piątek, 9 lutego 2018

Wczoraj.

Eva leży na łóżku i czuje, jak łzy spływają z kącików jej oczu i wpływają wprost do uszu. Zastanawia się, co się z nią stało. Wmówiła wszystkim swego czasu, że lubi swoje życie. Wmówiła to nawet sobie. 
Miała Wilka od czasu do czasu, przyjaciółki, które zapełniały jej czas, samotne wieczory na przemyślenia i poranki w pośpiechu, żeby nie spóźnić się do pracy. 

Zmiana przyszła tak niespodziewanie. W niezwykłej formie. Czasami myślę, że to wygląda jak wybudzenie się z zimowego snu. Nagle Evie "chciało się". Jeść, uczyć, żyć. Nagle przypomniała sobie, że kiedyś miała na siebie plany, że coś miała osiągnąć. 
Zwrot też przyszedł niespodziewanie. Wczoraj Eva odłączyła lodówkę. Robi za dużo hałasu, a skoro i tak jest w niej tylko musztarda i jakaś konfitura od mamy (swoją drogą trzeba sprawdzić, czy nie zaczęła żyć własnym życiem), nie ma sensu żeby zużywała energię. Nazwę to udziałem w ochronę środowiska. 

Nie jestem fanką teorii spiskowych, ale to wszystko się nie klei. Nie pasuje. Nie wiem jak to się stało, że pojawiły się w mojej głowie wątpliwości. To tylko przypuszczenia. Nie jestem przecież, aż tak naiwna, prawda?
Jestem?