środa, 12 września 2018

Życie to nie bajka.

Szykują się kolejne zmiany. Duże zmiany. Mam nadzieję, że będą one dobre. Biorąc pod uwagę moje obecne położenie nie jest ciekawe, więc może być tylko lepiej.

Minęła fascynacja nową pracą. Pojawił się w jej miejsce niepokój. Strach, czy wszystko się uda. Moja motywacja trochę się posypała. Musiałam zmodyfikować swoje plany. W każdym miesiącu przekładam plany urlopowe o kolejny miesiąc. W końcu się uda i gdzieś wyjadę. Mam nadzieję, bo zauważam w swoim zachowaniu błędy, które nie powinny mieć miejsca. Tłumaczę to wszystko osłabieniem i przemęczeniem. Zapominam o ważnych rzeczach, jestem rozkojarzona. Zagubiona. A każde moje potknięcie traktuję jako porażkę. Co gorsze nie uczę się na własnych błędach. To największy błąd.

Od tygodnia nie bardzo dużo śpię. Śpię długo rano i śpię po powrocie do domu. A później nie mogę spać w nocy zadręczając się wieloma problemami, analizując ich przyczyny. To jednak nie jest najgorsze, bo ten tydzień spania poprzedzał okres lęku. Wewnętrznego lęku. Czułam się jak przed deszczem, kiedy na niebie wisi ogromna chmura, a ja nie mam parasolki, ale mam pewność, że nie wrócę do domu sucha. Czułam, że dzieje się, lub będzie działo coś okropnego. Ten czas bardzo mnie zmęczył. Szczególnie, że wydarzyło się też w tym czasie wiele drobnych rzeczy, które również nie powinny mieć miejsca.
Przetrwałam. Jakoś.

Są takie chwile, kiedy wyłączam myślenie. Zdarzają się, kiedy jestem totalnie zmęczona, albo kiedy wypiję kilka drinków.

I jeszcze w jednej sytuacji.

Ewa wbija pod kołdrę i owija się nią. Jak zwykle jest jej zimno tuż po prysznicu. Otula się i czeka, aż będzie mogła przytulić się do jego ciała. Dołącza do niej. Leży na plecach i przygarnia ją do swojej piersi. Mają czas na rozmowy. Nie tylko codzienne. Rozmawiają o wszystkim, co dla nich ważne i o sprawach mało ważnych. O jedzeniu, pracy, wakacjach. O wszystkim.

Kilka godzin później Eva śpiąc na brzuchu czuje delikatny ruch tuż za sobą. Nie otwierając oczu przekręca się na bok i czuje jak silna ręka obejmuje ją i ciągnie w swoją stronę. Momentalnie uśmiecha się przez sen i przyciąga tą rękę zacieśniając uścisk. Czuje na swoim karku oddech Trzy. Jest spokojna. Nie myśli. Cieszy się tylko chwilą. Korzysta z niej.

Za każdym razem, kiedy myślę o problemach, kiedy robi się ciężko i wiem, że muszę wrócić do trybu funkcjonowania w codzienności myślę o takich chwilach Evy. I myślę o kolejnych, które przyjdą.

Za chwilę minie rok odkąd w moim życiu na nowo pojawił się Trzy. Zaskakujące jak wiele wydarzyło się w tym czasie. Zaskakujące, w jakim kierunku to wszystko poszło. Zaskakujące jak wiele jeszcze może się wydarzyć.

Bajki są przecież nieprzewidywalne.

E.