niedziela, 4 czerwca 2017

Morze wzburzone

Czuję pod stopami chłodny piasek. Moje włosy na wietrze zasłaniają twarz. Patrzę na jakiś zarośnięty pagórek. Nie podoba mi się ten widok, ale czuję się wyjątkowo dobrze. Spokojnie, bo słyszę swoją ulubioną muzykę. Już wiem, że jestem we właściwym miejscu. Odwracam się i teraz wiatr rozwiewa moje włosy do tyłu, a ja zamykam oczy i zaciągam się morskim powietrzem. Morze zaskakuje mnie za każdym razem, kiedy je widzę. Jakby dostosowywało się do stanu mojego umysłu. Nie lubię morza spokojnego. Spokój ma dwie wady. W każdej chwili może zostać zburzony, a wtedy pojawia się żal, bo przecież było tak pięknie. Ponad to, jest nudny. Lubię za to sztormy na morzu. Uwielbiam przyglądać się falom rozbijającym się o wszystko, co napotkają. Lubię  myśleć wtedy o małych kutrach będących w takiej chwili na otwartej wodzie zmagających się z pogodą. To walka. Walka o przetrwanie.
Dziś morze jest takie, jakie lubię najbardziej. Wzburzone, ale w sposób spokojny. Ma dziś też piękny kolor. Taki stan, kiedy zupełnie nie wiem, co może się wydarzyć. Może przyjść spokój, albo kolejny sztorm, kolejna walka. Mam swój pozorny spokój i mam swoje napięcie.

Co ja tu robię? To samo, co w październiku. To moje katharsis. Nie wiem ile już tak trwam. Czuję jakby piasek oplatał moje stopy i piął się w górę. I wtedy uświadamiam siebie, że nogi mi drętwieją, bo z totalnie niezrozumiałego powodu śpię w swoim łóżku w nieco dziwaczniej pozycji. 

Otwieram oczy, zerkam na zegarek. 5:58. Czuję się wypoczęta. Dawno się tak dobrze nie czułam. tylko te nogi trochę zdrętwiały. 

Ostatni tydzień obfitował w tak wiele wydarzeń przynoszących skrajne emocje, że wszystko zaczęło mi się mieszać. Zaskoczyłam samą siebie reakcjami na słowa i zachowania, mające znaczny wpływ na moje życie. Zaskakują mnie pomysły, które przychodzą mi do głowy. Są miedzy innymi takie, które zaprzeczają moim zasadom. A wcale nie muszą być przy tym złe. Myślę nawet że moga przynieść coś dobrego. Zobaczymy.

Urlop. Pierwszy raz w życiu planuję prawdziwy urlop. A że do tej pory na takim nie byłam bedzie on wyjątkowy. Nie tylko dla mnie. Niestety, dopiero we wrześniu.

Brakuje mi czasu. Zarówno dzień ma za mało godzin jak tydzień dni, a miesiąc tygodni. Nie wyrabiam się na zakrętach, a najciekawsze, że nie mogę się spodziewać, że będzie luźniej. Mam tylko nadzieję, że nie wypalę się i dotrwam do urlopu.

Podjęłam bardzo ważną decyzję, której prawdę mówiąc nieco się obawiam. Postanowiłam odciąć sie nieco od rodziny. Nie mówię, że zupełnie, ale dotarło do mnie w końcu, że jestem dorosła i muszę życ dla siebie, a nie dla zadowolenia innych. Biorąc pod uwagę zachowanie przeszłości i jego skutki wiem, że mamie bedzie ciężko, ale musi mi zaufać. A pozostali zrozumieć, że chcę dla nich jak najlepiej i gwiazdy z nieba bym ściągnęła, żeby wszystkich uszczesliwić, że dołożę wszelkich starań żeby nadal mogli na mnie liczyć, ale nie kosztem moich planów, nie kosztem mojego wolnego czasu. Czyli krótko mówiąc zacznę mówić magiczne zdanie: "nie mogę". Czyli pozwolę sobie na wylączenie telefonu. Pozwolę sobie na życie po swojemu ;)

Panieński był fantastyczny. Pozwolił mi zwątpić całkowicie w instytucję małżeństwa. Nie bawilam sie tak dobrze od... wielu lat.
Mam nadzieję na więcej :) mam ochotę na więcej. Mam szansę na więcej.
Na więcej zabawy
Na więcej radości
Na wiecej szczęścia.

Eva