piątek, 24 maja 2019


To trwa 3 dni.
Budzę się wcześnie pomimo, iż poprzedniej noc nie mogłam zasnąć. Nie odsłaniam rolet. Światło mnie drażni. Dźwięki telefonu  mnie drażnią. ludzie mnie drażnią. Wszystko mnie drażni. W pracy pytają, co się dzieje, a ja nie potrafię odpowiedzieć.
Mam ściśnięty żołądek. Nie mogę jeść. Nie jestem zła i wściekła. Jestem smutna. Zwyczajnie smutna.

Czasami na myśl o czymś przykrym, o jakimś nieszczęściu, przy dramatycznym filmie moje oczy zachodzą mgłą i ściska mi gardło. A teraz dzieje się tak na myśl o sobie. Myślę sobie, że taka Eva siedzi przed komputerem w pracy, myśli o tym jak jest, a jak miało być i próbuje udawać, że wszystko dobrze, a gdzieś w środku czuje ciężar, który nie pozwala jej wstać. Żal mi tej Evy.

Nie lubię jej takiej. Lubię ją pełną optymizmu, snującą plany na przyszłość, cieszącą się poznawaniem świata. Lubię ją zadowoloną, pełną wiary w siebie.

Żal mi tamtych marzeń.

Tych z przed kilku tygodni, kiedy jeszcze miałam nadzieję, że wszystko się uda. Kiedy w siebie wierzyłam. Walczyłam do końca. Do ostatniego dnia. Poddałam się 2h przed końcem ostatniego dnia. Było mi przykro, że się nie udało, ale pogodziłam się. Teraz jest mi bardziej przykro.

Życie, to nie bajka powiadają. A ja chciałabym żyć jak w bajce. (Sprawdziłam wyniki lotto. Nadal nie ma mojej bajki ;))

Czasami jednak przenoszę się do zaczarowanego świata. Z różną częstotliwością, zależną od okoliczności sprzyjających nam mniej lub bardziej. Zdarza się, że raz w tygodniu, ale czasami muszę czekać miesiąc.
Ale są. Wiem, że znowu przyjdzie ta magiczna chwila. Prędzej, czy później. Tylko to daje mi siłę, żeby Eva mogła funkcjonować.