i podrzucam małego do góry. Śmieje się do mnie cudownie. Ja też się śmieję.
- Tak mi Cię szkoda. Jak mi jest Ciebie szkoda, że Ci się to życie tak nie ułożyło.
- "Mi też szkoda" - myślę.
- Jeszcze się ułoży - mówię i skupiam uwagę na dziecku.
Kim się stałam?
Jak zwykle każdy mógł na mnie liczyć. Nie odmawiam pomocy. Ale udzielam ich na moich zasadach.
Na teksty typu "męża szukaj", "Ty dalej sama?" zaczynam się śmiać. Już nawet nie chce mi się powtarzać, że jest mi dobrze.
Odmawiam robienia czegoś tylko dlatego, że tak wypada. Będę robiła to, co sprawia mi przyjemność, a nie to, czego spodziewają się inni.
To było naprawdę cudowne doświadczenie zobaczyć zdziwione miny wszystkich moich ciotek, kiedy oznajmiłam, że nie będzie mnie tam, gdzie miałam być :) Stały we 4 i żegnały się ze mną.
C: To widzimy się za tydzień
J: Nie będzie mnie za tydzień.
C: Jak to nie?
J: Nie przyjeżdżam
C: Żartujesz? Dlaczego nie?
J: Bo mam inne plany.
C: Mama wie?
J: Zapytaj jej - odpowiadam przez zęby - a ta woła moją mamę i powtarza jej powyższą rozmowę.
Mama patrzy na mnie słuchając, że to przecież nie wypada i zaskakuje ciotki, mnie i chyba samą siebie: A co ja ją będę zmuszać? Jest dorosła.
Tęsknię. Za uczuciem przynależności. Za chęcią oddania. Za świadomością, że wcale nie muszę, ale chcę. Nawet przeszło mi przez myśl, żeby uklęknąć przed Wilkiem. Tylko przelotnie. Nie czuję tego. A szkoda.
Dużo powyżej pustych słów. Eva chciała podzielić się swoim bólem jak poradziła jej cyganka, ale nie potrafi. Nie chce. Nie może. Próbuje obejść swoją tajemnicę dookoła. Jej niemy krzyk wyrywa się z serca, ale nikt tego nie słyszy. Eva przecież uśmiecha się bez przerwy, czaruje, kokietuje. Zabawia innych, jest pełna entuzjazmu.
Dopiero teraz Eva żyje.
Żyje, choć martwa w środku.
E.