niedziela, 30 września 2018

"Naucz się rozmawiać"

Dziękuję za tą radę. Postaram się. Naprawdę.

Zawiodłam. Nie po raz pierwszy. Pewnie nie ostatni. Ale ty razem bardziej boli. Poczucie winy. Tym razem zawiodłam kogoś, kto znaczy dla mnie więcej. Kogoś, kto chcąc trzymać dystans rani mnie bardziej. A ja wiem, że zasłużyłam.

Tak naprawdę, to jeszcze zanim wprost usłyszałam, dlaczego muszę teraz cierpieć przyczynę wyjaśniła mi osoba postronna.

To przecież takie oczywiste.
W całej swojej niezależności muszę teraz zrobić to, co rok temu. Zdobyć zaufanie. Otworzyć się i pozwolić o siebie dbać. Ja?! Mam przyznać, że nie zawsze mogę dawać powodu, do dumy?
To nie miało tak być. Miałam być chwilami bez problemów, chwilami spokoju, oderwania od codzienności, a nie powodem do zmartwień. Mam przyznać, że trzeba się mną opiekować, że czasami potrzebuje rady, a czasami zwrócenia mi uwagi, że robię źle? Mam przyznać, że zasługuje często na to, żeby na mnie nakrzyczeć? Mam przyznać, że nie jestem ani silna, ani twarda?

Przyznaję. Tylko czy o to naprawdę chodzi? Czuję się przygotowywana na coś złego. Czuję, że dystans ma na celu łagodne przejście do zupełnego milczenia.
Jeśli tak będzie - poczekam. Już raz czekałam i przetrwałam. Teraz też dam radę.

Eva wydawać by się mogło funkcjonuje tak samo. Poszła do pracy i starała się jak mogła. Poszła na umówione spotkanie, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Odwaliła codzienne obowiązki w domu, żeby być przygotowaną na przyszły tydzień. Zwykły weekend? Wcale nie taki zwykły.
Rok. Minął już rok, czy minął tylko rok?

E.