niedziela, 19 maja 2019

Czy nadal jestem uległa?

 - Czy nadal jestem uległa? - zapytała Eva samą siebie. 
 - A czy kiedykolwiek byłaś? - zapytałam zaskoczona. 
 - Na pewno bywałam.
 - I wciąż bywasz. 

Bywać. Można i tak. 

Eva lubi myśleć o Trzy jak o Panu. Bez używania tego określenia. Bez niepotrzebnych frazesów. Lubi czuć się od Pana zależną. Lubi pytać Go o zdanie i lubi się z tym zdaniem zgadzać. 
Lubi też robić to, co Pan uważa za prawidłowe, poprawne. Lubi być przez Pana nagradzana uwielbianym zdaniem "jestem z Ciebie dumny".

Ale dlaczego Eva tylko bywa a nie jest uległa? A właśnie dlatego, że Pan nie chciał, żeby była uległa. Pan chciał, żeby była silna i pewna siebie. Więc Eva próbuje być właśnie taka. Ale czy to nie znaczy, że w tej kwestii też uległa? :)

Masło maślane masłem smarowane. 

Musiała wybić godzina druga, żebym sięgnęła po komputer. Trzy poprzednie godziny miałam cichą nadzieję, że sen przyjdzie.

Naszły mnie dziwne przemyślenia i chciałam je z siebie wyrzucić. Co napisane, wydaje się bardziej prawdziwe. Pewniejsze. Tylko ja sama nie jestem pewna, co właściwie chciałam napisać.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Eva leży już w łóżku. Czuje niepokój spowodowany dzisiejszą ciszą. Od rana nie może znaleźć sobie miejsca. Czuje się jakby coś ją uwierało, ale nie wie co i w którym miejscu. Próbuje nie szukać przyczyny. To nic. To zwykły dzień, On tylko jest zajęty. A jednak niepokój nie ustępuje.
Wtedy zrywa się z łóżka i zrzuca z siebie ubranie. Wszystko, co miała na sobie ląduje na podłodze, a one wkłada koszulę o wiele na siebie za dużą i przez kilka sekund rozkoszuje się tak lubianym znajomym zapachem. Zapachem przynoszącym spokój. Przywołuje w pamięci ostatnie chwile. Szybkie i namiętne spotkanie. Nie było zbyt wiele czasu. Te kilkadziesiąt minut nie wystarczają pomimo namiętności i intensywności doznać nasycić się sobą nawzajem.

4 godziny później mają już tę świadomość spokoju, wolność od zegarka. Jest czas na rozmowy, pieszczoty i delektowanie się swoją obecnością. Jest czas na seks. Nie ma tylko czasu na sen. Noc wydaje się być zbyt krótka. Do tego jednak Eva już przywykła.
Zaczyna tęsknić z chwilą, kiedy orientują się o nadejściu pory na rozstanie. Znowu. Jeszcze się nie pożegnali, a Eva już tęskniła. Za każdym razem to samo.

Moje szczęście. Moja butelka wina. Otwieram ją przy każdym spotkaniu z Trzy. Czuję zapach tego szczęścia, czuję jego smak. To wszystko jest jednak ulotne. I żal ściska serce, kiedy opróżnia się ostatni kieliszek.

Eva.