wtorek, 23 kwietnia 2019

"Kiedyś Cie tam zabiorę" - zaliczone.

Eva budzi się i czuje młyn w głowie. Wczorajsze wino. Wino miało smak radości. Dziś ta wczorajsza radość, będzie Evie nieco przeszkadzała. Dziewczyna wyciąga się jak kot i stwierdza, że to nie czas na leżenie. Szybki prysznic i makijaż, żeby jak najszybciej zejść na śniadanie. W hotelowej restauracji szybko go odnajduje. Uśmiecha się do niej zapraszająco. Jeszcze chwilę popracuje, napisze kilka maili, a Eva w tym czasie zje w milczeniu śniadanie.

Godzinę później wychodzą z metra a oczom Evy ukazują się romantyczne uliczki, charakterystyczne balkoniki i kawiarenki ze stolikami na zewnątrz.
Spacerują trzymając się za ręce i uśmiechają się do siebie planując, co będą oglądać.

Obietnica złożona 10 lat temu. Nie oczekiwałam tego, choć wiele razy przewijało się w naszych rozmowach wspomnienie wspólnego wyjazdu.

Dostałam coś, czego nie spodziewałam się, a przy okazji wiele więcej.
Szczęśliwa, to mało powiedziane.

Chciałam dwie noce i cały dzień pomiędzy nimi - dostałam. Czy jestem usatysfakcjonowana? I tak i nie. Jestem, bo to był czas dla mnie. Nie jestem z obawą, że z mojego powodu coś zostało zaniedbane.

To były tak piękne chwile... Tak intensywne... tak krótkie.

Nie mogłam uwierzyć. Dotarło do mnie dopiero w samolocie. A może nadal nie dotarło?

Kocie, naprawdę jesteśmy w Paryżu!! - mówię i widzę tą radość wymalowaną na twarzy Trzy. Widzę ten uśmiech, który pojawia się za każdym razem, kiedy to ja jestem szczęśliwa. Widzę zadowolenie i satysfakcję z faktu, że udało się mnie zaskoczyć.

Z za rogu wyłania się słynna katedra. Dziewczyna otwiera oczy szerzej.
 - Chcesz wejść do środka? - pyta Trzy. Eva odwraca się rozpromieniona.
 - Razem wejdziemy!

Dałeś mi tak wiele radości. Nie da się tego zmierzyć w żaden sposób. Dziękuje to za mało. Wartości tych wspomnień nie da się wycenić. Czas który mi poświęciłeś znaczy dla mnie więcej niż wiele. Paryż. Tak często powtarzany jako cel do zrealizowania. Chciałabym żebyś czuł chociaż namiastkę tej radości jakiej ja miałam okazje doświadczyć.

Próbowałam kilka razy na spokojnie usiąść i opisać ten cudowny dzień. Nie da się. Nie umiem ubrać w słowa wszystkich tych chwil. I nie chcę. Zostaną w mojej pamięci na zawsze. Niepowtarzalne.

Szczęście jest zatopione w butelce wina. I smak tego wina Eva nadal czuje na każde wspomnienie chwil w Paryżu.